Never a dull moment

Brand City Box: gelukkig heb ik deze video nog...

Zojuist is een belangrijk deel van het bewijs van mijn bestaan verwoest. Terwijl bij de vestiging van City Box in Amsterdam Noord nog met man en macht wordt geblust, mag worden aangenomen dat mijn opslag in vlammen is opgegaan.

Foto's en dia's van mijn jeugd, diploma's, mijn eerste NOS bandjes, mijn van der Ende Tijd met leuke productiefoto's en "op de foto met" o.a. Muppetvader Jim Henson, David Bowie en Tina Turner, het complete archief van Captijn++Heidinga, inclusief ingelijste Wall of Fame, mijn videoarchief met broadcast masters van alle producties die ik ooit maakte -inclusief collectors itempjes als de officiële huwelijksvideo van Henk van de Meyden-, bedankbrieven -o.a. van Bill Clinton-, Mijn drumkit, mijn hele financiële historie en een vermogen aan Philip Starck design meubeltjes, dat daar stond in afwachting van meer lebensraum.

Naar alle waarschijnlijkheid heeft de één of andere lulhannes niet staan opletten toen hij bij werkzaamheden aan een lift, iets meer vonken veroorzaakte dan het pand kon handelen...

Dat interweb, dat wordt nog wel eens wat...!

Geachte leden van het blogballetjes Genootschap, beste @reness, @kire123 en @puur,

Omdat jullie vandaag niet bij het High Profile New Media Congres in het Spant waren, terwijl men toch zo'n vriendelijk "bij aankoop van een kaartje het 2e kopje gratis arrangement" had, wil ik jullie toch niet onthouden wat jullie hebben gemist. 

Henkjan (dank voor de onderstaande foto's) en mij natuurlijk. Dat spreekt voor zich :-). Een theater dat onherkenbaar is veranderd als Stuif 's in je laatste referentie is. Opvallend uitstekend  snaaiwerk en drank. Ruim 300 branchegenoten. En de wederom onberispelijke opperstalmeester Ronnie overgoor. (NB: Vééél linkjes plaatsten, heb ik vandaag geleerd, schijnt iets te doen met Google)...

En dan de content. Tja... wat moet ik daar over zeggen. Nou, om te beginnen dat ik het hartstikke stoer vind van High Profile, dat ze wederom hun nek met de organisatie van dit congres hebben uitgestoken. In deze verwarrende tijden zal men het dit jaar ook redactioneel een stuk moeilijker hebben gehad dan in 2007. Toen zaten we immers allemaal min of meer als een zelfde aap naar het horloge te staren.

Maar nu -twee jaar verder- bleek het aanzienlijk lastiger om een soort gemiddeld niveau te vinden waarop de bijdragen van de new media goerie en het publiek elkaar ontmoetten. We noteerden reacties variërend van het onvermijdelijke "wizzikal" tot schier blinde paniek dat de boot nu definitief gemist was.

 
Maar voor het zover was, werden we uit de startblokken gerost door de even onvermijdelijke Vincent Everts die er in zijn toegemeten spreektijd ongeveer dezelfde 100 slides doorheen schoot als twee jaar terug. Hij had zelfs hetzelfde pak aan.

Na een serieus "zoek-de-verschillen" met 2007 bleek de evolutie dat de Flip nu ook in de smaak HD geleverd wordt, Facebook er een paar leden bij heeft, Tweetdeck is gelanceerd, dat het mobiele internet is waar het reguliere internet 5 jaar geleden was en dat e-mailen "as we know it" binnen afzienbare tijd passée is. Ik vroeg me in dat kader af of de termijn die hij in 2007 aan het verscheiden van de PC heeft gesteld, inmiddels ook al niet verlopen had moeten zijn...

Door hem en andere sprekers werd opvallend veel tijd besteed aan TEDx Amsterdam. Begonnen als een soort spontane Big Improvement Day in Monterey California, met echt briljante sprekers (wier filmpjes al enige jaren mijn toespraakjes sieren) en thans verworden tot geïnstitutionaliseerde franchise met lichten als HKH Mabel Wisse Smit van Oranje als Amsterdamse headliner.

Het schema voor het gehypte succes is universeel: creëer schaarste (weinig peperdure kaartjes) en stimuleer een "frenzy" (leve de nieuwe media) dat je werkelijk een ongelofelijke sukkel bent als je er niet bij bent geweest. Menig rectum werd fanatiek gekust om toch vooral maar aan een toegangsbiljet te geraken. Dat doen wij met ons blogballetje toch anders. Iedereen is welkom, maar meestal zijn er zoveel afzeggers dat het alsnog op een zeer exclusief gezelschap uitdraait ;)

Aardig was dat Everts voorspelde dat menig event in de komende jaren vervangen zal worden door streaming TV. Onbedoeld plaatste hij TED precies in dat profiel, omdat Marketingfacts die stream integraal doorgaf. Ik ontving "The Dutch Ideas Worth Spreading" gewoon lekker doorwerkend achter mijn bureau, met af en toe één oog op TED's Tropenzolder.

En soms met een oogje meer. Bijvoorbeeld bij de hilarische "talk" van Hans Aarsman, de voormalig fotograaf die uitlegde waarom hij zijn camera aan de wilgen heeft gehangen en waarom hij thans ondermeer als "fotodetective" in dienst van de Volkskrant opereert en bij de lunchaankondiging van host Joris Luyendijk.

Een werkelijk egoknakkende siddering trok door het gehoor toen hij -net zoals John Lennon ooit tegen de zaal riep dat het balkon mocht klappen en de zaal gewoon met z'n juwelen mocht rinkelen- uitlegde dat er zelfs binnen dit selecte gezelschap een hiërarchie was. Voor speciale genodigden was er een verzorgde lunch en voor de rest waren er broodjes in de hal. Kijk da's nou mijn humor...

Afijn, terug naar vandaag. Joost de Valk -Yoast for intimits- had vervolgens een helder verhaal over zoekmachine optimalisatie met concrete en nuttige tips om beter gevonden te worden. Uit het aanbod van Masterclasses koos ik de twee die beloofden nieuwe media wijsheid concreet te converteren naar events.

En net als in 2007 school daarin de Achilleshiel van het congres. Als de sprekers al over evenementen twatterden, dan hadden ze het impliciet over publieksevenementen, waarbij de "word of mouse" -het duurde een keer of acht voordat ik het van "word of mouth" kon onderscheiden- toch een andere dynamiek c.q. belang heeft dan bij B-to-B, het hoofdcomponent van het dagelijkse brood van onze branche. Twitter, LinkedIn, Google, Blogging, Mobile: allemaal prachtig, maar wat bevredigde de hunkering naar concreet of the shelf inzetbare applicaties, zoals deze waarover Marketingfacts recentelijk berichtte? 

En dan nog eens wat: Tegenover al deze zegeningen, het tempo waarin ze zich volgens de goerie voltrekken, alsmede het zelfbevlekkende bewijs van hun effectiviteit, past ook best een beetje praktisch realisme.

Ik begrijp best dat bedrijven inmiddels een grotere hap van hun marketingbudget naar nieuwe/ sociale media verschuiven. De effectiviteit van traditionele is inderdaad niet je van het. Maar wees eerlijk: moeten we dat nu interpreteren als dat de nieuwe inmiddels significant beter scoren? Of komen die budgetverschuivingen in de mainstream toch voornamelijk nog voort uit een soort van trial op hype- en onderbuikbasis.

Neem nu banken. Instituten die er alles, maar dan ook alles aan doen om zelfs onschuldige contactinformatie als het nummer van een filiaal, diep in hun site te verbergen of zelfs in het geheel niet te vermelden. Die zouden dan binnenkort ècht en oprecht sociaal gaan doen? Dacht het niet. Die kunnen de daarvoor benodigde kwetsbaarheid helemaal niet handelen.

De plenaire eindspurt was in drie lettergrepen ge-wel-dig. Een aardige case van Jeroen Mol van Beyond Reality en de klapperrrrr van de dag: Martijn Aslander.

Alleen zijn verhaal al, beste Erik, Simon en Maria, was een bezoekje aan dit congres méér dan waard. Punkmedia had het overigens al een tijdje online staan. Dus ga er maar een uurtje lekker voor zitten.

Overigens kwam er bij de borrel een excellent balletje langs. Smaakte naar meer, dus binnenkort maar weer even social netwerken bij het Kalfje?

Michael Moore strikes again

Gisteren is hier de nieuwe Michael Moore in premiere gegaan. Onder de titel: Capitalism a love story, beschrijft hij de woede en teleurstelling van echte amerikanen, true believers in alles waar Amerika voor staat, over hoe zij in hun zienswijze zijn veraden door politici, bankiers en andere graaiers.

En dan hebben we het niet over het (kans)arme deel, die van de sub prime morgages, maar over de keurige middenstand. Gezinnetjes, baan, huisje, boompje, labrador. Hun hele leven is hen voorgehouden dat, als zij maar hard zouden werken en hun bijdrage zouden leveren, ook zij zich zouden mogen laven aan de Amerikaanse Droom.

De acturele realiteit is echter, dat het gegraai en gedraai het systeem volledig verkracht heeft. Voorbeeldje: een gemiddelde amerikaan betaalt hier ongeveer 10 mille per jaar voor een ziektekostenverzekeing. Da's grofweg het 10-voudige van wat wij in Nederland betalen. Liggen ze in ziekenhuizen dan in gouden bedjes en eten ze met gouden bestekjes van gouden bordjes?

