Never a dull moment

Taste of Amsterdam - The B-list

Op de site van Taste of Amsterdam, het vierdaagse culi-event dat deze week in het Amstelpark neerstreek, zie je filmpjes van de London versie. Van Ramsey tot vader en zoon Roux, van Oliver tot AWT: zo'n beetje alle sterrenchefs van London en ver daar buiten -en zij die het beter doen op TV dan achter de restaurantkachel- waren present.

Waar in het Amstelpark stonden de Boertjes, de Rives, de Hermannetjes? De van Woldes en al die anderen, die jaarlijks de vaderlandse ranglijst van opperkokkies aanvoeren. Nee, versie Amsterdam moest het letterlijk doen met locale "hoog-vliegers" als Ron Blauw, Bastiaan Doesburg (15) en Julius Jaspers (Julius Smart bites), die bekender is van zijn (uitstekende) kookartikelenwinkels dan van zijn bijdragen aan de culinaire hall of fame.

De 2 VIP kaarten inclusief een gratis bubbeltje uit plastic en 20 "florijnen" kwamen van mijn vriendinnen van de American Express Lifestyle Service. Ter plaatste bleek dat die muntjes in adembenemende warpspeed uit mijn zak verdwenen.

 Een vingerhoedje te warme Rioja Crianza 2005 plus 20cl cola light met belachelijk veel ijs: 7 muntjes. Na een rondje van 3 wijntjes en 2 frisjes tegen een gemiddelde van € 4,75 was ik door mijn stapeltje heen. Flink muntjes bijtanken dus, volgens de conversie 50 euro is 40 florijnen. Een bitterballetje van krab op een drapje ganzenlever en een oestertje: 10 muntjes. Nog maar een oestertje en twee happen Bouillabaise. Hoeveel zegt u? Hoppa, wéér € 12,50.

De vraag drong zich op wat Taste of Amsterdam toevoegt aan de immiddels overvloedig georganiseerde restopromo's. Naast de braderieachtigen hebben we tenslotte reeds de halfjaarlijkse Restaurantweek en op 30 augustus van dit jaar weer de beachparty van alle leden van de Alliance Gastronomique op Strand Zuid.

Bij de Restaurantweek restaurants een geinig 3 gangen menuutje voor een viendelijke prijs en bij uw favoriete Alliance restaurant koopt u een kaartje voor 45 euro onder het motto: all you desire to taste. Gisteravond ben ik dus -inclusief de entree- 245 euro afgevallen.

Los van de commerciële opzet en -dat moet ook gezegd- de uitstekende organisatie, zijn mijn belangrijkste Taste of Amsterdam bezwaren dat het eerder voelt als een culi-snackbar van speciaal voor het doel samengesteld fingerfood, dan een representatieve sample van hoofdstedelijke knaaghuizen.  Voorts is het front van alle "stalletjes" zo krap bemeten -slechts een paar schouders breed- en bovendien overluifeld, zodat je op meer van 1,5 meter afstand totaal geen overzicht meer hebt van wat er zich in die stalletjes afspeelt.

Mijn persoonlijke hoogtepunt van de avond was een heerlijk sappig huisgemaakt venkelworstje van de BBQ, met een voorbeeldig stukje gegrild en met olijfolie en knoflook bestreken boerenland broodje van restautant As. Als het boterhammetje ook nog met wat tomaat en grof zeezout zou zijn behandeld had ik als halve Catalaan helemaal de avond van mijn leven gehad.

Eindconclusie: Taste of Amsterdam: terug naar de tekentafel. 

Schat, staat de Prozac koud...?

Het is de week waarin:
- officieel bekend werd dat nu éénzesde van de wereldbevolking honger lijdt.
- in Spanje (ook EU) de euro loodvrij verlaagd is naar € 1,03 terwijl die hier vanwege de "sterk gestegen olieprijs" alweer € 1,50 op de borden staat.
- mijn Volvo voor de elfde (el-lûf-de!!!) keer naar de garage is gebracht met een nog immer lekkend koelvloeistofsysteem.(...nee meneer we begrijpen er ook niks van...)
 - ik op Schiphol door de monopolisten van Schipholtaxi bij het instappen reeds voor € 12,20 werd "aangeslagen" zodat er op de bestemming 15 Km verder, € 44,00 op de ventilator stond (in New York rijdt je voor $ 10,00 4x de hele stad op en neer).
- mijn hightech Logitech intelligente afstandsbediening nog steeds niet is geleverd.
- in Amerika een mevrouw in hoger beroep tot een boete van 1,2 miljoen is veroordeeld voor het illegaal downloaden van een paar liedjes. Dat zal d'r leren!
- Een eventmanager van een bedrijf het belachelijk vond dat een BBQ voor 250 man in een op hun parkeerterrein te plaatsen tent met 7 uur onbeperkt drank niet voor € 2.500,00 te leveren is.
- De hele wereld zich drukker maakt over Zuid Afrikaanse voetbaltoeters dan het uitrollen van het Noord Koreaanse atoomwapenprogramma.
- Onze glote lode vliend China ons land alsnog strafte zodat Balkenende de Daila Lama net zo goed wèl had kunnen ontvangen (prachtig spreekwoord van een oude Joodse groentenman: "bange mensen krijgen net zo goed klappen").
- een Amsterdamse politiechef ruim 3 miljoen uit zijn toch al flink gekorte budget reserveerde om 10 vrouwelijke korpsmanagers aan te trekken.
- ik mijn accountant Vanhier heb ontslagen omdat ze maar niet willen uitleggen waar die 20 mille aan voorschotten aan zijn opgegaan.

In die week heb ik -spuugzak van het genitwit en gegraai- een goede daad gedaan. Samen met Anita heb ik 2 chimpansees geadopteerd. Bij Fundacion Mona nabij Gerona, die u kunt kennen van het programma Chimp Diaries op National Geographic.

Ze doen daar met een paar vrijwilligers fantastisch werk door verwaarloosde primaten van de schouder van strandfotografen en uit scharrebakkerige circussen te halen. Vrijwel zonder enige subsidie, want dierenbescherming is in Spanje niet echt een overheidsprioriteit. Hun hele budget is anderhalve ton per jaar en die schrapen ze van giften bij elkaar. Enige rek om meer apen op te vangen (en dat is hard nodig) hebben ze daardoor niet.

En daarom ga ik ze een beetje helpen. Met wat marketing en -naar ik hoop- donaties van het Nederlandse bedrijfsleven, zodat ze niet de godganselijke dag met financieel samengeknepen billen hoeven rond te lopen en zich optimaal kunnen richten op hun zegenrijke werk. 

Een apenhand is gauw gevuld. Dus ook al hebben we het allemaal vreselijk druk met onze crisis, het moet het toch niet zo'n mirakel zijn om 100 bedrijven te mobiliseren die zich 5 jaar lang vastleggen om pak 'm beet 2 tot 5 mille per jaar uit de kleine kas te trekken? Of jubilerende bedrijven die hun maatschappelijke jubileumpotje geheel of gedeeltelijk over dit doel met zo'n overstelpend warm hartje willen omkiepen?

Denk eens na over welke van uw relaties hier iets mee kunnen. Ik wijs ze graag in de goede richting. Reageren kan hieronder of via robc@r2web.eu.

 

Capital Ornaments wint Gouden COK

Onze tuinmeubelen waren op, verrot, bemost, gedesintegreerd en vergaan van het jarenlange ongebruik. In mijn beleving is "buiten" namelijk overal, behalve in mijn eigen tuin. Tot we een paar weken terug de eerste zonnenstralen vingen op het terras van het lekkerste aspergerestaurant ter wereld, de eerder lofrijk bezongen Hamert in Wellerlooi.

Ze hadden in een nieuw terras geïnvesteerd met meubeltjes die niet alleen buitengewoon prettig zaten, virtueel onverslijtbaar zijn, 360 dagen per jaar aan hun lot overgelaten kunnen worden, maar er ook nog eens geweldig uitzien. Een mooie inspiratiebron om mijn alras verjarende lief een tuinameubelement in het vooruitzicht te stellen.

Ze bleken uit Tilburg te komen. Van de firma Capital Ornaments. In een eerste telefonisch contactje bleek dat deze firma niet rechtsteeks aan particulieren leverde, maar dat hun assortiment breed verkrijgbaar was bij de vestigingen van de firma Intratuin. Tegen prijzen -zo bleek ter plaatse- die in vergelijking met hun gehele zit & lig aanbod, zeker niet tegenvielen.

Toen de stoelen werden binnengetild, bleken er twee "nieuw uit doos" te komen en gaven vier de indruk dat ze al een tijdje in een showroom hadden gestaan. We constateerden her en der wat (minieme) kleurverschillen en bovendien ontbraken de kussens.

Een reclamatie bij Intratuin leidde prompt tot een belletje van Captial Ornaments. Hoe vervelend ze het vonden en wanneer hun vertegenwoordiger de stoelen mocht komen omruilen en de kussens (die door Intratuin niet waren meebesteld) mocht naleveren.

Vanmorgen om 08.00 uur meldde zich Christiaan. Uit Tilburg in Amsterdam. Met nieuwe stoelen en de ontbrekende kussens. Wars van al dat gemarchendeer en gezeur waarin dienstverleners anno 2009 lijken te verzuipen, gewoon vriendelijk, to the point en als klap op de vuurpijl met de tekst die echte helden van de massa scheidt: "hier heeft u mijn kaartje. Als u vindt dat er nog iets mankeert, bel me". En dan verdien je het predikaat Captijn OK.