Welnee,  de kans is zelfs dat voor dat bedrag alles boven een sinasprilletje is uitgesloten. Chuck, de doorman van het gebouw waar we verblijven, vertelde dat hij niet naar de tandarts gaat omdat de verzekering daarvoor onbetaalbaar is en zijn tandarts voor een simpele vulling ruim 600 dollar aan het "systeem" declareert.

Ik had een vergelijkbare ervaring. Ik had mijn medicijntjes op Long island laten liggen en dacht even een apotheek binnen te lopen voor een refill. Fout! Ik moest een officieel recept overleggen dat was uitgegeven in the State of New York, zulks te verkrijgen via de arts.

Aan de receptie van ons hotel kreeg ik te horen dat hun huisdokter voor zoiets 400 dollar zou declareren (hoeveel???? vier-honderd-dollar meneertje!). Het alternatief bleek een bezoekje aan een lokale eerste hulp. Als "walk in patient"  heb ik vervolgens drie en een half uur bacillen zitten opdoen in een wachtkamer (hoelang??? drie-en-een-half-uur meneertje!) om vervolgens na een consult van 3 minuten en een bonnetje van 65 dollar, bij de apotheek voor 426 dollar te worden aangeslagen (hoeveel??? vier-honderd-zes-en-twintig-dollar meneertje!) voor hetzelfde medicijntje dat in Nederland ongeveer 15 euro is.

En dan wordt Obama met Hitler vergeleken en in het parlement voor leugenaar uitgemaakt als hij daar wat aan veranderen wil...

Wil het bezoek nu afscheid nemen?

Nou nog één keer dan: van harte met 400 jaar Hudson. Reden voor onze toekomstige vorst en zijn geweldig mediagenieke echtgenote om de warme banden met de stad te bevestigen en voor een bont leger van gelukzoekers om zich aan hun slipstream vast te klampen.

Toegegeven: ieder alibi om een weekje naar de Big Apple te verkassen is er één, maar omdat uiteindelijk de belastingbetaler voor hun declaraties opdraait is de vraag: Wat hebben de hüfnageltjes en Jorrismaatjes daar nu eigenijk te zoeken?

Fotografen worden bijvoorbeeld gek van ze. Ze tellen steeds één kop meer op hun foto's dan ze oorspronkelijk dachten te fotograferen. Een rossige, maar voor hen verder volstrekt onbeduidende man, met een blik in de ogen alsof er al een stevig bakkie in zit, verneukt keer op keer hun compositie door op het cruciale moment centraal in hun kader op te duiken.

Eindelijk een gedoogde foto van ons prinselijk paar? FLACK! Daar heb je 'm weer. Hillary en burgemeester Blumberg? Tataaaa! Zelfs de wassen staatshoofden in Tussaud zijn niet veilig. Wie is het? Is it royalty? A captain of Industry? No... it's Flits Haufnagel!!! You know, from zeeheege citymarketing.

Zijn aanwezigheid is natuurlijk van prominent belang voor de natie. Net als van al die andere proviciale helden. "We bedrijven city- en provincie marketing en creëren nieuwe kansen voor onze bedrijven. Reuze belangrijk!" Zo belangrijk dat de Commissaris van de Koningin van onze provincie Friesland, bij terugkomst een stevig gesprek wacht met de Minsister van BIZA, Guusje ter Horst. Of zijne excellentie even wil komen uitleggen waarom hij drie en een halve ton aan dit tripje heeft gespendeerd.

In de zondagtelegraaf van vandaag roemt deze vertegenwoordiger van Hare Majesteit inmiddels het succes van zijn trip. Hij heeft het Friesland Huis geopend op de 238e straat, zodat de Friese economie permanent aan de andere kant van de plas vertegenwoordigd is. Daar heeft Ter Horst vast niet van terug!

Ik mag van ganser harte hopen dat 238 een tikfoutje is. Die straat bevindt zich namelijk boven in de Bronx -in feite al een beetje in de provicie- en even ver van het New Yorkse economisch epicentrum als nou ja..... Leeuwarden van de Randstad.

Waarom worden deze unieke kansen tot exportpromotie, met in de basis geweldige events en Hollands excellence (donderdag ontmoet ik Edwin Kool en Rob den Otter op het New Island Festival op Governors Island), toch altijd weer verhufnacheld tot een amateuristisch potje tulpje dopen en klompen boren. Waarom promoten we zo het Holland van 1609 in plaats van 2009.

En waarom maken we ons huiswerk niet wat beter. Een oranje verlicht Empire State Building is kippenvel als het uniek zou zijn (de dierenvrienden van ASPCA hebben op 10 april alle verlichtte gebouwen van de stad in een oranje gloed gezet).

Nederlanders hebben in New York sowieso een streepje voor. Ze vinden ons spannend, We kunnen wat. Beschadig dat beeld nu niet met afgelebberde ideeën en met mensen wier ego aanmerkelijk groter is dan hun palmares.

Apies kijken

Morgenochtend vlieg ik voor één dagje naar Gerona voor groot marketing overleg bij Fundación Mona, ons buddy project. Wellicht kent u ze van National Geographic of youtube.

Mona redt chimpansees uit schurfterige Spaanse circusjes, scharebakkige dierentuinen en van de schouder van strandfotografen door ze onder te brengen in hun prachtige centrum nabij de luchthaven van Gerona. En da's doorgaans niet eenvoudig want de Spaanse overheid heeft dierenbescherming niet echt op het prioriteitenlijstje.

Zonder uitzondering zijn de "bewoners" zwaar getraumatiseerd als ze binnen komen. Sommigen hebben in hun leven nog nooit een soortgenoot gezien en anderen hebben rare ticks opgelopen, tot aan automutilatie toe. Het Mona Team onder leiding van dierenarts Olga Feliu helpt de dieren fysiek en mentaal weer op de been, zodat ze -net als in de natuur- weer in familiegroepen apenstreken kunnen uithalen.

Terug naar de echte natuur is voor deze "zware gevallen" overigens geen optie. Daarvoor is de schade helaas te groot. Bestens verhuist een enkeling naar een beter passende "familie", bijvoorbeeld bij Stichting Aap in Almere, dat dankzij de steun van vele Nederlanders is uitgegroeid tot een klinkend instituut.

Zover is Mona nog niet. Mona krabbelt het jaarlijkse budgetje bij elkaar van giften van bezoekers en toelagen van bijvoorbeeld de Brigitte Bardot Foundation en de universiteit van Barcelona. Die inkomsten staan in geen enkele verhouding tot het grote aantal primaten dat in Spanje nog steeds onder erbarmelijke omstandigheden wordt geëxploiteerd, noch tot de waarde van de inspanningen van alle vrijwilligers, zonder wie Mona morgen nog de hekken zou moeten sluiten. En daarom hebben we Mona tot buddyproject verheven, ten einde een stabiele jaarlijkse geldstroom op gang te brengen en te houden.

Om te beginnen door hun huidige inkomstenstroom te optimaliseren. Simpele oplossingen, om het bezoekers makkelijker te maken om te doneren. Bijvoorbeeld door VISA te vragen daar een gratis pinmachine neer te zetten en de gepinde bedragen kostenloos door te schuiven. Of door het adopteren van een chimp vanaf buitenlandse bankrekeningen makkelijker te maken. Of een sponsor voor kunststof containers te vinden waarin de kooplui op lokale groente en fruitmarkten bij het scheiden van de markt hun overtollige koopwaar kunnen deponeren. Ja, zo naief begint het.

En dan natuurlijk een betere site, een blog, filmpjes, mediapartnerships, de ontwikkeling van een educatief programma, een gestructureerde fondsenwerving, een programma voor corporate sponsoring, een programma om de relatie met donateurs, sympatisanten, pers en overheid te optimaliseren c.q. te onderhouden enzovoort.

 Daarvoor zoeken we hulp. In geld, natura of simpelweg doordat u deze posting verspreidt in uw netwerk. Met een warme aanbeveling aan iedereen waarvan u denkt dat die voor dit goede èn leuke doel de armen een heel klein stukje uit de mouwen zou willen steken of eens in het maatschappelijke sponsorpotje van zijn bedrijf zou willen kijken.

Grafisch ontwerpers, copywriters, sitebouwers, social media specialisten, filmers en TV makers, PR en DM specialisten, redacties: er is zat te doen! U, die advocaat die nationale en Europese subsidie- stromen weet aan te boren, doneer een paar uurtjes. Bedrijven met een warm maatschappelijk hart: help een beetje mee (en ga bijvoorbeeld eens een lang weekend teambuilden tussen de apen). Nederlanders met een huis aan de Costa Brava: ga eens kijken, adopteer een aap voor je kinderen en vertel het al je vrienden.

Het is zo hartverscheurend om te zien wat onverschilligheid voor deze prachtige dieren betekent. Zeker als je beseft hoe makkelijk het is om het verschil te maken. Dus blijf niet aan de zijlijn staan. Mona vraagt u te kiezen voor de chimpansees en te doen wat u kunt om hun exploitatie uit te bannen.

Nee, ik doe niet mee....... Ja, ik doe mee

 

Wie krijgt het pannetje...?