Daarom, wegens excellente -en vandaag de dag helaas exceptionele-dienstverlening gaat er een tot blinkens toe opgepoetste Gouden COK naar Captial Ornaments en haar vertegenvoordiger Christiaan.

Open brief aan Transavia.com

 

Als tamelijk geroutineerd reiziger (frequent flyer bij 4 maatschappijen wereldwijd en daarnaast jaarlijks toch al snel een keer of 6 te gast in één van uw vliegtuigen) kan ik een boek schrijven over de vele, vaak volstrekt onlogische- en door maatschappijmedewerkers adembenemend individueel geïnterpreteerde “regels”. 

Een nieuw hoogtepunt werd bereikt op uw vlucht HV 5424 vanuit Pisa op 12 mei jl: “corpulente passagiers worden niet toegestaan in exit seats”. “Want –zo luidde het argument- we moeten de nooduitgang binnen 90 seconden open hebben”. In dezelfde categorie als: “van de ARBO mag uw koffer niet meer dan 20 kilo wegen, maar als u bijbetaalt zien we een hernia in de kelder graag door de vingers”.

Vanuit mijn positie op 13F zag ik hoe 2 stewardessen het dusdanig  aan de stok kregen met “corpulento’s” zowel ter linker- als rechterzijde van het gangpad van rij 12, dat de gezagvoerder er met  een “officiële waarschuwing” aan te pas moest komen.

Omdat ik zelf, als niet één van de allerkleinsten, ook wel enige extra beenruimte kan gebruiken, vroeg ik één van de stewardessen of mijn vrouw en ik de vrijgekomen plaatsen mochten innemen. Na van top tot teen de maat genomen te zijn, werd ook ik te “corpulent” bevonden voor de 90 seconden regel.

Hoewel ik als gecertificeerd rescue diver,  een overwing deur in ongeveer 6 seconden uit de romp duw, werd de voorkeur gegeven aan een alles behalve corpulent geriatrisch echtpaar waarop ik in noodgevallen zeker mijn geld niet in zou zetten. Het enige dat de stewardess kon betogen was dat “het nu eenmaal regel was en dat het haar niet aan te rekenen was, dat haar collega’s op andere vluchten die regel niet handhaafden”.

Sinds de gebroeders Wright hun eerste hupsje maakten zijn exit seats bijna het spreekwoordelijke biotoop geworden van mensen met een maatje meer. Zowel om het middel als qua onderstel. De door u gehanteerde definitie van corpulentie is volstrekt onduidelijk. En terwijl je zou verwachten dat een dergelijke draconische regel aan de incheckbalie zou worden gehandhaafd om gedonder aan boord te voorkomen, wijzen de grondstewardessen/ afhandelaars van uw en andere maatschappijen de bewuste stoelen nog steeds zondermeer aan reizigers van formaat toe (of krijgen we binnenkort naast de meetmogelijkheid voor handbagage ook een 3D corpulentiemeter met rode zwaailichten en een sirene aan de incheckbalie?).

Het waarschuwende nooduitgang pop-upje dat het stoelreserveringssysteem op uw site sinds kort toont is bij een ontbrekende corpulentiedefinitie eveneens voor persoonlijke interpretatie bevattelijk. Als de regel inderdaad bedoeld is voor snelle evacuatie, is het voorts onbegrijpelijk waarom deze ook geldt voor de door u met extra beenruimte aangemerkte rij 1, waar zich geen evacuatie exit bevindt (en waar de dikkerdjes van 12D op voornoemde vlucht door uw bemanning nota bene naartoe werden verplaatst).

Uw stewardessen zijn daarnaast niet gekwalificeerd –en blijkens het voorbeeld ook niet in staat- om het onderscheid te maken tussen veiligheidbedreigende dikkertjes en de fitte passagier van formaat. Dat u zelf ook beperkingen stelt aan het beoordelingsvermogen van uw cabinepersoneel blijkt wel uit het feit dat ze alleen de dood van een passagier mogen vaststellen als het hoofd van de romp gescheiden is, zoals ik ooit eens in het Transavia trainingsmanual las.

Waar andere maatschappijen hun grote passagiers nog de alternatieven  van business class en big seats bieden, doet u dat niet. Derhalve kan deze regel bij u aan boord tot niets anders dan onbegrip, frustratie en worst case; gezagvoerders met gele kaarten leiden. Blind is helder. Een beetje zwanger bestaat niet. Geen tassen voor een nooduitgang is logisch. Maar uw selectie op basis van “corpulentie” is simpelweg discriminatoir en derhalve in alle wetten die prevaleren over uw verkoopvoorwaarden verboden.

En nu mijn punt. Ik ben in principe een fan van Transavia en heb mijn volgende vluchtje alweer geboekt. Ik neig tot mijn spijt inmiddels echter naar de vaststelling dat Transavia zich in het leger maatschappijen aan het scharen is dat passagiers meer en meer beschouwt als lastige, onbeschaafde en derhalve storende factoren  in de wolkenloze wereld van Peter Stuyvesant waarin ze volgens hun glossy inflight magazines nog steeds menen te leven. En een beetje uit het oog verloren zijn hoe het afspraakje tussen klant en leverancier, waarop hun bestaansrecht is gebaseerd,  ook alweer bedoeld is. Ik mag van ganser harte hopen dat u de tegenwoordigheid van geest heeft om niet alleen op de verkoop van ramsjkaartjes te focussen, maar ook af en toe een beetje op de tevredenheid en de waarde slash kwaliteitsperceptie van uw klanten.

Wat te veel maatschappijen maar niet willen begrijpen is dat hun klanten gewoon op een plezierige manier naar hun bestemming gebracht willen worden. Niets meer en niets minder.  Ze menen in intern circulerende brochures dat hun passagiers steeds onbeschaafder worden, maar missen onderwijl volstrekt de pointe dat het belangrijkste deel van de frustratie van hun klanten ontstaat door het steeds verder uitdijende woud van dit soort “regels” en steeds vaker escaleert, omdat er  aan boord geen alternatieve uitlaatklep voor hun frustratie wordt geboden (al was het een begrijpelijk argument), dan de over non-argumenten struikelende stewardess of de botte powerplay van de gezagvoerder met zijn gele kaart.

Voor onze komende vluchten naar Barcelona heb ik de stoelen 1D en 1E  aangevinkt. Ik ben fit en vind mijzelf alles behalve  corpulent in de context van “uw en onze veiligheid”. Op voornoemde argumenten  ga er van uit dat uw bemanning mijn stoelkeuze zal respecteren.

Met vriendelijke groet,
R.H.M. Captijn
Amsterdam  

Cees Maas versus Frankenstein

 

Alsof Einstein zijn relativiteitstheorie onthulde: de commissie Maas kwam met de revelatie dat banken het blikveld -in plaats van zo extreem te focussen op de aandeelhouders- nadrukkelijker op hun klanten moesten richten. Terug naar het ambacht! De hele natie in rep en roer. Een vertegenwoordiger van de Vereniging van Effectenbezitters tekende op BNR onmiddellijk luidkeels protest aan: "zonder aandeelhouders überhaupt geen dienstverlening aan klanten", klonk het als een zwakke stuiptrekking om de cultuur in stand te houden die -naar wij allen merken- de wereldeconomie over the edge heeft geduwd. Fascinerend...

Het aardige van mijn bescheiden rol bij het stimuleren van succesvolle relaties met de in- en externe zakelijke doelgroepen van bedrijven is, dat ik vanaf 1990 in talloze boardrooms heb kunnen kijken. En ik moet u eerlijk bekennen, dat ik sinds een jaar of 10 niet zelden als een aap naar een horloge heb staan staren van de realiteiten die daar- en in de echelons daaronder, heersten.

Menigmaal schreef ik hier en elders over de curieuze verandering die ik waarnam. Door de focus op klinkende cijfers begon men resultaatgerichtheid te verwarren met procesgerichtheid. Managers meenden dat effecti- viteit, productiviteit en aandeelhouderswaarde het beste te realiseren waren door hun organisaties in een Excelsheet te wringen, waarin individueel ondernemerschap weliswaar gepredikt werd, maar individuen iedere marge daartoe bij voorbaat ontnomen werd. Managementlagen werden op elkaar gestapeld om alle processen vorm te geven en te bewaken en binnen no time verwees ieder zijn verantwoordelijkheid naar elders. 

Niet alleen zag  ik deze Excelridders zo het "ambachtelijke hart" uit hun vak rukken, maar tevens motivatie numero uno: plezier in- en voldoening van je werk, met dat zelfde badwater door het putje spoelen. Maar als het je visie is dat de wereld plat is en je wilt dat jouw omgeving dat ten koste van alles blijft beamen, dan heb je altijd de bonus nog. Het is vervolgens geen rocket science om te voorzien dat mensen -bij gebrek aan intrinsieke voldoening- dan maar puur voor die poen gaan werken en keuzes maken die de hoeveelheid daarvan vergroten. Men kiest niet meer voor het collectief, maar voor zichzelf. Ook al moet je daarvoor je klanten, collega's en ja, zelfs aandeelhouders een oor aannaaien, met machtspelletjes, politiek, producten die meer voor jou doen dan voor je klant, of met jaarcijfers die net een tikkeltje flatteuzer zijn dan de realiteit.

Ik ben zeker niet vies van een ruime arbeidsbeloning en kan een gniffel bij de calvinistische Balkenende norm niet onderdrukken, maar het is een gotspe dat aandeelhouders hun bestuurders vorstelijk belonen voor bewust -of minimaal ten koste van aanzienlijke schade- opgepimpte cijfers en die beloning bovendien vergoelijken met de stelling dat ze die bestuurders van de internationale arbeidsmarkt moeten weghouden. Alsof het merendeel van hen op die markt überhaupt ooit een deuk in pakje boter zou kunnen slaan. En bovendien: Als je nu al 2.2 miljoen per jaar verdient en een pensioenregeling hebt op basis van 70% van dat salaris, wat legitimeert dan nog dat extra pak geld, aandelen of opties dat de Kerstman jaarlijks komt brengen? Dat je zulke lange dagen maakt? Omdat het nu eenmaal was afgesproken voordat je je onderneming naar de rand van de afgrond duwde?

De excessen van het IK-tijdperk in optima forma. En in dat ümfeld komt Maas met zijn conclusies. Wat hij banken aanbeveelt, geldt naar mijn smaak in de volle breedte van de economie. Maar is het taaie slijm van de huidige bestuursopvattingen daarmee op te lossen? Iedere HR enployee ziet bijvoorbeeld de enorme mentaliteitsverandering onder sollicitanten. Niet langer komen ze vertellen waarom zij waardevol voor de onderneming denken te zijn, maar leunen achterover om van de werkgever in spe uit te horen hoe die denkt het deze "Young Professional" naar de zin te maken.

Omdat ik op menig HBO en universiteit nog wel eens gastcolleges en workshops aan studenten geef, heb ik aardig gevoel hoe die next generation in het leven staat. Daarvoor kun je trouwens ook gewoon eens een bier doen op één van de hoofdstedelijke terrassen. Daar zie je deze young pro's als een moderne Hitler Jügend paraderen. Achter uit de keel lullend serveersters schofferend met strakke kop, glad achterover gegelled haar, powersuit om de nog wat knokige schoudertjes (let vooral op de doorgaans ongepoetste en afgetrapte schoenen), een beetje de hufterige versie van de captain of industry uithangend. Als je wat ouder wordt is dat aan de ene kant schattig om te zien, maar in de context van waar we vandaag de dag mee te maken hebben, tegelijkertijd buitengewoon verontrustend.

 

Want los van het statistische gegeven dat het overgrote merendeel van hen binnen 10 jaar depressief wakker wordt in een rijtjeshuis in Wormerveer met een drama van een partner, jengelende koters en het gevoel van premature mislukking -blijkens een recent onderzoek waarin onze hoop voor morgen nu reeds uiting geeft aan een diepe ongelukkigheid- zijn ze op het terras vooral bezig met wie de langste heeft, terwijl ze in een schurftige garage bij MIT bezig zouden moeten zijn met het nieuwe Google uit te vinden. De vraag is hoe we met dat vooruitzicht, de Frankenstein die we hebben gecreëerd gaan stoppen.

Als de huidige generatie het verkeerde voorbeeld geeft en de toekomstige een surrealistisch gevoel van reeds gearriveerde eigenwaarde heeft -daartoe door het huidige onderwijs en de steeds schaarsere arbeidsmarkt nog verder gestimuleerd- zijn we dan in staat om zaken fundamenteel te herijken? Daarvoor ontbreekt het deze reis in ieder geval aan een trauma dat daarvoor meestal de urgentie brengt. Een oorlog bijvoorbeeld, of een echte crash zoals in 1929. Het dipje van vandaag gaat daarvoor naar alle waarschijnlijkheid niet diep genoeg. En zolang vertegenwoordigers van aandelenbezitters nog met droge ogen onzin uitkramen is de the sense of urgency nog ver te zoeken.

Of is het wachten tot de bevolking uiteindelijk tot een fundamentele ommezwaai dwingt? In de City van London is al de waarschuwing uitgegaan om je niet meer in krijtstreep of andere "powericonen" op straat te vertonen. De bevolking keert daar haar woede inmiddels fysiek tegen bankiers of mensen die er zo uitzien. Ze voelen zich door hen vern..kt, zien machteloos toe hoe de overheid zuur verdiend belastinggeld in bodemloze- en nog immer bonusverslindende beerputten giet en nemen ten leste de macht in eigen knuisten.

Links om of rechts is het de hoogste tijd voor fundamentele actie. Al vrees ik dat er nog behoorlijk wat water door de Maas moet, voor de waarden in het bedrijfsleven fundamenteel herijkt zijn. Maar Maas heeft wel gelijk. De wereld zou een heel stuk mooier worden als ondernemingen (weer ècht) zouden focussen op het ambacht van hun vak. Op de oprechte waarde van hun producten en diensten voor hun klanten en op het talent en het ondernemerschap van hun medewerkers. Dat vereist naar alle waarschijnlijkheid een ander soort managers, maar die focus is goed voor bedrijven, de voldoening van hun employees, de maatschappij én guess what...? Voor de aandeelhouders. 

Zo kan het ook...

Als je onze grijze handenwringende ministers met gereformeerde zuinigheid langs het behang van Nieuwspoort ziet schuren, prikkelbaar vermoeide politieke antwoorden formulerend, dan zinkt de moed je in de schoenen. Wat een verademing is dan om af en toe even Leno te kijken...

Pieperdepiep........ HOERA!!

Al jaren vertel ik als mensen me vragen wat ik ooit nog eens zou willen organiseren, dat ik heel graag het jubileum van het Astmafonds zou willen doen. Alleen maar om het grapje te kunnen plaatsen: Er is er een jarig. Pieperdepiep Hoeraaaa!! En nu bestaan ze dan 50 jaar. Van harte!

Internetdienstverlening: tja...je maakt wat mee :(

 Blackberry avonturen deel 1
Zo liet ik het simpele oplaadsnoertje dat Vodafone bij de Blackberry Storm levert, in ons hotel in New York liggen. Dus vrolijk naar de Vodafone voor een nieuwe.... Helaassssss...die leveren we niet. Maar weet u wat? Als u naar de site van Blackberry gaat, dan kunt u 'm daar kopen. Topadvies!

Helaas trof ik het bewuste kabeltje nergens op de Nederlandse BB site. Noch in het Stormhoekje, noch bij de accessoires. Dus belde ik de telefonische verkooplijn van Deze PDA leverancier. Nee.... die leveren we niet...mmmm....merkwaardig... Nee sorry. Maar wat u kunt doen is een mailtje sturen naar help@blackberry in de VS. Ik bedankte de juffrouw voor haar meedenken en klom in het toetsenbord.

Binnen 24 uur kreeg ik een mailtje terug met de semi-geautomatiseerde strekking dat alle accessoires via het navolgende linkje naar de Amerikaanse site van Blackberry te vinden waren. Daar trof ik er inderdaad bakkenvol. Maar niet het door mij, gezien het dalende batterijniveau nu toch wel heel accuut gewenste stroomkabeltje.

Hoe ingewikkeld kan het zijn. Het meest rudimentaire snoertje. Een simpel oplaaddraadje. Ik begon de accessoirelijsten van Blackberry vestigingen in Europa af te vinken. En verdomd... ik vond 'm. In Engeland. Gezwind vulde ik het bestelformuliertje in en drukt op OK. Er verscheen echter niet de mededeling die ik bevesti- genderwijs verwachtte. Slechts een ontnuchterend: "sorry, we leveren niet buiten de UK".

Na 3 continenten te hebben afgestruind wende ik me te lange leste tot het corps onafhankelijke GSM boeren op het web en vond het kabeltje bij één van hen in het assortiment. Helaas..."niet op voorraad". Tot op heden wacht ik op hun berichtje dat ie (weer) leverbaar is.

Onderwijl laadt mijn Berry from Hell op via een usb kabeltje aan mijn desktop. Duurt niet alleen aanzienlijk langer dan via het zo node gemiste stroomsnoertje, maar levert bovendien een hoop geplan op. Je kan het ding moeilijk buiten de deur, twee uur lang, aan de computer van het Shell station hangen. Pfff. 

Blackberry avonturen deel 2
De essentie van een PDA is dat ie zonder al te veel problemen met je mail, agenda en contacten praat. Toch? Fout! Ik ben nu al een MAAND in de weer om mijn Storm te laten communiceren met mijn outlook 2007 onder Vista Ultimate.

Ja, in de verkoopinformatie wordt het allemaal zonnig voorgesteld. Je laadt een stukkie desk top software, je klikt eens wat in het rond...et voilá je bent binnen no time, het state-of-the-art met de wereld verbonden mannetje.

Het ging allemaal goed tot ik aan het synchroniseren toe was. Ik vroeg 'm om de agenda én contacten naar het toestel over te koppen en werd getracteerd op de mededeling dat ie de .pst map niet vinden kon, waar Outlook deze gegevens bewaart.