  Als je in TV land een aardig ideetje hebt, dan kun je er donder op zeggen dat er meteen 12 schaamteloze varianten op alle zenders verschijnen. Zo worden we momenteel doodgegooid met amateurkokkies die voor elkaar koken. Wie is de chef, waar woont de chef, hoe vaak doet de chef het per week, koken met en zonder pannen, voor je buren, je vrienden, wild vreemden, je kat of voor kritische topchefs.

Ik vind die programma's om te smullen. En misschien zelfs wel een aanwinst voor de natie, in een tijd waarin groentenboeren nauwelijks nog groente verkopen maar hoofdzakelijk kant en klaar happen. Deze programma's tonen feilloos dat de huiselijke gastheer/-vrouw anno 2009, steeds meer lijkt op een kirrende tupperware consulent die narcistisch zijn/haar showpieces demonstreert, dan een passionado die het ook echt gezellig weet te maken. Maar da's natuurlijk ook een beetje inherent aan het concept van die programma's

Ik vind ze bij vlagen hylarisch. Zeker als de thuiskokkies hun culinaire diepgang etaleren door hun "concurrenten" af te kammen. "Kokkieljes..... nee, dat zegt me niks". "Ik vond die duif te rauw, maar ja dat krijg je als je 'm op het karkas bakt. Dat weet elke chef, dus Piet kan het niet zijn". Heerlijk.

U moest eens weten hoe vaak me gevraagd wordt, waarom ik niet eens meedoe. Nou da's simpel. Ik kook voor mijn eigen genot en dat van mijn dierbaren en niet voor het vermaak van de natie. Hoewel.... één uitzondering zou ik willen maken.

Als er de mogelijkheid bestond om aan mijn favoriete BBC kookcompetitie Masterchef mee te doen, dan stapte ik vanmiddag nog op het vliegtuig. Wat een ervaring! Maar ja, die kans die is er niet. Al was het alleen maar omdat die rare engelsen nog steeds het deel "world wide" in www niet begrepen hebben.

Inschrijven van buiten het eiland heeft geen zin, sterker nog: probeer van de site maar eens een filmpje te downloaden. Dan wordt je op IP niveau onmiddelijk van de deur geschopt. Helaas. Die droom loopt dus dood bij wat je er wel wordt toegestaan: het behalen van het hoogste diploma van de online Masterchef Academy. Tataaaaa!

Waar onze televisiebazen uitblinken in het jatten van programma ideeën lukt het maar niet om BBC juweeltjes te klonen. Waar is het Hollandse Top Gear? Waar is Masterchef in de Polder?

Of moet Herman den Bijker dan ons antwoord zijn op Gregg Wallace en John Torode. Welleswaar niet in de polder, maar op een Holland Amerika boot in de kariep -het productieteam wil immers ook wat- en met uitdagingen waarvoor je -in vergelijking tot het BBC programma- nèt peper en zout van elkaar hoeft te onderscheiden.

Ik denk dat het belangrijkste verschil tussen BBC en de Nederlandse producenten is dat men in Engeland vrijuit mag produceren. In Nederland moet er meteen weer overal kaas in zitten omdat een kaasboer de rekening betaalt of moeten menu's uit het Unilever of Jumbo assortiment worden samengesteld als die het bonnentje oppakken. Met dat soort ristricties blijven we koken met de handen op de rug. Verrek, alwéér een aardig programmaconceptje....

Vakdeformatie

Zojuist kwam de Eventplanner nieuwsbrief binnen. Het online magazine voor opdrachtgevers in de evenementenbranche van onze zuiderburen, maar met veel nieuws van boven de rivieren.

Nu weet ik niet of het komt door dat we met z'n allen teveel naar reality soaps kijken of dat de media en haar afnemers om andere redenen steeds hardnekkiger de sensatiebeluste dark side van onderwerpen opzoeken, maar deze nieuwsbrief is zelfs voor vakbroeders met een sterke maag een uitdaginkje.

De koppen: "Bedrijfsfeest loopt uit de hand". "Tent stort in op festival. 1 dode, 38 gewonden". "Peter Andre valt van podium". "straffen vlotongeluk in hoger beroep". "Organisator Gay Pride afgetuigd".... God, wat hou ik van mijn vak!

Nou, u bent in ieder geval weer even bijgepraat...

Vrijdag, onderzoekdag...

Vandaag kwam NIDAP met haar jaarlijkse toonaangevende onderzoek naar zakelijke evenementen. De eerste kop die in de elektronische nieuwsbrieven verscheen: "eventmanager moet het met 20% minder doen". De strekking van de berichtgeving is dat de budgetten voor events in "bedrijven met meer dan 500 medewerkers" met dat percentage zijn teruggeschroefd.

Te zelfder tijd las ik op Marketingfacts de uitkomst van een onderzoek van Multiscope onder 961 marketeers, waarin die klassikaal aangeven, voor nu en de toekomst, het meeste verdusie te hebben in "media die persoonlijk contact mogelijk maken". Primair worden natuurlijk internet en sociale media als Twitter bedoeld, maar ook de stimulatie van mond-op-mond reclame wordt door hen belangrijk gevonden.

Wat zegt dit nu? Als je al enige tijd meeloopt dan valt op, dat budgetten voor events al jaren onder druk staan. Wat zeg ik: Decennia. Dus what's the fuzz? Dat is minstens zo inherent aan het feit dat evenementenorganisatoren er maar niet in slagen om toegevoegde waarde te verkopen die ook als waardevol wordt erkend. En tja... dan rest niets anders dan de prijsknieval.

De eerste berichtgeving over het NIDAP onderzoek is tamelijk summier. "Bedrijven met meer dan 500 medewerkers" zegt me niets. Nooit gedaan ook. Het is maar net op welke media de onderneming inzet. Noch wordt er in de artikelen verduidelijkt, over wat voor soort evenementen het gaat.

Ik kan me natuurlijk heel goed voorstellen dat er in veel bedrijven momenteel weinig te feesten valt en dat er de mening heerst om hartje "crisis" niet te uitbundig te zijn. Ik kan me zelfs voorstellen dat een deel van de gevoelde budgetdaling feitelijk onderhandelingsdruk is wanneer je 5 bureaus in een pitch een klussie voor de neus houdt. Ik kan me van alles voorstellen, maar ergens in het pand woont die marketingbaas die aan de firma Multiscope heeft aangegeven dat ie grote trek heeft in persoonlijk contact.

De vraag is dus of die behoefte voldoende bij de eventmanager bekend is, of dat de budgettenmaker wel voldoende doordrongen is van de potentie van het medium. Past hier de vraag of de evenementenbranche wel met de juiste mensen aan gene zijde praat? Misschien moeten ze wel een paar deuren verder zijn, bij marketing. En dan er dan natuurlijk niet in één adem het hele Marketing Lexicon der Nederlandse Taal er uit gillesdelatouretten, maar op basis van concrete behoeften, heel pragmatisch bewezen expertise delen.

Ik kan -om maar eens wat te noemen- aangeven wat er in de schappen gebeurt, als doelgroepers, begerenswaardige merkwaarden  fysiek via alle zintuigen, krijgen uitgeserveerd. Of hoe je op één evenement 8.000 verwarmingsketels verkoopt. Of wat de effecten zijn van internal branding op de productiviteit van medewerkers en hun bijdrage aan de tevredenheid van klanten. Waarden waar vrijwel ieder bedrijf anno 2009 graag in investeert.

Events als kostenpost of als medium van waarde? We zouden met z'n allen beter moeten weten...

So much for Open Skies...

Ik kan boeken schrijven over vliegtuigmaatschappijen. De adembenemend ontbrekende service, de belachelijke tarieven (verwijder als je vluchten via hun internetsite zoekt tijdig je cookies anders krijg je het volgende bezoek een hogere prijs!), de volstrekt ridicule regeltjes.... het gaat maar door.

1 positieve uitzondering was er. Een club waar ik heel erg blij van kon worden. Business naar New York voor een tarief dat grenst aan een KLM "met-je-benen-in-je-nek-en-een-hautaine-grote-bek-toe-ticket": Open Skies. Dit is de mail die ik zojuist van deze British Airways dochter ontving:

Dear Valued Customer,

As a supporter of OpenSkies, we would like to share with you our decision to suspend the services between Amsterdam and New York from August 17th.

The economic crisis has caused a sharp drop in premium traffic, particularly on the New York – Amsterdam route between January and May 2009. Considering the market uncertainty over the near term, suspending service clearly was our most prudent decision to preserve our resources. We will focus our operations between Paris and New York for the time being, which will enable us to carry out further development plans in 2010.

You will be contacted by our Concierge team in the days to come to re-book your trip between New York and Amsterdam. On this occasion, you will be booked on British Airways via London, experiencing award winning British Airways business class product, Club World.

Alternatively, if you choose to cancel your trip, your ticket will be refunded without penalty.

We would like to thank you for your continued support over the past 9 months and look forward to seeing you on one of our New York – Paris flights in the near future.

Best regards,

OpenSkies Concierge Desk

Nou da's mooi k.t dan. Of via London of -jawel....zonder boete!- je geld terug. Dat laatste is geen optie want een KLM coach kaartje in onze periode is ongeveer even duur.