Na tot over mijn ellenbogen in Blackberry fora te zijn gedoken, kwam ik dit probleem veelbesproken tegen. Het advies: in Outlook een andere MAPI aanmaken die direct naar het bewuste .pst file kijkt. Verder lezend kwam ik er echter achter dat die oplossing alleen in XP werkte. Los daarvan vind ik dat je sukkelige consumenten zoals ik, niet tot over hun ellenbogen fora en vervolgens Outlook programmatuur in mag sturen. Je moet als PDA boer gewoon zorgen dat je apparaatje moeiteloos communiceert met de standaard office software die door het merendeel van je klanten wordt gebruikt. Maar dat terzijde.

Nu is ons hele office ook online beschikbaar. Via Kerio. Plan B leunde dus op de gedachte om de agenda en contacten dan maar via die weg te synchroniseren. Specifiek voor Blackberry beveelt Kerio daarvoor een third party aan: de firma Notify. En laten die nu nèt hun Notify Sync te hebben gelanceerd om (wederom) via een eenvoudig te laden stukje software en wat simpele clicks de poorten naar de hemel te openen. 

Verdomd, ik moet zeggen: de installatie verliep vlekkeloos. Alleen kijkt Notify naar de verkeerde agenda en contacten en staan Blackberry, noch Notify, het toe om andere maplocaties te kiezen. Een lang verhaal kort: na 3 weken communceren met de helpdesken van Vodafone, Blackberry, Kerio en Notify, wijzen ze alle vier naar elkaar en kunnen we hier nog steeds niet synchroniseren. Eindconclusie: de PDA van de toekomst lult alleen met software van eergisteren en verdwijnt in mijn prullenbak zodra de batterij weer leeg is...

LaCie externe harde schijf avonturen
Ik hoorde een maand of twee geleden rare geluiden onder mijn bureau. Het beste te omschrijven als een hoog gegier. Mijn oren deduceerden dat de LaCie Big Disk van 2,5 terrabytes op hol was geslagen. Ik trok de stroom van het nog tamelijk fonkelnieuwe externe geheugenkastje en probeerde het ding weer aan de praat te krijgen. Geen sjoegen. En da's mooi k.t, want het ding bevat naast essentiële backup bestanden, ongeveer 500 gieg aan onvervangbare foto's.

Mijn mailtje aan de LaCie helpdesk werd binnen 2 uur terug gevolleyd met de geruststellende mededeling dat ik niet meteen het ergste hoefde te vrezen en dat het naar alle waarschijnlijkheid aan de voeding lag. Ze zouden een nieuwe sturen.

In mijn volgende mailtje aan LaCie moest ik schrijven dat de nieuwe voeding helaas niet de uitkomst had gebracht. Het ding gaf nog steeds taal noch teken. Het antwoord stelde me voor een dilemma.

Ik mocht het kastje voor reparatie terugsturen en moest dan ernstig rekening houden met dataverlies of kon hem wegbrengen naar een datare- coverbedrijf met de zekerheid dat de garantie zou vervallen als die de kast zouden openen.

Omdat het mij om de tamelijk onmisbare data te doen was, koos ik voor de laatste optie. Immers, als er zou worden vastgesteld dat er iets aan het kastje mankeerde waarop de garantie zou zijn vervallen, kon je dat onderdeeltje altijd nog kopen.

So, who are you gonna call? De firma Databusters in Amsterdam natuurlijk! Zij stelden vast dat de voeding goed was en de schijven benaderbaar. De boosdoener bleek het printplaatje, met aan de ene kant de stroom en datastekkertjes  en aan de andere kant de harde schijven. Dat bevat bovendien de "bios", die structuur geeft aan de bestanden op de schijven. Zonder die bios konden de databusters louter ongestructureerde data van de schijfjes krabben. De oplossing bleek simpel: bestel een nieuw plaatje en klaar is kees.

Vrolijk mailde ik LaCie het resultaat en verzocht om het bewuste onderdeel. Sjacherijnig werd me te verstaan gegeven dat alle aanspraken op garantie door mijn keuze voor Databusters vervallen waren en dat men te onderdeel niet zou opsturen. Ik mailde terug dat ik geen aanspraak op de grantie maakte en verzocht opnieuw om het onderdeel en de nota daarvoor.

Uit het antwoord met vriendelijke groet, bleek dat het opsturen van onderdelen ook niet tot de policy behoorde. Op mijn opvolgende mails heb ik niets meer mogen vernemen. Dàààg harde schijf. Dàààg data. Dàààg foto's. Dààààg LaCie.

En zo heb ik er nog 3, betreffende mijn eeuwige vrienden de KLM en die andere incompetento's, van de site www.checkmein.nl, dankzij wie ik in 180 graden tegenstelling tot mijn preferences zowel heen als terug naar New York met mijn benen opgetrokken in mijn nek, voor een dampende plee zat. Of UPC die in 3 maanden tijd ruim € 1.000,-- aan abonnenmentskosten van mijn rekening hebben getrokken, hun fouten niet herstellen en hun crediteerbelofte maar niet nakomen.

Mijn punt is, dat al deze voorbeelden duidelijk maken dat het gat tussen verkoopbelofte en daadwerkelijke dienstverlening gapender dan ooit is. Veilig verscholen achter je helpdeskschermpje en weggedoken achter je policies is het veel makkelijker om je klant het bos in te sturen, dan met simpele oplossingen uit de brand te helpen. Het doet je hopen dat de kredietcrisis het eerste bij dit soort firma's  toeslaat.

Have a great 2009

Wij moeten er hier in New York nog even op wachten, maar als het goed is knallen straks de Champagnekurken en rotjes in Amsterdam. En dus: een heel gelukkig 2009. Dat we er dit jaar maar doorheen mogen zeilen zonder al te veel tegenwind. In goede gezondheid en geluk en met hier en daar een zakelijk succesje.

Hier is het net gaan sneeuwen en verwacht de meteorologische dienst een fucking koude jaarwisseling. Meer dan een miljoen mensen worden er op Times Square verwacht om de "ball" (sponsored by Philips) te zien "droppen" om 00.00 uur onze tijd. Meer dan één miljoen! En dat, terwijl er niet meer dan pak 'm beet 30.000 in passen. Al de hele week is de hele stad in rep en roer om dat in goede banen te leiden.

Overal dranghekken, de 2 toevoerwegen vanaf Columbus Circle en Central Park én zo'n beetje heel Broadway afgezet met x-ray poortjes, waardoor de menigte nu reeds (hier nu 10 uur in de morgen) toestroomt zonder drank (want verboden) en met een sterke blaas (want geen plee's). Wie zijn plaatsje even verlaat is de bok, want daarvoor geldt keihard: "opgestaan, plaats vergaan".

Ik ben heel benieuwd of er een beetje is nagedacht over een goed exitplan. Wat denk je wat er gebeurt als die miljoen mensen na afloop om een taxi staan te gillen, terwijl een niet onaanzienlijk deel van de taxichauffeurs zelf oud en nieuw viert? 

Wij doen het anders. We zijn vanavond bij de hottest party in town, in het trendy Gansevoort Hotel in het inmiddels megahippe meatpackersdistrict. Gehost door  rellende überblogger Perez Hilton en bezocht door sterren als Kid Rock en P Diddy én met gegarandeerd vervoer heen en weer.

Wat 2009 hier brengen gaat voorspelt niet veel goeds. In de grote winkelstraten staat behoorlijk wat leeg en opvallend veel winkels houden liquidatieuitverkoop. Anita viste zo gisteren 4 paar prachtige schoenen op voor 100 dollar (waarvan je er inmiddels alweer 1,4 voor een euro krijgt). Zojuist op het ontbijtnieuws hier, de trendwatcher van de New York Times met een lijstje wat uit is in 2009 en wat in.

Was in 2008 de kreet van het jaar: "all is good", het credo voor 2009 is: "It is what it is". Beter is de gelaten berusting die hier op straat de onvermijdelijkheid van de crisis kenmerkt niet te verwoorden. Andere opvallende trend: Twitter is uit, slow blogging is in (hahaha, told you so!). Advertising toont ook altijd heel fraai de heart beat van een natie. "Comfort" is hier thans het sleutelwoord. Adverteerders zetten vol in op het ontsnappen aan de dreiging van die grote boze buitenwereld.

En financiële besparingen. Die doen het ook goed. Auto's 5 jaar rentevrij kopen bijvoorbeeld. Of nu kopen zonder enige aanbetaling en betalen in 2012.  Maar ook afslankmaaltijden, die niet op hun effectieve werking worden verkocht, maar op het feit dat je daarmee 600 dollar bespaart op "gewoon" eten. Ja....de adverteerders veren keurig mee met the mood of the nation. En die natie danst op de rand van de vulkaan door op de pof te blijven consumeren.

Over consumeren gesproken: op verzoek publiceer ik binnenkort mijn New York's favorietenlijstje dat je gegarandeerd een topverblijf in de stad bezorgt. Voor die troepen uit alvast de ontdekking van deze trip: Bar Boulud. De nieuwste loot aan het culinaire imperium van chef Daniel Boulud (met verder Daniel, mijn mijlenver favoriete restaurant in NY en café Boulud, het wat informelere, familiairder knaaghuis).

Bar Boulud (op 1900 Broadway, ietsje noord van Columbus Circle) is een smalle trendy pijpenla, bedacht als hommage aan chef Daniel's Franse jeugd. Een smikkel en pikkelkaart met fantastische charcuterie, paté's, boudin, zelf gebakken pain de campagne, maak ook een goddelijke steak frites, kazen om de vingers bij af te likken en één van de weinige restaurants in NY die een uitstekende koffie serveert.

Om u de laatste actuele knaagupdate van NY te geven, wordt het nog hard werken tot we 5 januari weer in de sigaar naar Amsterdam stappen. Maar we offeren ons graag op voor de goede zaak. U veel plezier met het Nieuwjaarsconcert en het schansspringen.Tegen die tijd ploffen wij hier noegstreden ons mandje in. Als ik eerlijk ben zou ik nu best wel een klein oliebolletje kunnen handelen. Kijk, en dat hebben ze hier dan weer niet...

De Gouden Giraffe kreunt...

Het einde van het jaar komt met vele tradities: kerst, oud & nieuw en -alweer enige jaren- de jurering van de ingezonden evenementen, dingend naar de prijs voor het beste zakelijke evenement van het jaar: de Gouden Giraffe.

Een hoop werk dit jaar. In de eerste plaats omdat die andere traditie wordt doorgezet dat inzenders pas op het aller-, maar dan ook allerlaatste moment hun inzending over de muur gieren. Hoewel de sluitingsdatum alweer ruim een week achter ons ligt, ijlen er nog steeds bijlagen, CD'tjes en weet ik al niet wat na. We zijn goddomme geen sjoelbak!

Veel extra werk komt voorts doordat die inzendingen zich dit jaar van nog meer marketing Gilles de la Tourette bedienen dan anders. 'T is prachtig dat je via een slipperige redenatie bakken met resultaat opvoert, maar zonder onderbouwing en bewijs is het voor ons juryleden lastig om vast te stellen of dat resultaat ook daadwerkelijk is gerealiseerd en of het aan de inspanningen van de inzender toe te wijzen is, of aan het betrokken reclame- of PR bureau.

Na ruim 72 uur lezen, bekijken, bellen met opdrachtgevers, surfen en rekenen -en pas halverwege de stapel- lijkt het me een aardig idee om komend jaar maar eens vanuit de Giraffe Effectief een workshop te organiseren om heel praktisch een aantal effectiviteitsfundamentals uit te leggen. 

Bijvoorbeeld dat je simpelweg niet wegkomt met Smurfenrethoriek als: "hoe heeft het evenement bijgedragen aan de doelen van de opdrachtgever? Het evenement heeft volledig bijgedragen aan de doelen van de opdrachtgever." Of het feit dat als je voor communicatie gebruik maakt van een site met een klinkend bezoekersaantal, dat niet automatisch impliceert dat je dat aantal klakkeloos tot het kwalitatieve "bereik" van je inspanning mag rekenen.Of dat als je een congres organiseert dat best een behoorlijk bedrag kost, je in de vingers van je eigen winkansen snijdt als je verzuimt te venmelden dat je dat congres door kaartverkoop welhaast self liquidating hebt gekregen. Of om überhaupt uit te leggen wat self liquidation is.

De Gouden Giraffe voor het meest effectieve evenement van het jaar is een even ambitieuze als prestigieuze prijs. Ambitieus, omdat ze onderdeel van het bewijs aan de markt is dat de Nederlandse bureaus, eventmarketing echt tot in de finesses beheersen. En prestigieus, omdat de prijs jouw bureau eert voor het feit dat je de doelen van je klant, beter dan welk bureau in Nederland dan ook, vertaald hebt in even adembenemend als tastbaar rendement. Een aantal goede inzendingen uitgezonderd, worstel ik op eerste kerstdag serieus met de vraag of bureaus zich dat bij inzending voldoende realiseren. Anders begrijp ik echt niet waarom een aantal volledig de pointe mist van waar de Giraffe Effectief voor staat. En dat is vind ik geen goed signaal in de ontwikkeling van ons prachtvak.

De jury moet het louter doen met wat zij voor hun neus krijgen. We zijn niet bij jouw event geweest, hebben niet over jouw schouder meegekeken en hebben de gloedvolle reacties niet meegkregen. Het enige dat we kunnen, is door jouw verhaal heen lezen, naar je sporadisch bijgesloten CD'tje kijken en dan te rekenen en concluderen.

Als je als inzender meent dat jouw project het beste is dat ons vak dit jaar heeft voortgebracht, breng dan minimaal de trots op -of de moeite- om je prestatie goed te formuleren en te onderbouwen. Dit jaar hebben wij nog het initiatief genomen om een aantal opdrachtgevers te bellen, aanvullende achtergronden bij elkaar te sprokkelen en informatiehiaten te dichten. Volgend jaar zal dat niet meer gebeuren.

Misschien ben ik naïef, maar ik weiger te aanvaarden, dat een beroepsgroep met zoveel talent, een officiële leerstoel Eventmarketing op Neijenrode, een pak aan HBO opleidingen, bureaus met een roemruchte historie en een nieuwe generatie slimme multimediadenkers niet beter kan, dan -plat gezegd- in de haast ingevulde formulieren (her en der zou een spellingcheckje ook geen kwaad kunnen), zonder enige onderbouwing aan de verkeerde kant van de inzendtermijn over de muur te kieperen. Tja, da's dan weer mijn kerstgedachte...

Oh, kom er eens kijken....

Afgelopen woensdag bemerkte ik een vreemd soort spanning in huize Captijn. Mijn lief gedroeg zich anders dan normaal. Ik was al 5 keer mijn mentale checklist afgelopen of ik misschien onbedoeld iets lulligs had gezegd of zo, maar kon niets bedenken. Het leek alsof ze iets zeggen wilde, maar haar mond stijf dicht hield.

Dat werd steeds erger tot ik te horen kreeg dat ik 's avonds mijn schoen mocht zetten. Uiteraard moest ik de Sint ook uit volle borst toezingen. Ik koos voor een eigen ad lib varatie op "Hoor wie klopt daar kinderen" ('t is de belastingdienst zeker, die meer geld wil zeker).

De volgende ochtend bleek de Sint zich op miraculeuze wijze door het buizenstelsel van de centrale verwarming te hebben gewurmd om mijn schoen te vullen met het nieuwe Playstation3 spel Motorstorm Pacific Rift. In vertwijfeling dankte ik de Sint luidruchtig: ik heb namelijk geen Playstation3. Ja, Joris -Anita's zoon- komt wel eens naar Amsterdam met zijn gameconsole om hier met ons een vuig potje te Guitar Hero'en, maarehhh....

Die avond mocht ik wéér mijn schoen zetten.  De volgende ochtend stond er een belachelijk grote doos voor de open haard (tja... deze paste echt niet door de verwarmingsbuizen) met een prachtig gedicht, waarin mijn vertwijfelde pogingen om de Blackberry Storm aan de praat te krijgen (zie onder) op de hak werden genomen. Hier was nog wat om te installeren: Jawel.... de Playstation3, inclusief maar liefst 4 spellen, waaronder het naar zeggen wereldberoemde Gran Turismo 5 Prologue.

Nu zijn we hier nogal van de HD en de Dolby 7.1. surround, dus na de aanschaf van een HDMI switcher om ook de PS3 met de enkele HDMI ingang van de 61 inch breedbeeld te verbinden, alsmede een optical kabel om het geluid op de hoogste digiteuze norm de surround processor in te jagen, werd de console wakker gemaakt en draadloos op het glasvezelnetwerk aangesloten. Man, wat een belevenis! Tot diep in de nacht hebben we op motoren rondgescheurd over de Pacific Rift en de Grand Tourist uitgehangen. En voordat we uiteindelijk naar bed gingen mocht ik alwéér mijn schoen zetten.

Vrijdagochtend trof ik een ècht wanstaltig grote doos bij de open haard. Zo groot dat hij in plaats van in pakpapier, in badlakens was gewikkeld. En dat moet je Tijger geen twee keer zeggen.....

Nadat de kat met zachte dwang en onder luid protest van haar nieuwe slaapplaats was verwijderd en de handdoeken terzijde waren geschoven, staarde ik naar het Guitar Hero World Tour pakket, bevattende: een gitaar, een microfoon en..... een drumstel! Een drummer met kleinzielige buren kun je geen groter plezier doen. Een drumkit met volumeregelaar....YESSSSS!

Op ons zaterdags boodschappenrondje hebben we ons nog een tweede gitaar aangeschaft (en 007's Quantum of Solace), om vervolgens tot laat met ons digitale bandje, de ene Rock Classic na de andere af te vinken.

En zo is de Sint dit jaar wel héél lief voor me geweest. Ik ben namelijk heel slecht in verlanglijstjes en ben in essentie al helemaal gelukkig als iemand de moeite heeft genomen om zelf iets voor me te bedenken; al is het een paar sokken. Dus afgezien van het feit dat ik dit zelf nooit had kunnen bedenken, is dit cadeau dus driedubbel raak. Dank u wel Sinterklaas!!!

Wat Blackberry niet over de Storm vertelt...

Mijn oude vertrouwde Sony Ericcson kon ècht niet meer. Butsen, krassen, de klep op half zeven. Maar gaan als de brandweer. Van Blackberries en andere PDA achtigen had ik me tot op heden verre gehouden. Niet in de laatste plaats vanwege de verhouding tussen mijn mijn gebrekkige motoriek, de omvang van mijn "fingerprint' en die veuls te kleine k.tknopjes. Tot de Storm uitkwam...

Omdat ik Vodafone een zeer warm hart toedraag en je in hun winkel aan het Buikslotermeerplein in Amsterdam uitstekend geholpen wordt, lag het voor de hand om het technisch wondertje daar eens aan een grondig onderzoek te onderwerpen.