Het is dood, dood, dood en doodzonde dat het ritje naar New York via deze uitstekende club (minimaal anderhalve meter beenruimte en keuze uit 15 maaltijden) blijkbaar niet rendabel is. Voor die service tegen tarieven van rond de € 980 per retour zouden ze extra vliegtuigen tekort moeten komen.

Zoals overal in onze maatschappij blijkt de gevestigde orde ook hier een soort taai slijm dat zich niet zonder slag of stoot laat oplossen. Dood en doodzonde :(

Taste of Amsterdam - The B-list

Op de site van Taste of Amsterdam, het vierdaagse culi-event dat deze week in het Amstelpark neerstreek, zie je filmpjes van de London versie. Van Ramsey tot vader en zoon Roux, van Oliver tot AWT: zo'n beetje alle sterrenchefs van London en ver daar buiten -en zij die het beter doen op TV dan achter de restaurantkachel- waren present.

Waar in het Amstelpark stonden de Boertjes, de Rives, de Hermannetjes? De van Woldes en al die anderen, die jaarlijks de vaderlandse ranglijst van opperkokkies aanvoeren. Nee, versie Amsterdam moest het letterlijk doen met locale "hoog-vliegers" als Ron Blauw, Bastiaan Doesburg (15) en Julius Jaspers (Julius Smart bites), die bekender is van zijn (uitstekende) kookartikelenwinkels dan van zijn bijdragen aan de culinaire hall of fame.

De 2 VIP kaarten inclusief een gratis bubbeltje uit plastic en 20 "florijnen" kwamen van mijn vriendinnen van de American Express Lifestyle Service. Ter plaatste bleek dat die muntjes in adembenemende warpspeed uit mijn zak verdwenen.

 Een vingerhoedje te warme Rioja Crianza 2005 plus 20cl cola light met belachelijk veel ijs: 7 muntjes. Na een rondje van 3 wijntjes en 2 frisjes tegen een gemiddelde van € 4,75 was ik door mijn stapeltje heen. Flink muntjes bijtanken dus, volgens de conversie 50 euro is 40 florijnen. Een bitterballetje van krab op een drapje ganzenlever en een oestertje: 10 muntjes. Nog maar een oestertje en twee happen Bouillabaise. Hoeveel zegt u? Hoppa, wéér € 12,50.

De vraag drong zich op wat Taste of Amsterdam toevoegt aan de immiddels overvloedig georganiseerde restopromo's. Naast de braderieachtigen hebben we tenslotte reeds de halfjaarlijkse Restaurantweek en op 30 augustus van dit jaar weer de beachparty van alle leden van de Alliance Gastronomique op Strand Zuid.

Bij de Restaurantweek restaurants een geinig 3 gangen menuutje voor een viendelijke prijs en bij uw favoriete Alliance restaurant koopt u een kaartje voor 45 euro onder het motto: all you desire to taste. Gisteravond ben ik dus -inclusief de entree- 245 euro afgevallen.

Los van de commerciële opzet en -dat moet ook gezegd- de uitstekende organisatie, zijn mijn belangrijkste Taste of Amsterdam bezwaren dat het eerder voelt als een culi-snackbar van speciaal voor het doel samengesteld fingerfood, dan een representatieve sample van hoofdstedelijke knaaghuizen.  Voorts is het front van alle "stalletjes" zo krap bemeten -slechts een paar schouders breed- en bovendien overluifeld, zodat je op meer van 1,5 meter afstand totaal geen overzicht meer hebt van wat er zich in die stalletjes afspeelt.

Mijn persoonlijke hoogtepunt van de avond was een heerlijk sappig huisgemaakt venkelworstje van de BBQ, met een voorbeeldig stukje gegrild en met olijfolie en knoflook bestreken boerenland broodje van restautant As. Als het boterhammetje ook nog met wat tomaat en grof zeezout zou zijn behandeld had ik als halve Catalaan helemaal de avond van mijn leven gehad.

Eindconclusie: Taste of Amsterdam: terug naar de tekentafel. 

Schat, staat de Prozac koud...?

Het is de week waarin:
- officieel bekend werd dat nu éénzesde van de wereldbevolking honger lijdt.
- in Spanje (ook EU) de euro loodvrij verlaagd is naar € 1,03 terwijl die hier vanwege de "sterk gestegen olieprijs" alweer € 1,50 op de borden staat.
- mijn Volvo voor de elfde (el-lûf-de!!!) keer naar de garage is gebracht met een nog immer lekkend koelvloeistofsysteem.(...nee meneer we begrijpen er ook niks van...)
 - ik op Schiphol door de monopolisten van Schipholtaxi bij het instappen reeds voor € 12,20 werd "aangeslagen" zodat er op de bestemming 15 Km verder, € 44,00 op de ventilator stond (in New York rijdt je voor $ 10,00 4x de hele stad op en neer).
- mijn hightech Logitech intelligente afstandsbediening nog steeds niet is geleverd.
- in Amerika een mevrouw in hoger beroep tot een boete van 1,2 miljoen is veroordeeld voor het illegaal downloaden van een paar liedjes. Dat zal d'r leren!
- Een eventmanager van een bedrijf het belachelijk vond dat een BBQ voor 250 man in een op hun parkeerterrein te plaatsen tent met 7 uur onbeperkt drank niet voor € 2.500,00 te leveren is.
- De hele wereld zich drukker maakt over Zuid Afrikaanse voetbaltoeters dan het uitrollen van het Noord Koreaanse atoomwapenprogramma.
- Onze glote lode vliend China ons land alsnog strafte zodat Balkenende de Daila Lama net zo goed wèl had kunnen ontvangen (prachtig spreekwoord van een oude Joodse groentenman: "bange mensen krijgen net zo goed klappen").
- een Amsterdamse politiechef ruim 3 miljoen uit zijn toch al flink gekorte budget reserveerde om 10 vrouwelijke korpsmanagers aan te trekken.
- ik mijn accountant Vanhier heb ontslagen omdat ze maar niet willen uitleggen waar die 20 mille aan voorschotten aan zijn opgegaan.

In die week heb ik -spuugzak van het genitwit en gegraai- een goede daad gedaan. Samen met Anita heb ik 2 chimpansees geadopteerd. Bij Fundacion Mona nabij Gerona, die u kunt kennen van het programma Chimp Diaries op National Geographic.

Ze doen daar met een paar vrijwilligers fantastisch werk door verwaarloosde primaten van de schouder van strandfotografen en uit scharrebakkerige circussen te halen. Vrijwel zonder enige subsidie, want dierenbescherming is in Spanje niet echt een overheidsprioriteit. Hun hele budget is anderhalve ton per jaar en die schrapen ze van giften bij elkaar. Enige rek om meer apen op te vangen (en dat is hard nodig) hebben ze daardoor niet.

En daarom ga ik ze een beetje helpen. Met wat marketing en -naar ik hoop- donaties van het Nederlandse bedrijfsleven, zodat ze niet de godganselijke dag met financieel samengeknepen billen hoeven rond te lopen en zich optimaal kunnen richten op hun zegenrijke werk. 

Een apenhand is gauw gevuld. Dus ook al hebben we het allemaal vreselijk druk met onze crisis, het moet het toch niet zo'n mirakel zijn om 100 bedrijven te mobiliseren die zich 5 jaar lang vastleggen om pak 'm beet 2 tot 5 mille per jaar uit de kleine kas te trekken? Of jubilerende bedrijven die hun maatschappelijke jubileumpotje geheel of gedeeltelijk over dit doel met zo'n overstelpend warm hartje willen omkiepen?

Denk eens na over welke van uw relaties hier iets mee kunnen. Ik wijs ze graag in de goede richting. Reageren kan hieronder of via robc@r2web.eu.

 

Capital Ornaments wint Gouden COK

Onze tuinmeubelen waren op, verrot, bemost, gedesintegreerd en vergaan van het jarenlange ongebruik. In mijn beleving is "buiten" namelijk overal, behalve in mijn eigen tuin. Tot we een paar weken terug de eerste zonnenstralen vingen op het terras van het lekkerste aspergerestaurant ter wereld, de eerder lofrijk bezongen Hamert in Wellerlooi.

Ze hadden in een nieuw terras geïnvesteerd met meubeltjes die niet alleen buitengewoon prettig zaten, virtueel onverslijtbaar zijn, 360 dagen per jaar aan hun lot overgelaten kunnen worden, maar er ook nog eens geweldig uitzien. Een mooie inspiratiebron om mijn alras verjarende lief een tuinameubelement in het vooruitzicht te stellen.

Ze bleken uit Tilburg te komen. Van de firma Capital Ornaments. In een eerste telefonisch contactje bleek dat deze firma niet rechtsteeks aan particulieren leverde, maar dat hun assortiment breed verkrijgbaar was bij de vestigingen van de firma Intratuin. Tegen prijzen -zo bleek ter plaatse- die in vergelijking met hun gehele zit & lig aanbod, zeker niet tegenvielen.

Toen de stoelen werden binnengetild, bleken er twee "nieuw uit doos" te komen en gaven vier de indruk dat ze al een tijdje in een showroom hadden gestaan. We constateerden her en der wat (minieme) kleurverschillen en bovendien ontbraken de kussens.

Een reclamatie bij Intratuin leidde prompt tot een belletje van Captial Ornaments. Hoe vervelend ze het vonden en wanneer hun vertegenwoordiger de stoelen mocht komen omruilen en de kussens (die door Intratuin niet waren meebesteld) mocht naleveren.

Vanmorgen om 08.00 uur meldde zich Christiaan. Uit Tilburg in Amsterdam. Met nieuwe stoelen en de ontbrekende kussens. Wars van al dat gemarchendeer en gezeur waarin dienstverleners anno 2009 lijken te verzuipen, gewoon vriendelijk, to the point en als klap op de vuurpijl met de tekst die echte helden van de massa scheidt: "hier heeft u mijn kaartje. Als u vindt dat er nog iets mankeert, bel me". En dan verdien je het predikaat Captijn OK.

Daarom, wegens excellente -en vandaag de dag helaas exceptionele-dienstverlening gaat er een tot blinkens toe opgepoetste Gouden COK naar Captial Ornaments en haar vertegenvoordiger Christiaan.

Open brief aan Transavia.com

 

Als tamelijk geroutineerd reiziger (frequent flyer bij 4 maatschappijen wereldwijd en daarnaast jaarlijks toch al snel een keer of 6 te gast in één van uw vliegtuigen) kan ik een boek schrijven over de vele, vaak volstrekt onlogische- en door maatschappijmedewerkers adembenemend individueel geïnterpreteerde “regels”. 

Een nieuw hoogtepunt werd bereikt op uw vlucht HV 5424 vanuit Pisa op 12 mei jl: “corpulente passagiers worden niet toegestaan in exit seats”. “Want –zo luidde het argument- we moeten de nooduitgang binnen 90 seconden open hebben”. In dezelfde categorie als: “van de ARBO mag uw koffer niet meer dan 20 kilo wegen, maar als u bijbetaalt zien we een hernia in de kelder graag door de vingers”.

Vanuit mijn positie op 13F zag ik hoe 2 stewardessen het dusdanig  aan de stok kregen met “corpulento’s” zowel ter linker- als rechterzijde van het gangpad van rij 12, dat de gezagvoerder er met  een “officiële waarschuwing” aan te pas moest komen.

Omdat ik zelf, als niet één van de allerkleinsten, ook wel enige extra beenruimte kan gebruiken, vroeg ik één van de stewardessen of mijn vrouw en ik de vrijgekomen plaatsen mochten innemen. Na van top tot teen de maat genomen te zijn, werd ook ik te “corpulent” bevonden voor de 90 seconden regel.

Hoewel ik als gecertificeerd rescue diver,  een overwing deur in ongeveer 6 seconden uit de romp duw, werd de voorkeur gegeven aan een alles behalve corpulent geriatrisch echtpaar waarop ik in noodgevallen zeker mijn geld niet in zou zetten. Het enige dat de stewardess kon betogen was dat “het nu eenmaal regel was en dat het haar niet aan te rekenen was, dat haar collega’s op andere vluchten die regel niet handhaafden”.

Sinds de gebroeders Wright hun eerste hupsje maakten zijn exit seats bijna het spreekwoordelijke biotoop geworden van mensen met een maatje meer. Zowel om het middel als qua onderstel. De door u gehanteerde definitie van corpulentie is volstrekt onduidelijk. En terwijl je zou verwachten dat een dergelijke draconische regel aan de incheckbalie zou worden gehandhaafd om gedonder aan boord te voorkomen, wijzen de grondstewardessen/ afhandelaars van uw en andere maatschappijen de bewuste stoelen nog steeds zondermeer aan reizigers van formaat toe (of krijgen we binnenkort naast de meetmogelijkheid voor handbagage ook een 3D corpulentiemeter met rode zwaailichten en een sirene aan de incheckbalie?).

Het waarschuwende nooduitgang pop-upje dat het stoelreserveringssysteem op uw site sinds kort toont is bij een ontbrekende corpulentiedefinitie eveneens voor persoonlijke interpretatie bevattelijk. Als de regel inderdaad bedoeld is voor snelle evacuatie, is het voorts onbegrijpelijk waarom deze ook geldt voor de door u met extra beenruimte aangemerkte rij 1, waar zich geen evacuatie exit bevindt (en waar de dikkerdjes van 12D op voornoemde vlucht door uw bemanning nota bene naartoe werden verplaatst).

Uw stewardessen zijn daarnaast niet gekwalificeerd –en blijkens het voorbeeld ook niet in staat- om het onderscheid te maken tussen veiligheidbedreigende dikkertjes en de fitte passagier van formaat. Dat u zelf ook beperkingen stelt aan het beoordelingsvermogen van uw cabinepersoneel blijkt wel uit het feit dat ze alleen de dood van een passagier mogen vaststellen als het hoofd van de romp gescheiden is, zoals ik ooit eens in het Transavia trainingsmanual las.

Waar andere maatschappijen hun grote passagiers nog de alternatieven  van business class en big seats bieden, doet u dat niet. Derhalve kan deze regel bij u aan boord tot niets anders dan onbegrip, frustratie en worst case; gezagvoerders met gele kaarten leiden. Blind is helder. Een beetje zwanger bestaat niet. Geen tassen voor een nooduitgang is logisch. Maar uw selectie op basis van “corpulentie” is simpelweg discriminatoir en derhalve in alle wetten die prevaleren over uw verkoopvoorwaarden verboden.

En nu mijn punt. Ik ben in principe een fan van Transavia en heb mijn volgende vluchtje alweer geboekt. Ik neig tot mijn spijt inmiddels echter naar de vaststelling dat Transavia zich in het leger maatschappijen aan het scharen is dat passagiers meer en meer beschouwt als lastige, onbeschaafde en derhalve storende factoren  in de wolkenloze wereld van Peter Stuyvesant waarin ze volgens hun glossy inflight magazines nog steeds menen te leven. En een beetje uit het oog verloren zijn hoe het afspraakje tussen klant en leverancier, waarop hun bestaansrecht is gebaseerd,  ook alweer bedoeld is. Ik mag van ganser harte hopen dat u de tegenwoordigheid van geest heeft om niet alleen op de verkoop van ramsjkaartjes te focussen, maar ook af en toe een beetje op de tevredenheid en de waarde slash kwaliteitsperceptie van uw klanten.

Wat te veel maatschappijen maar niet willen begrijpen is dat hun klanten gewoon op een plezierige manier naar hun bestemming gebracht willen worden. Niets meer en niets minder.  Ze menen in intern circulerende brochures dat hun passagiers steeds onbeschaafder worden, maar missen onderwijl volstrekt de pointe dat het belangrijkste deel van de frustratie van hun klanten ontstaat door het steeds verder uitdijende woud van dit soort “regels” en steeds vaker escaleert, omdat er  aan boord geen alternatieve uitlaatklep voor hun frustratie wordt geboden (al was het een begrijpelijk argument), dan de over non-argumenten struikelende stewardess of de botte powerplay van de gezagvoerder met zijn gele kaart.

Voor onze komende vluchten naar Barcelona heb ik de stoelen 1D en 1E  aangevinkt. Ik ben fit en vind mijzelf alles behalve  corpulent in de context van “uw en onze veiligheid”. Op voornoemde argumenten  ga er van uit dat uw bemanning mijn stoelkeuze zal respecteren.

Met vriendelijke groet,
R.H.M. Captijn
Amsterdam  

Cees Maas versus Frankenstein

 

Alsof Einstein zijn relativiteitstheorie onthulde: de commissie Maas kwam met de revelatie dat banken het blikveld -in plaats van zo extreem te focussen op de aandeelhouders- nadrukkelijker op hun klanten moesten richten. Terug naar het ambacht! De hele natie in rep en roer. Een vertegenwoordiger van de Vereniging van Effectenbezitters tekende op BNR onmiddellijk luidkeels protest aan: "zonder aandeelhouders überhaupt geen dienstverlening aan klanten", klonk het als een zwakke stuiptrekking om de cultuur in stand te houden die -naar wij allen merken- de wereldeconomie over the edge heeft geduwd. Fascinerend...

Het aardige van mijn bescheiden rol bij het stimuleren van succesvolle relaties met de in- en externe zakelijke doelgroepen van bedrijven is, dat ik vanaf 1990 in talloze boardrooms heb kunnen kijken. En ik moet u eerlijk bekennen, dat ik sinds een jaar of 10 niet zelden als een aap naar een horloge heb staan staren van de realiteiten die daar- en in de echelons daaronder, heersten.

Menigmaal schreef ik hier en elders over de curieuze verandering die ik waarnam. Door de focus op klinkende cijfers begon men resultaatgerichtheid te verwarren met procesgerichtheid. Managers meenden dat effecti- viteit, productiviteit en aandeelhouderswaarde het beste te realiseren waren door hun organisaties in een Excelsheet te wringen, waarin individueel ondernemerschap weliswaar gepredikt werd, maar individuen iedere marge daartoe bij voorbaat ontnomen werd. Managementlagen werden op elkaar gestapeld om alle processen vorm te geven en te bewaken en binnen no time verwees ieder zijn verantwoordelijkheid naar elders. 