En ja hoor: Blackberry & Zn leek met de Storm al mijn bezwaren te hebben opgelost. Een niet te missen touchscreen met "echte klik", een dito toetsenbord, fuctionaliteit tot over de horizon, een kloeke battery life. You name it, Storm has it (behalve wi-fi).

Nu heeft Vodafone de Storm louter bedoeld voor nieuwe klanten en niet voor retentie, maar zelfs daar had de immer behulpzame winkelstaf over nagedacht. Ik kreeg gewoon voor € 7,50 per maand een nieuwe SIM only die met een jaar opzegbaar was en waarvan de kosten meer dan ruimhartig werden weggekortingd.

Lang verhaal kort: thuisgekomen met 2 Storms, werd de schijf met desktop software onmiddellijk ter bestemde plaatse afgeleverd en kon het feest beginnen.

Nu moet u weten dat ik zo lang ik me kan heugen -en dan hebben we het bijna nog over de tijd dat installatiesofware op een audiocassette werd geleverd- altijd compatibiliteitsgezeik heb gehad als ik een telefoon met een computer wilde laten praten. Zeker omdat hier altijd de nieuwste versies van alles draaien.

Te meer omdat de vriendelijke Vodafone employee, noch de glossy Storm documentatie daarover iets specifieks vermeldde, had ik in mijn naïviteit klakkeloos aangenomen dat een merk dat in de VS meer dan de helft van de populatie bedient toch naadloos zou moeten communiceren met dat andere merk dat op vrijwel iedere computer de boel doet draaien. Wrong!

Ondanks mijn redelijke installatieroutine met vanallesennogwat, kostte de integratie van Storm met Vista en Outlook 2007 me úúúren. That is: voor ik er via fora en helpdesken achterkwam dat de Storm niet met Outlook 2007 wenst te praten en het Bluetooth stuurprogramma niet met Vista lult en daarvoor geen updates beschikbaar stelt/heeft.

Dan gá je eindelijk voor een state-of-the-art PDA en dan krijg je de basisfuncties nog niet eens aan de huppel. Ja, uiteindelijk door 'm aan een oude kist met XP en Office 2003 te hangen en zo uiteindelijk mijn contacten en agenda over te koppen. Een computer die nu weer in het netwerk is gehangen, puur voor synchronisatiedoeleinden.

Daarnaast kan nog worden vermeld dat de Storm ook nog uiterst onvriendelijk doet tegen Hotmail/Live accounts (javascript) en die desktop software stiekum ook een soort fotobewerkings- programmaatje van Roxio mee naar binnen floept. 

Het merk dat je altijd als trial tegenkomt als je een nieuwe Dell computer wakker maakt en dat je het beste meteen kan de-installeren. Nu zat ik even niet op te letten en bleek deze klerelijer ongeveer 2 terrabyte aan grafische bestanden en foto's van de Adobe CS4 suite en de Windows viewer te hebben afgepakt door zichzelf ongevraagd als standaard viewer in te stellen.

Als state-of-the-art voor u betekent dat u op een verouderd systeem draait, u uw Office pakket al jaren niet meer heeft geupgrade en altijd al eens met een beetje fotobewerking hebt willen beginnen is de Storm het toestel voor u. Bent u al een stapje verder: afblijven.

Zeg... kan ik ook effe aankloppen...?

Nadat we door banken, speculanten en andere creatieve boekhouders wereldwijd de recessie in geholpen zijn, voltrekt zich een interessant fenomeen. De overheid snelt te hulp. Werden eerst de aanrichters van het kwaad met ons belastinggeld aan hun oren uit het moeras getrokken, nu klopt in rap tempo de ene na de andere industrie aan: deze week de autoboeren de leasemaatschappijen: hé Bos! Kennen we effe vangen?

De behoefte aan staatsteun groeit met de dag. De grootste gotspe tot op heden: de bank/verzekeraar die eerst hier de staatskas heeft geplunderd en nu in de VS de status van spaarbank probeert te verwerven teneinde ook daar nog een miljard uit de ruif te graaien. Ben je dan ziek in je hoofd of wat?

"Tja, we zijn een kredietintensieve branche en financieringen zijn steeds lastiger te krijgen, dus ehhh...we moeten wel bij Bos aankloppen" oreert de talking head van de Leasebranche zojuist op BNR. Ik zou zeggen: bel eens met de Rabo. Door zich muisstil te houden, stroomt er momenteel een godsvermogen aan spaargeld hun richting uit. Zelfs zo overstelpend, dat ze met de handen in het haar zitten hoe ze dat geld moeten laten renderen.  

En dat, terwijl de NVM op dezelfde zender klaagt dat mensen steeds vaker hun voorlopig koopcontract moeten ontbinden omdat ze de hypotheek niet rondkrijgen.

Het lijkt er steeds sterker op dat die financiële instellingen, banken e.d., die eerst door hun tomeloze gestuntel met ons belastinggeld moesten worden gered, nu aan hun achterdeur de hand op de knip houden en kredietaanvragen van particulieren en bedrijven moeilijker en duurder maken. En dan helpt het ook niet echt dat een kredietverzekeraar duizenden ondernemers ongevraagd en ongenuanceerd een soort van dubieuze debiteurenster op de borst plakt.

Dit spelletje was er volgens Bos toch om begonnen om het de economie weer vlot te trekken? Follow the money en met name, waar de stroom stagneert. Inderdaad. Bij wie anders dan de hoofdschuldigen van al het onheil. Spookt er dan nog zoveel narigheid door hun balansen en die van hun kredietnemers dat ze aan het hamsteren zijn geslagen in de angst dat als de afwaardeerbal echt gaat rollen ze alsnog de bok zijn? In de VS is dat de belangrijste reden waarom er slechts mondjesmaat aanspraak wordt gemaakt op het reddingsplan van 700 miljard. 

Daar gáát Bos z'n "lucratieve investering in solide bedrijven", zoals hij zijn reddingswerk aan de bevolking blijft verkopen. Vroeger lag het geld op straat. Tegenwoordig lijkt het in toenemende mate de straat niet meer te bereiken.

Men zit als een boeren moederkloek op de eieren, versteend door een steeds zichtbaarder mijnenveld van tikkende tijdbommen, waarin je het eerder fout- dan goed kan doen. Één verkeerde beweging en we schieten een economieverscheurend dominospel in waarin banken en bedrijven elkaar in ijzingwekkend tempo het faillissement in sleuren.

Maar even niet aan denken, lijkt het devies. Niet bewegen, kop in het zand en net doen of het licht aan het eind van de tunnel niet van een tegenligger afkomstig is. Misschien slepen we ons er wel doorheen. Maar niet alleen om die reden leiden onze übergraaiers nog steeds aan een oorverdovend bord voor hun kop. De 5 grootste Europese banken hebben 10 (TIEN!) miljard (MIL-JARD!) gereserveerd voor eindejaarsbonussen. En dat maakt het extra wrang voor al die gewone stervelingen, die aan hun respectievelijke hypotheekloketten hun hopes & dreams zien vervliegen. Als belastingbetaler zeg ik dan: dat soort gajes verdient maar één bonus: een standrechtelijk nekschot.

Maurice de Hond out of business

Een alleraardigst bericht op www.maurice.nl. In Businessweek het verhaal dat de werkelijk overal in de VS aanwezige winkelketen 7-Eleven, haar klanten in verkiezingstijd de keuze geeft tussen tussen een blauwe (democratische) Obama beker of een rood (republikeins) Mc Cain exemplaar om de koffie of thee in mee te nemen.

Per winkel worden de bekers geteld om vervolgens per staat, een stand uit te rekenen.

- In 2000 verkocht men 1% meer Bush bekers dan Gore bekers.
- In 2004 verkocht men 2% meer Bush bekers dan Kerry bekers. (En ook per afzonderlijke staat lag men dicht bij de uitslag per staat).

En de uitslag is op dit moment: 60% van de Obama-bekers en 40% van de McCain-bekers!

Gewoon regelmatig bij de site van 7-election kijken kijken en je weet eerder dan onze media de uitslag van de Amerikaanse verkiezingen!

Als de Hema of Albert Heijn dit in Nederland gaat invoeren dan kan de Hond wel met zijn werk stoppen.

De nieuwe Nederlanden

De Nederlanden, ooit het domein van culinair psychopaat Jan de Wit, wiens opvatting dat in een culinaire ideaalwereld, klanten eigenlijk maar een hinderlijke manifestatie zijn, mij tot voorkort met een grote boog om Vreeland deed rijden, staat weer fier in de hoogste regionen van mijn lijstje van toprestaurants in groot Amsterdam.

Doordat het Relais & Chateaux had behaagd ons lid van hun invitation only Club 5C te maken, besloten we Vreeland toch maar weer eens aan te doen. Zoveel R&C's kent Nederland nu ook weer niet en dan geldt al snel het principe: "support your local Hell's Angels".

We wisten dat Jan inmiddels in de "Pijp een la" begonnen is, waar je met je moppie alleen terecht kunt als je voor 4 personen reserveert en er vervolgens te elfder ure 2 annuleert (Hij houdt namelijk niet van "tweetjes" en dat is slechts één van zijn afwijkingen die bewijzen dat genialialiteit nog al eens aan waanzin grenst). In Vreeland bleek ondertussen, door Patron-Cuisinier Wilco Berends en zijn echtgenote Caroline een klein wondertje te zijn voltrokken.

De adembenemende passie, preciezie en gedrevenheid van dit jonge koppel deden denken aan de eerste keer dat we op de bonnefooi het witgeplijsterde dorpsrestaurantje op het marktplein van Vaassen binnenliepen, waar chef Jacob-Jan Boerma en partner Kim Veldman enige weken daarvoor, het bord: "De Leest" op de gevel hadden gespijkerd.

Hoewel beide restaurants er een geheel eigen interpretatie op nahouden herleefden we in de Nederlanden een vergelijkbare emotionele rollercoaster van : "hûhhh?" via: "whâhhhh?" naar: "Wowww!".

Het ene na het andere slimme gerecht waarvan de smaken van iedere hap exploderen in je mond, door chef Berends hoogstpersoonlijk en met minutieuze preciezie aan de passe afgewerkt en door Caroline's brigade met flair uitgeserveerd.

Gisteren bezochten we de Nederlanden opnieuw. En waar qua ervaringen "een tweede" doorgaans zelden "een eerste"  overstijgt, geldt die wet niet voor Vreeland's finest.

Een beetje dwars door de kaart en de menuvoorstellen prikkend, begonnen we na 2 rondjes amuses met één van Berends's signature dishes: het taartje van krab met een schuim van parmezaan...

...op ons verzoek gevolgd door het voorgerecht van het "Menu du jour": 4 bereidingen van ganzenlever (met een bijzondere vermelding voor het kunstig in gesponnen suiker verpakte hazelnootje bij de crème brulée die gelukkig meer van een miniterrine, dan een veelvuldig doorgekopieerde brulcrème weghad) en een moderne, getruffeerde versie van de klassieker (eindelijk weer eens ergens op de kaart!) Tournedos Rossini.

Los van redelijk objectieve criteria als smaak, textuur, cuisson e.d. geldt bij ons altijd de vraag: zou ik van dit gerecht een familieverpakking mee naar huis willen? En soms, héél soms tref je maaltijden waarin die vraag méér dan eens, positief kan worden beantwoord. Nou, voor de selectie van gisteravond mag je me anytime, anywhere wakker maken.

Van de amuses met een voortreffelijk glaasje Bisque die erg in de buurt kwam van de lekkerste Bisque ever in de brasserie van het hotel Kamp in Helsinki, een velouté van kabeljauw op wat hollandse garnaaltjes en een bitterballetje van rivierkreeftjes tot en met de kaaswagen: Helemaal super.

En als je dan toch wat te zeuren wilt hebben: reserveer niet als je in een uurtje 3 gangen in het ruim wilt storten. We gingen om 20.00 uur aan tafel en rolden er rond middernacht van af. Maar dat is A. geen straf als je in prettig gezelschap verkeert en B. that's the price you pay voor een unieke eetbeleving. 

Republikeinen mazzelen met orkaan.

Wat hebben ze toch weer een Godsmazzel. Maandenlang breken ze zich het hoofd over het probleem dat George W. eigenlijk zijn gezicht niet kan vertonen op de Republikeinse Conventie. Na de chaos die hij in acht jaar heeft aangericht overstijgt zijn schoenmaat inmiddels zijn aproval rate en dat zit de bejaarde die in zijn voetsporen moet treden, behoorlijk in de weg.

Het oorspronkelijke plan was om Bush & Cheney op dag 1 van de conventie te laten optreden zodat de ganse natie hen, aan het eind er van, vergeten zou zijn. En toen stak de wind op. Een zucht van verlichting van orkaankracht ging door het rechtse kamp. "weet je wat: als we nu roepen dat de dreiging van Gustav op New Orleans belangrijker is dan partijpolitiek en we daarom het programma drastisch omgooien, dan maken we een nationale goede beurt en zijn we in één klap van die brokkenpiloten af". En aldus geschiedde. Bush & Cheney hadden hun gracieuze "way out" en de stoep voor geriatric statesman Mc Cain werd met één veeg schoongepoetst.

Maar ja.... de conventie moet wèl met alternatieve sprekers gevuld. Vanmiddag ontving ik het nieuwe programma:

Republican Convention Schedule 

2008 GOP NATIONAL CONVENTION SCHEDULE OF EVENTS - DAY ONE

7:00 pm – Ceremonial burning of the U.S. Constitution

7:15 pm – Spiritual Medium Sylvia Browne performs psychic séance in desperate attempt to raise Ronald Reagan from the grave

7:35 pm – "The Pleasures of Adultery" - with Newt Gingrich & Rudy Giuliani

8:05 pm – Gay sex party in Men's Restroom hosted by Senator Larry Craig

8:35 pm - Transvestite Ann Coulter – "My Life as a Man"

8:55 pm – Live satellite feed from Federal Prison – Ohio Rep. Bob Ney

9:05 pm – Guest speaker ex-Florida Congressman Mark Foley " Joys with Young Boys"

9:25 pm – Oliver North – " Iran is Evil, but I sold them weapons anyway"

9:40 pm – Bill O' Reilly – " The costs of sexual harassment and phone sex with employees"

10:00 pm – Gay sex party in Men's Room hosted by Ken Mehlman and Geraldo Rivera

10:25 pm – Check John McCain to see if he's still breathing and if his adult diaper needs changed.

10:35 pm – N.R.A. President hosts an assault riffle target practice on Gays and Mexicans.

10:45 pm - Call emergency squad after a drunken Dick Cheney accidentally shoots his friend in the face.

11:00 pm – President Bush performs his hilarious comedy routine where he looks for Iraq's fictitious WMD's under guests tables.

11:15 pm – Governor Mike Huckabee does his famous uncanny imitation of Gomer Pyle.

11:20 pm – Group intervention to get Rush Limbaugh back into drug rehab

11: 45 pm – Go up on rooftop and throw rocks down at homeless Vets sleeping in alley.

12:00 am – Live satellite feed from Federal Prison – California Congressman Randy "Duke" Cunningham

12:20 am – Convicted felon/Fox News analyst G. Gordon Liddy – Lock picking secrets

12: 40 am – Guest speakers Donald Rumsfeld and Paul Wolfowitz – "How to lie your Country into a War"

1:00 am – Former House Majority Leader Tom DeLay – "Tips on Money Laundering"

1:15 am – Hookers arrive for after party

Alliance Gastronomique doet Strand Zuid aan.

Zojuist teruggekeerd van een smikkelmiddag op Strand Zuid, verscholen achter de hoofstedelijke RAI. Alliance Gastronomique, het genootschap van even plezierige- als door ons regelmatig gefrequenteerde restaurants hield daar een heuse beachparty, waarvoor Pieter Smits van 's werelds beste Aspergerestaurant de Hamert ons had uitgenodigd.

Welk een prachtige gelegenheid om de Zomer van 2008 te vieren (want langer dan dit weekend heeft die tot dusverre niet geduurd). De chefs van 's Neerlands prettigste knaaghuizen schotelden de ruim 1.700 gasten hun allerlekkerste amuses voor, ruim weggespoeld met het aanbod van bubbelhuis Moët en de allom vertegenwoordigde Nederlandse wijnhandelaren.

Klinkt dat mooi of wat? Nou, voor iemand die geen alcohol drinkt had er best wel iemand aan wat cola light mogen denken. Gelukkig mocht ik mijn glaasje regelmatig vullen uit de privé voorraad van mijn vrienden van edelchinees Lai Sin uit Driebergen, waarvoor nog een allerhartelijkst 谢谢. Daarnaast zou een tip voor een volgende editie zijn om wat "afzet" te creëren en een debrasseerploegje in te zetten. Nu lieten wij steeds noodgedwongen na het aangenaam verpozen.... affijn u begrijpt 'm.

Alliance Gastronomique verdient ondanks die kleine hick up een welgemeend en luid applaus voor dit geweldige initiatief. Geholpen door het geweldige weer, werd het een supermiddag met vele bekenden (hier vriend Ben met Bokkendoorns Kapelmeister Lucas Rive) en een culinaire parade waaraan zelfs het Preuvenement, de oermoeder aller outdoor restopreviews, deemoedig een puntje zal moeten zuigen.

Ik hoop dat er vandaag een traditie geboren is. Want wat is mooier om tijdens een zonovergoten "stroll and a sip", de creatieve vondsten van begenadigde kokkies te kunnen proeven, waarvoor het in veel gevallen best een vies stukje omrijden is. 

Dit weblog komt zonder taste & smell-o-rama dus zult u het met enige kiekjes moeten doen....

Een heel besmettelijke viral

Deze week hebben we een heel besmettelijke viral geschoten. Kan er nog niet al te veel over kwijt, maar als ik als grote fan van Marketing Facts Viral Friday door de gemiddelde filmpjes blader, dan zal deze in die Top 10 zeker niet misstaan. 100% Nederlands fabrikaat, clevere strategie, geinig verhaaltje, verrassend eind èn medewerking van Jack van Gelder, Tom Egbers en Frits Barend. We zijn nu nog in volle post-productie en eind september gaat ie los.

Grappenmakers van Gene Zijde

Tot mijn diepe schande stond het vorige berichtje al weer veuls te lang boven aan. Maar ja, regelmatige lezers kennen inmiddels het klappen van de zweep: dit blog houdt verband met mijn dull moments, maar als die er niet zijn....tja.