Niet alleen zag  ik deze Excelridders zo het "ambachtelijke hart" uit hun vak rukken, maar tevens motivatie numero uno: plezier in- en voldoening van je werk, met dat zelfde badwater door het putje spoelen. Maar als het je visie is dat de wereld plat is en je wilt dat jouw omgeving dat ten koste van alles blijft beamen, dan heb je altijd de bonus nog. Het is vervolgens geen rocket science om te voorzien dat mensen -bij gebrek aan intrinsieke voldoening- dan maar puur voor die poen gaan werken en keuzes maken die de hoeveelheid daarvan vergroten. Men kiest niet meer voor het collectief, maar voor zichzelf. Ook al moet je daarvoor je klanten, collega's en ja, zelfs aandeelhouders een oor aannaaien, met machtspelletjes, politiek, producten die meer voor jou doen dan voor je klant, of met jaarcijfers die net een tikkeltje flatteuzer zijn dan de realiteit.

Ik ben zeker niet vies van een ruime arbeidsbeloning en kan een gniffel bij de calvinistische Balkenende norm niet onderdrukken, maar het is een gotspe dat aandeelhouders hun bestuurders vorstelijk belonen voor bewust -of minimaal ten koste van aanzienlijke schade- opgepimpte cijfers en die beloning bovendien vergoelijken met de stelling dat ze die bestuurders van de internationale arbeidsmarkt moeten weghouden. Alsof het merendeel van hen op die markt überhaupt ooit een deuk in pakje boter zou kunnen slaan. En bovendien: Als je nu al 2.2 miljoen per jaar verdient en een pensioenregeling hebt op basis van 70% van dat salaris, wat legitimeert dan nog dat extra pak geld, aandelen of opties dat de Kerstman jaarlijks komt brengen? Dat je zulke lange dagen maakt? Omdat het nu eenmaal was afgesproken voordat je je onderneming naar de rand van de afgrond duwde?

De excessen van het IK-tijdperk in optima forma. En in dat ümfeld komt Maas met zijn conclusies. Wat hij banken aanbeveelt, geldt naar mijn smaak in de volle breedte van de economie. Maar is het taaie slijm van de huidige bestuursopvattingen daarmee op te lossen? Iedere HR enployee ziet bijvoorbeeld de enorme mentaliteitsverandering onder sollicitanten. Niet langer komen ze vertellen waarom zij waardevol voor de onderneming denken te zijn, maar leunen achterover om van de werkgever in spe uit te horen hoe die denkt het deze "Young Professional" naar de zin te maken.

Omdat ik op menig HBO en universiteit nog wel eens gastcolleges en workshops aan studenten geef, heb ik aardig gevoel hoe die next generation in het leven staat. Daarvoor kun je trouwens ook gewoon eens een bier doen op één van de hoofdstedelijke terrassen. Daar zie je deze young pro's als een moderne Hitler Jügend paraderen. Achter uit de keel lullend serveersters schofferend met strakke kop, glad achterover gegelled haar, powersuit om de nog wat knokige schoudertjes (let vooral op de doorgaans ongepoetste en afgetrapte schoenen), een beetje de hufterige versie van de captain of industry uithangend. Als je wat ouder wordt is dat aan de ene kant schattig om te zien, maar in de context van waar we vandaag de dag mee te maken hebben, tegelijkertijd buitengewoon verontrustend.

 

Want los van het statistische gegeven dat het overgrote merendeel van hen binnen 10 jaar depressief wakker wordt in een rijtjeshuis in Wormerveer met een drama van een partner, jengelende koters en het gevoel van premature mislukking -blijkens een recent onderzoek waarin onze hoop voor morgen nu reeds uiting geeft aan een diepe ongelukkigheid- zijn ze op het terras vooral bezig met wie de langste heeft, terwijl ze in een schurftige garage bij MIT bezig zouden moeten zijn met het nieuwe Google uit te vinden. De vraag is hoe we met dat vooruitzicht, de Frankenstein die we hebben gecreëerd gaan stoppen.

Als de huidige generatie het verkeerde voorbeeld geeft en de toekomstige een surrealistisch gevoel van reeds gearriveerde eigenwaarde heeft -daartoe door het huidige onderwijs en de steeds schaarsere arbeidsmarkt nog verder gestimuleerd- zijn we dan in staat om zaken fundamenteel te herijken? Daarvoor ontbreekt het deze reis in ieder geval aan een trauma dat daarvoor meestal de urgentie brengt. Een oorlog bijvoorbeeld, of een echte crash zoals in 1929. Het dipje van vandaag gaat daarvoor naar alle waarschijnlijkheid niet diep genoeg. En zolang vertegenwoordigers van aandelenbezitters nog met droge ogen onzin uitkramen is de the sense of urgency nog ver te zoeken.

Of is het wachten tot de bevolking uiteindelijk tot een fundamentele ommezwaai dwingt? In de City van London is al de waarschuwing uitgegaan om je niet meer in krijtstreep of andere "powericonen" op straat te vertonen. De bevolking keert daar haar woede inmiddels fysiek tegen bankiers of mensen die er zo uitzien. Ze voelen zich door hen vern..kt, zien machteloos toe hoe de overheid zuur verdiend belastinggeld in bodemloze- en nog immer bonusverslindende beerputten giet en nemen ten leste de macht in eigen knuisten.

Links om of rechts is het de hoogste tijd voor fundamentele actie. Al vrees ik dat er nog behoorlijk wat water door de Maas moet, voor de waarden in het bedrijfsleven fundamenteel herijkt zijn. Maar Maas heeft wel gelijk. De wereld zou een heel stuk mooier worden als ondernemingen (weer ècht) zouden focussen op het ambacht van hun vak. Op de oprechte waarde van hun producten en diensten voor hun klanten en op het talent en het ondernemerschap van hun medewerkers. Dat vereist naar alle waarschijnlijkheid een ander soort managers, maar die focus is goed voor bedrijven, de voldoening van hun employees, de maatschappij én guess what...? Voor de aandeelhouders. 

Zo kan het ook...

Als je onze grijze handenwringende ministers met gereformeerde zuinigheid langs het behang van Nieuwspoort ziet schuren, prikkelbaar vermoeide politieke antwoorden formulerend, dan zinkt de moed je in de schoenen. Wat een verademing is dan om af en toe even Leno te kijken...

Pieperdepiep........ HOERA!!

Al jaren vertel ik als mensen me vragen wat ik ooit nog eens zou willen organiseren, dat ik heel graag het jubileum van het Astmafonds zou willen doen. Alleen maar om het grapje te kunnen plaatsen: Er is er een jarig. Pieperdepiep Hoeraaaa!! En nu bestaan ze dan 50 jaar. Van harte!

Internetdienstverlening: tja...je maakt wat mee :(

 Blackberry avonturen deel 1
Zo liet ik het simpele oplaadsnoertje dat Vodafone bij de Blackberry Storm levert, in ons hotel in New York liggen. Dus vrolijk naar de Vodafone voor een nieuwe.... Helaassssss...die leveren we niet. Maar weet u wat? Als u naar de site van Blackberry gaat, dan kunt u 'm daar kopen. Topadvies!

Helaas trof ik het bewuste kabeltje nergens op de Nederlandse BB site. Noch in het Stormhoekje, noch bij de accessoires. Dus belde ik de telefonische verkooplijn van Deze PDA leverancier. Nee.... die leveren we niet...mmmm....merkwaardig... Nee sorry. Maar wat u kunt doen is een mailtje sturen naar help@blackberry in de VS. Ik bedankte de juffrouw voor haar meedenken en klom in het toetsenbord.

Binnen 24 uur kreeg ik een mailtje terug met de semi-geautomatiseerde strekking dat alle accessoires via het navolgende linkje naar de Amerikaanse site van Blackberry te vinden waren. Daar trof ik er inderdaad bakkenvol. Maar niet het door mij, gezien het dalende batterijniveau nu toch wel heel accuut gewenste stroomkabeltje.

Hoe ingewikkeld kan het zijn. Het meest rudimentaire snoertje. Een simpel oplaaddraadje. Ik begon de accessoirelijsten van Blackberry vestigingen in Europa af te vinken. En verdomd... ik vond 'm. In Engeland. Gezwind vulde ik het bestelformuliertje in en drukt op OK. Er verscheen echter niet de mededeling die ik bevesti- genderwijs verwachtte. Slechts een ontnuchterend: "sorry, we leveren niet buiten de UK".

Na 3 continenten te hebben afgestruind wende ik me te lange leste tot het corps onafhankelijke GSM boeren op het web en vond het kabeltje bij één van hen in het assortiment. Helaas..."niet op voorraad". Tot op heden wacht ik op hun berichtje dat ie (weer) leverbaar is.

Onderwijl laadt mijn Berry from Hell op via een usb kabeltje aan mijn desktop. Duurt niet alleen aanzienlijk langer dan via het zo node gemiste stroomsnoertje, maar levert bovendien een hoop geplan op. Je kan het ding moeilijk buiten de deur, twee uur lang, aan de computer van het Shell station hangen. Pfff. 

Blackberry avonturen deel 2
De essentie van een PDA is dat ie zonder al te veel problemen met je mail, agenda en contacten praat. Toch? Fout! Ik ben nu al een MAAND in de weer om mijn Storm te laten communiceren met mijn outlook 2007 onder Vista Ultimate.

Ja, in de verkoopinformatie wordt het allemaal zonnig voorgesteld. Je laadt een stukkie desk top software, je klikt eens wat in het rond...et voilá je bent binnen no time, het state-of-the-art met de wereld verbonden mannetje.

Het ging allemaal goed tot ik aan het synchroniseren toe was. Ik vroeg 'm om de agenda én contacten naar het toestel over te koppen en werd getracteerd op de mededeling dat ie de .pst map niet vinden kon, waar Outlook deze gegevens bewaart.

Na tot over mijn ellenbogen in Blackberry fora te zijn gedoken, kwam ik dit probleem veelbesproken tegen. Het advies: in Outlook een andere MAPI aanmaken die direct naar het bewuste .pst file kijkt. Verder lezend kwam ik er echter achter dat die oplossing alleen in XP werkte. Los daarvan vind ik dat je sukkelige consumenten zoals ik, niet tot over hun ellenbogen fora en vervolgens Outlook programmatuur in mag sturen. Je moet als PDA boer gewoon zorgen dat je apparaatje moeiteloos communiceert met de standaard office software die door het merendeel van je klanten wordt gebruikt. Maar dat terzijde.

Nu is ons hele office ook online beschikbaar. Via Kerio. Plan B leunde dus op de gedachte om de agenda en contacten dan maar via die weg te synchroniseren. Specifiek voor Blackberry beveelt Kerio daarvoor een third party aan: de firma Notify. En laten die nu nèt hun Notify Sync te hebben gelanceerd om (wederom) via een eenvoudig te laden stukje software en wat simpele clicks de poorten naar de hemel te openen. 

Verdomd, ik moet zeggen: de installatie verliep vlekkeloos. Alleen kijkt Notify naar de verkeerde agenda en contacten en staan Blackberry, noch Notify, het toe om andere maplocaties te kiezen. Een lang verhaal kort: na 3 weken communceren met de helpdesken van Vodafone, Blackberry, Kerio en Notify, wijzen ze alle vier naar elkaar en kunnen we hier nog steeds niet synchroniseren. Eindconclusie: de PDA van de toekomst lult alleen met software van eergisteren en verdwijnt in mijn prullenbak zodra de batterij weer leeg is...

LaCie externe harde schijf avonturen
Ik hoorde een maand of twee geleden rare geluiden onder mijn bureau. Het beste te omschrijven als een hoog gegier. Mijn oren deduceerden dat de LaCie Big Disk van 2,5 terrabytes op hol was geslagen. Ik trok de stroom van het nog tamelijk fonkelnieuwe externe geheugenkastje en probeerde het ding weer aan de praat te krijgen. Geen sjoegen. En da's mooi k.t, want het ding bevat naast essentiële backup bestanden, ongeveer 500 gieg aan onvervangbare foto's.

Mijn mailtje aan de LaCie helpdesk werd binnen 2 uur terug gevolleyd met de geruststellende mededeling dat ik niet meteen het ergste hoefde te vrezen en dat het naar alle waarschijnlijkheid aan de voeding lag. Ze zouden een nieuwe sturen.

In mijn volgende mailtje aan LaCie moest ik schrijven dat de nieuwe voeding helaas niet de uitkomst had gebracht. Het ding gaf nog steeds taal noch teken. Het antwoord stelde me voor een dilemma.

Ik mocht het kastje voor reparatie terugsturen en moest dan ernstig rekening houden met dataverlies of kon hem wegbrengen naar een datare- coverbedrijf met de zekerheid dat de garantie zou vervallen als die de kast zouden openen.

Omdat het mij om de tamelijk onmisbare data te doen was, koos ik voor de laatste optie. Immers, als er zou worden vastgesteld dat er iets aan het kastje mankeerde waarop de garantie zou zijn vervallen, kon je dat onderdeeltje altijd nog kopen.

So, who are you gonna call? De firma Databusters in Amsterdam natuurlijk! Zij stelden vast dat de voeding goed was en de schijven benaderbaar. De boosdoener bleek het printplaatje, met aan de ene kant de stroom en datastekkertjes  en aan de andere kant de harde schijven. Dat bevat bovendien de "bios", die structuur geeft aan de bestanden op de schijven. Zonder die bios konden de databusters louter ongestructureerde data van de schijfjes krabben. De oplossing bleek simpel: bestel een nieuw plaatje en klaar is kees.

Vrolijk mailde ik LaCie het resultaat en verzocht om het bewuste onderdeel. Sjacherijnig werd me te verstaan gegeven dat alle aanspraken op garantie door mijn keuze voor Databusters vervallen waren en dat men te onderdeel niet zou opsturen. Ik mailde terug dat ik geen aanspraak op de grantie maakte en verzocht opnieuw om het onderdeel en de nota daarvoor.

Uit het antwoord met vriendelijke groet, bleek dat het opsturen van onderdelen ook niet tot de policy behoorde. Op mijn opvolgende mails heb ik niets meer mogen vernemen. Dàààg harde schijf. Dàààg data. Dàààg foto's. Dààààg LaCie.

En zo heb ik er nog 3, betreffende mijn eeuwige vrienden de KLM en die andere incompetento's, van de site www.checkmein.nl, dankzij wie ik in 180 graden tegenstelling tot mijn preferences zowel heen als terug naar New York met mijn benen opgetrokken in mijn nek, voor een dampende plee zat. Of UPC die in 3 maanden tijd ruim € 1.000,-- aan abonnenmentskosten van mijn rekening hebben getrokken, hun fouten niet herstellen en hun crediteerbelofte maar niet nakomen.

Mijn punt is, dat al deze voorbeelden duidelijk maken dat het gat tussen verkoopbelofte en daadwerkelijke dienstverlening gapender dan ooit is. Veilig verscholen achter je helpdeskschermpje en weggedoken achter je policies is het veel makkelijker om je klant het bos in te sturen, dan met simpele oplossingen uit de brand te helpen. Het doet je hopen dat de kredietcrisis het eerste bij dit soort firma's  toeslaat.

Have a great 2009

Wij moeten er hier in New York nog even op wachten, maar als het goed is knallen straks de Champagnekurken en rotjes in Amsterdam. En dus: een heel gelukkig 2009. Dat we er dit jaar maar doorheen mogen zeilen zonder al te veel tegenwind. In goede gezondheid en geluk en met hier en daar een zakelijk succesje.

Hier is het net gaan sneeuwen en verwacht de meteorologische dienst een fucking koude jaarwisseling. Meer dan een miljoen mensen worden er op Times Square verwacht om de "ball" (sponsored by Philips) te zien "droppen" om 00.00 uur onze tijd. Meer dan één miljoen! En dat, terwijl er niet meer dan pak 'm beet 30.000 in passen. Al de hele week is de hele stad in rep en roer om dat in goede banen te leiden.

Overal dranghekken, de 2 toevoerwegen vanaf Columbus Circle en Central Park én zo'n beetje heel Broadway afgezet met x-ray poortjes, waardoor de menigte nu reeds (hier nu 10 uur in de morgen) toestroomt zonder drank (want verboden) en met een sterke blaas (want geen plee's). Wie zijn plaatsje even verlaat is de bok, want daarvoor geldt keihard: "opgestaan, plaats vergaan".

Ik ben heel benieuwd of er een beetje is nagedacht over een goed exitplan. Wat denk je wat er gebeurt als die miljoen mensen na afloop om een taxi staan te gillen, terwijl een niet onaanzienlijk deel van de taxichauffeurs zelf oud en nieuw viert? 

Wij doen het anders. We zijn vanavond bij de hottest party in town, in het trendy Gansevoort Hotel in het inmiddels megahippe meatpackersdistrict. Gehost door  rellende überblogger Perez Hilton en bezocht door sterren als Kid Rock en P Diddy én met gegarandeerd vervoer heen en weer.

Wat 2009 hier brengen gaat voorspelt niet veel goeds. In de grote winkelstraten staat behoorlijk wat leeg en opvallend veel winkels houden liquidatieuitverkoop. Anita viste zo gisteren 4 paar prachtige schoenen op voor 100 dollar (waarvan je er inmiddels alweer 1,4 voor een euro krijgt). Zojuist op het ontbijtnieuws hier, de trendwatcher van de New York Times met een lijstje wat uit is in 2009 en wat in.

Was in 2008 de kreet van het jaar: "all is good", het credo voor 2009 is: "It is what it is". Beter is de gelaten berusting die hier op straat de onvermijdelijkheid van de crisis kenmerkt niet te verwoorden. Andere opvallende trend: Twitter is uit, slow blogging is in (hahaha, told you so!). Advertising toont ook altijd heel fraai de heart beat van een natie. "Comfort" is hier thans het sleutelwoord. Adverteerders zetten vol in op het ontsnappen aan de dreiging van die grote boze buitenwereld.

En financiële besparingen. Die doen het ook goed. Auto's 5 jaar rentevrij kopen bijvoorbeeld. Of nu kopen zonder enige aanbetaling en betalen in 2012.  Maar ook afslankmaaltijden, die niet op hun effectieve werking worden verkocht, maar op het feit dat je daarmee 600 dollar bespaart op "gewoon" eten. Ja....de adverteerders veren keurig mee met the mood of the nation. En die natie danst op de rand van de vulkaan door op de pof te blijven consumeren.

Over consumeren gesproken: op verzoek publiceer ik binnenkort mijn New York's favorietenlijstje dat je gegarandeerd een topverblijf in de stad bezorgt. Voor die troepen uit alvast de ontdekking van deze trip: Bar Boulud. De nieuwste loot aan het culinaire imperium van chef Daniel Boulud (met verder Daniel, mijn mijlenver favoriete restaurant in NY en café Boulud, het wat informelere, familiairder knaaghuis).