Ik onderhoud namelijk een zeer bijzondere relatie met de Voorzienigheid moet u weten. Ze houden daar nogal van een geintje en ik heb inmiddels onweerlegbaar bewijs, dat als men door de vrijdagmiddagborrel in een iets te jolige bui bespreekt wie ze nog even voor het weekend in de gordijnen zullen jagen, mijn naam met grote regelmaat door de kroeg schalt. Ze weten inmmers dat ik niet zo snel in de gordijnen te krijgen ben, dus hebben zij hun lolletje en weten ze dat ik er niet ècht van ondersteboven ga. Voorbeeldje?

Vaste lezers weten dat ik zo af en toe een reisje maak. Er is inmiddels een statistiek dat we, op het moment dat ik bij een luchtvaartmaatschappij of hotel op OK klik, bedolven worden onder nieuwe aanvragen of projecten. Inmiddels is die statistiek zo solide, dat ik in slappe periodes geen extra new business effort lever, maar juist een vakantie plan. En ja hoor....

Terwijl u op vakantie was (ik had in juni al mijn New Yorktripje gehad) en ik hier naar het iets te fletse en veels te frisse zwerk staarde, leek het wel een goed plan om eind september nog even weekje zon op de botten te boeken. Vliegtickets OK. Huurauto OK. Hotel OK. Duikarrangementen, resto's OK OK (behalve El Bulli dan...).

TRINGGGGGGG! Binnen 48 uur meldden zich 5 nieuwe opdrachtgevers die allen nog voor 25 september geschoren wensten te worden. En dan hebben we het niet over lullige opdrachtjes. Dan hebben we het over projecten voor prominente merken, waarvan alleen al de normale conceptuele doorlooptijden langer zijn dan de beschikbare tijd.

Aan Gene Zijde kijken ze dan wat sip in het glas als ze zien hoe daarmee wordt omgegaan: mouwen opstropen, steigerend te paard en 600% gáán met dat ding. Strak plannen, weekends en nachten door en presenteren alsof er niets aan de hand is. Hun wraak kwam in de gedaante van een bedrijf waar we al sinds 1992 voor werken en waarmee het de laatste jaren een tikje rustig was geweest.

Op 6 augustus werd ik gebeld of ik de volgende dag wilde komen voor een briefing voor iets dat het bedrijf het komende half jaar volledig zou beheersen en waarvan de aftrap op 29 augustus zou moeten plaatsvinden. Ter plaatse bleek dat men de woensdag daaropvolgend -in feite 3 werkdagen later- de presentatie verwachtte. En dat op basis van de meest summiere briefing uit mijn carrière, omdat de feitelijke plannen van alle betrokken afdelingen van dat bedrijf ook nog in de grondverf stonden. En oh ja..... men had de vraag ook nog een ander bureau neergelegd. Ik hoorde de kroeg aan gene zijde brullen: "Hier Captijn....Eat This!"

In een normale situatie (maar ja, wat is tegenwoordig nog normaal?) had ik de aanvrager vriendelijk bedankt voor de eer en uitgelegd dat men wel over erg stalen zenuwen moest beschikken om voor zoiets cruciaals pas pak 'm beet 14 dagen vooraf na te gaan denken en dan ook nog een competitie te organiseren. Maar dit specifieke bedrijf heeft een heel warm plekje in mijn hart en kan een enorme pot bij me breken.

En zo stapte ik woensdag jongstleden met een haarscherpe strategie, een volledig geproduceerd concept, kartonnen, een volledige begroting én wallen ter grootte van de Deltawerken hun burelen binnen. Het andere bureau zou die middag presenteren. Donderdagochtend zou de beslissing vallen. Ik hoorde gene zijde binnensmonds vloeken: "flikt ie het murmeldemurmel WEER! Wat doen we nu?".

Men koos voor het volgende scenario: Donderdagochtend bleef het stil. Donderdagmiddag bleef het stil. Eind van de dag kreeg ik een mail dat het andere bureau was gevraagd om nog wat aanvullingen te leveren, zodat de beslissing tot vrijdagmorgen was uitgesteld. Ja, de Voorzienigheid greep naar zware middelen. Want voor mij is een pitch en pitch. Je mag toch minstens voor je nauwelijks declarabele inspannning verwachten dat partijen aan gelijke voorwaarden en kansen worden onderworpen. Als één partij laat zien dat ze het wèl in drie dagen krachtig en volledig kunnen, dan lijkt het me duidelijk.

Maar zoals gezegd, dit bedrijf kan een potje bij me breken en wat maakt uiteindelijk één dagje extra uit. Als het tenminste bij één dagje zou zijn gebleven. Vrijdagochtend bleef het wederom oorverdovend stil. Vrijdagmiddag ook. Dus zelf maar weer eens in de telefoon geklommen. "Nee, van het andere bureau was nog geen reactie ontvangen"....."Tja, het begon nu inderdaad wel een beetje gênant te worden"...."Nee vanmiddag verwachtten we geen beslissing meer"......

Zoals de klusjesman van het OM de kans kreeg om zijn alibi drie keer bij te stellen, zo kreeg het andere bureau even onaanvaardbaar extra ruimte om alsnog volledig te zijn. Maar los daarvan, indien men na dit weekend gaat beslissen, resten er nog pak  'm beet 10 werkdagen om een site te ontwerpen en in de lucht te brengen, posters en "iets voor op 1.200 bureaus" te produceren en distribueren en een event neer te zetten. En ze knipperen niet eens met hun ogen!

Alle normen, waarden en ervaringen die ik in mijn inmiddels twintigjarige carrière heb opgedaan schudden op hun grondvesten. Is dit waar onze prachtbranche inmiddels naar afglijdt? Of kan de Voorzieningheid niet tegen zijn verlies? Willen ze me ècht in de gordijnen hebben? Dan moet er maandag het bericht komen dat men voor het andere bureau gekozen heeft.

Naschrift: Het zijn de gordijnen geworden. 

Uiteindelijk op dinsdagochtend kwam de afwijzing en de bijpassende motivatie. Men had uit onze overcomplete presentatie geconcludeerd dat we wel heel goed -en dus aanzienlijk beter dan het andere bureau- waren ingevoerd in de materie. Rationeel zou je dan zeggen dat dat positief is. Maar niet in het politieke klimaat van deze onderneming.

Wij hadden onszelf -er werd nog net niet "onrechtmatig" aan toegevoegd- een "informatievoorsprong" toegeeigend door ter voorbereiding van ons plan even contact te zoeken met de afdeling marketing van het bewuste bedrijf (mensen waarmee we overigens pas 20 jaar samenwerken). En omdat het andere bureau dat niet had gedaan, werd het extra tijd en een duwtje in de rug gegund om alsnog bij te krabbelen. Tja, dan lul je niet meer. Dan past alleen stille verbijstering. En een bonnetje uiteraard. Want als je anno 2008 zelfs niet meer mag vertrouwen op het principe "gelijke voorwaarden, gelijke kansen" vervalt iedere reden om een team van 5 man voor niks van hun weekend en nachtrust te beroven. 

Al dat groeit...

Al dat groeit, heeft me nooit echt geboeid. Dat gold voor de eerste 48 jaar van mijn leven. Mijn vaste- en diep uitgesleten grapje: ik hou van de natuur, zolang het op mijn bord ligt ha ha. Tuinen (en vooral de mijne) moesten eigenlijk integraal geasfalteerd worden. Vluchtheuvel met een plastic palm in het midden....klaar!

Totdat Anita in mijn leven kwam. Stammend uit een dynastie met ultragroene vingers. Opgegroeid op groenten en fruit uit eigen kweek. En hoe!

Zij heeft onze tuim inmiddels omgetoverd tot een ware culinaire lusthof. Met de klok mee: eigen tomaten, eigen chili's en paprika's, eigen frambozen en eigen druiven van een stek die we op Ibiza op een wijnbouwerij hebben gejat. Hij stak een heel eind de weg over. Eerlijk waar.

En dan hebben we het nog niet over onze eigen aardbeien en een overdadig kruidenassortiment met alles tussen dille, peterselie, munt, bonenkruid, koriander, eetbare lavendel en daslook (een kruising tussen knoflook en lente-ui. Slechts kort eetbaar, daarna goed voor een stevige hallucinatie op een EHBO bij u in de buurt.

Nu het op oogsten aankomt heeft ze volwaardig mijn attentie. De tomaten verdwijnen inmiddels in de sla en de soep (of gewoon zo knap, kauw, slik het ruim in). Van de lavendel draai ik binnenkort het eerste sorbetje. En de kruiden vinden hun weg in menig gerecht in huize Captijn.

Zojuist mijn nieuwe stoomoven ontmaagd. Een aanradertje mag ik wel zeggen. Handje kruiden geplukt voor in een bouquet garni dat aan het stoomvocht is toegevoegd dat vervolgens een prachtig stuk wilde zalm in 4 minuten perfect heeft gegaard (lekker met nog nèt een friemeltje rauw in het midden). Mijn beruchte knoflook-dille saus erbij, wat gebakken piepen en sla. Smullen maar.

Misschien moeten we volgend voorjaar maar wat Texelse lammetjes in de tuin zetten en een Wagyu rund. Dan mag wat mij betreft de recessie komen :)