Bar Boulud (op 1900 Broadway, ietsje noord van Columbus Circle) is een smalle trendy pijpenla, bedacht als hommage aan chef Daniel's Franse jeugd. Een smikkel en pikkelkaart met fantastische charcuterie, paté's, boudin, zelf gebakken pain de campagne, maak ook een goddelijke steak frites, kazen om de vingers bij af te likken en één van de weinige restaurants in NY die een uitstekende koffie serveert.

Om u de laatste actuele knaagupdate van NY te geven, wordt het nog hard werken tot we 5 januari weer in de sigaar naar Amsterdam stappen. Maar we offeren ons graag op voor de goede zaak. U veel plezier met het Nieuwjaarsconcert en het schansspringen.Tegen die tijd ploffen wij hier noegstreden ons mandje in. Als ik eerlijk ben zou ik nu best wel een klein oliebolletje kunnen handelen. Kijk, en dat hebben ze hier dan weer niet...

De Gouden Giraffe kreunt...

Het einde van het jaar komt met vele tradities: kerst, oud & nieuw en -alweer enige jaren- de jurering van de ingezonden evenementen, dingend naar de prijs voor het beste zakelijke evenement van het jaar: de Gouden Giraffe.

Een hoop werk dit jaar. In de eerste plaats omdat die andere traditie wordt doorgezet dat inzenders pas op het aller-, maar dan ook allerlaatste moment hun inzending over de muur gieren. Hoewel de sluitingsdatum alweer ruim een week achter ons ligt, ijlen er nog steeds bijlagen, CD'tjes en weet ik al niet wat na. We zijn goddomme geen sjoelbak!

Veel extra werk komt voorts doordat die inzendingen zich dit jaar van nog meer marketing Gilles de la Tourette bedienen dan anders. 'T is prachtig dat je via een slipperige redenatie bakken met resultaat opvoert, maar zonder onderbouwing en bewijs is het voor ons juryleden lastig om vast te stellen of dat resultaat ook daadwerkelijk is gerealiseerd en of het aan de inspanningen van de inzender toe te wijzen is, of aan het betrokken reclame- of PR bureau.

Na ruim 72 uur lezen, bekijken, bellen met opdrachtgevers, surfen en rekenen -en pas halverwege de stapel- lijkt het me een aardig idee om komend jaar maar eens vanuit de Giraffe Effectief een workshop te organiseren om heel praktisch een aantal effectiviteitsfundamentals uit te leggen. 

Bijvoorbeeld dat je simpelweg niet wegkomt met Smurfenrethoriek als: "hoe heeft het evenement bijgedragen aan de doelen van de opdrachtgever? Het evenement heeft volledig bijgedragen aan de doelen van de opdrachtgever." Of het feit dat als je voor communicatie gebruik maakt van een site met een klinkend bezoekersaantal, dat niet automatisch impliceert dat je dat aantal klakkeloos tot het kwalitatieve "bereik" van je inspanning mag rekenen.Of dat als je een congres organiseert dat best een behoorlijk bedrag kost, je in de vingers van je eigen winkansen snijdt als je verzuimt te venmelden dat je dat congres door kaartverkoop welhaast self liquidating hebt gekregen. Of om überhaupt uit te leggen wat self liquidation is.

De Gouden Giraffe voor het meest effectieve evenement van het jaar is een even ambitieuze als prestigieuze prijs. Ambitieus, omdat ze onderdeel van het bewijs aan de markt is dat de Nederlandse bureaus, eventmarketing echt tot in de finesses beheersen. En prestigieus, omdat de prijs jouw bureau eert voor het feit dat je de doelen van je klant, beter dan welk bureau in Nederland dan ook, vertaald hebt in even adembenemend als tastbaar rendement. Een aantal goede inzendingen uitgezonderd, worstel ik op eerste kerstdag serieus met de vraag of bureaus zich dat bij inzending voldoende realiseren. Anders begrijp ik echt niet waarom een aantal volledig de pointe mist van waar de Giraffe Effectief voor staat. En dat is vind ik geen goed signaal in de ontwikkeling van ons prachtvak.

De jury moet het louter doen met wat zij voor hun neus krijgen. We zijn niet bij jouw event geweest, hebben niet over jouw schouder meegekeken en hebben de gloedvolle reacties niet meegkregen. Het enige dat we kunnen, is door jouw verhaal heen lezen, naar je sporadisch bijgesloten CD'tje kijken en dan te rekenen en concluderen.

Als je als inzender meent dat jouw project het beste is dat ons vak dit jaar heeft voortgebracht, breng dan minimaal de trots op -of de moeite- om je prestatie goed te formuleren en te onderbouwen. Dit jaar hebben wij nog het initiatief genomen om een aantal opdrachtgevers te bellen, aanvullende achtergronden bij elkaar te sprokkelen en informatiehiaten te dichten. Volgend jaar zal dat niet meer gebeuren.

Misschien ben ik naïef, maar ik weiger te aanvaarden, dat een beroepsgroep met zoveel talent, een officiële leerstoel Eventmarketing op Neijenrode, een pak aan HBO opleidingen, bureaus met een roemruchte historie en een nieuwe generatie slimme multimediadenkers niet beter kan, dan -plat gezegd- in de haast ingevulde formulieren (her en der zou een spellingcheckje ook geen kwaad kunnen), zonder enige onderbouwing aan de verkeerde kant van de inzendtermijn over de muur te kieperen. Tja, da's dan weer mijn kerstgedachte...

Oh, kom er eens kijken....

Afgelopen woensdag bemerkte ik een vreemd soort spanning in huize Captijn. Mijn lief gedroeg zich anders dan normaal. Ik was al 5 keer mijn mentale checklist afgelopen of ik misschien onbedoeld iets lulligs had gezegd of zo, maar kon niets bedenken. Het leek alsof ze iets zeggen wilde, maar haar mond stijf dicht hield.

Dat werd steeds erger tot ik te horen kreeg dat ik 's avonds mijn schoen mocht zetten. Uiteraard moest ik de Sint ook uit volle borst toezingen. Ik koos voor een eigen ad lib varatie op "Hoor wie klopt daar kinderen" ('t is de belastingdienst zeker, die meer geld wil zeker).

De volgende ochtend bleek de Sint zich op miraculeuze wijze door het buizenstelsel van de centrale verwarming te hebben gewurmd om mijn schoen te vullen met het nieuwe Playstation3 spel Motorstorm Pacific Rift. In vertwijfeling dankte ik de Sint luidruchtig: ik heb namelijk geen Playstation3. Ja, Joris -Anita's zoon- komt wel eens naar Amsterdam met zijn gameconsole om hier met ons een vuig potje te Guitar Hero'en, maarehhh....

Die avond mocht ik wéér mijn schoen zetten.  De volgende ochtend stond er een belachelijk grote doos voor de open haard (tja... deze paste echt niet door de verwarmingsbuizen) met een prachtig gedicht, waarin mijn vertwijfelde pogingen om de Blackberry Storm aan de praat te krijgen (zie onder) op de hak werden genomen. Hier was nog wat om te installeren: Jawel.... de Playstation3, inclusief maar liefst 4 spellen, waaronder het naar zeggen wereldberoemde Gran Turismo 5 Prologue.

Nu zijn we hier nogal van de HD en de Dolby 7.1. surround, dus na de aanschaf van een HDMI switcher om ook de PS3 met de enkele HDMI ingang van de 61 inch breedbeeld te verbinden, alsmede een optical kabel om het geluid op de hoogste digiteuze norm de surround processor in te jagen, werd de console wakker gemaakt en draadloos op het glasvezelnetwerk aangesloten. Man, wat een belevenis! Tot diep in de nacht hebben we op motoren rondgescheurd over de Pacific Rift en de Grand Tourist uitgehangen. En voordat we uiteindelijk naar bed gingen mocht ik alwéér mijn schoen zetten.

Vrijdagochtend trof ik een ècht wanstaltig grote doos bij de open haard. Zo groot dat hij in plaats van in pakpapier, in badlakens was gewikkeld. En dat moet je Tijger geen twee keer zeggen.....

Nadat de kat met zachte dwang en onder luid protest van haar nieuwe slaapplaats was verwijderd en de handdoeken terzijde waren geschoven, staarde ik naar het Guitar Hero World Tour pakket, bevattende: een gitaar, een microfoon en..... een drumstel! Een drummer met kleinzielige buren kun je geen groter plezier doen. Een drumkit met volumeregelaar....YESSSSS!

Op ons zaterdags boodschappenrondje hebben we ons nog een tweede gitaar aangeschaft (en 007's Quantum of Solace), om vervolgens tot laat met ons digitale bandje, de ene Rock Classic na de andere af te vinken.

En zo is de Sint dit jaar wel héél lief voor me geweest. Ik ben namelijk heel slecht in verlanglijstjes en ben in essentie al helemaal gelukkig als iemand de moeite heeft genomen om zelf iets voor me te bedenken; al is het een paar sokken. Dus afgezien van het feit dat ik dit zelf nooit had kunnen bedenken, is dit cadeau dus driedubbel raak. Dank u wel Sinterklaas!!!