Never a dull moment

Grappenmakers van Gene Zijde

Tot mijn diepe schande stond het vorige berichtje al weer veuls te lang boven aan. Maar ja, regelmatige lezers kennen inmiddels het klappen van de zweep: dit blog houdt verband met mijn dull moments, maar als die er niet zijn....tja.

Ik onderhoud namelijk een zeer bijzondere relatie met de Voorzienigheid moet u weten. Ze houden daar nogal van een geintje en ik heb inmiddels onweerlegbaar bewijs, dat als men door de vrijdagmiddagborrel in een iets te jolige bui bespreekt wie ze nog even voor het weekend in de gordijnen zullen jagen, mijn naam met grote regelmaat door de kroeg schalt. Ze weten inmmers dat ik niet zo snel in de gordijnen te krijgen ben, dus hebben zij hun lolletje en weten ze dat ik er niet ècht van ondersteboven ga. Voorbeeldje?

Vaste lezers weten dat ik zo af en toe een reisje maak. Er is inmiddels een statistiek dat we, op het moment dat ik bij een luchtvaartmaatschappij of hotel op OK klik, bedolven worden onder nieuwe aanvragen of projecten. Inmiddels is die statistiek zo solide, dat ik in slappe periodes geen extra new business effort lever, maar juist een vakantie plan. En ja hoor....

Terwijl u op vakantie was (ik had in juni al mijn New Yorktripje gehad) en ik hier naar het iets te fletse en veels te frisse zwerk staarde, leek het wel een goed plan om eind september nog even weekje zon op de botten te boeken. Vliegtickets OK. Huurauto OK. Hotel OK. Duikarrangementen, resto's OK OK (behalve El Bulli dan...).

TRINGGGGGGG! Binnen 48 uur meldden zich 5 nieuwe opdrachtgevers die allen nog voor 25 september geschoren wensten te worden. En dan hebben we het niet over lullige opdrachtjes. Dan hebben we het over projecten voor prominente merken, waarvan alleen al de normale conceptuele doorlooptijden langer zijn dan de beschikbare tijd.

Aan Gene Zijde kijken ze dan wat sip in het glas als ze zien hoe daarmee wordt omgegaan: mouwen opstropen, steigerend te paard en 600% gáán met dat ding. Strak plannen, weekends en nachten door en presenteren alsof er niets aan de hand is. Hun wraak kwam in de gedaante van een bedrijf waar we al sinds 1992 voor werken en waarmee het de laatste jaren een tikje rustig was geweest.

Op 6 augustus werd ik gebeld of ik de volgende dag wilde komen voor een briefing voor iets dat het bedrijf het komende half jaar volledig zou beheersen en waarvan de aftrap op 29 augustus zou moeten plaatsvinden. Ter plaatse bleek dat men de woensdag daaropvolgend -in feite 3 werkdagen later- de presentatie verwachtte. En dat op basis van de meest summiere briefing uit mijn carrière, omdat de feitelijke plannen van alle betrokken afdelingen van dat bedrijf ook nog in de grondverf stonden. En oh ja..... men had de vraag ook nog een ander bureau neergelegd. Ik hoorde de kroeg aan gene zijde brullen: "Hier Captijn....Eat This!"

In een normale situatie (maar ja, wat is tegenwoordig nog normaal?) had ik de aanvrager vriendelijk bedankt voor de eer en uitgelegd dat men wel over erg stalen zenuwen moest beschikken om voor zoiets cruciaals pas pak 'm beet 14 dagen vooraf na te gaan denken en dan ook nog een competitie te organiseren. Maar dit specifieke bedrijf heeft een heel warm plekje in mijn hart en kan een enorme pot bij me breken.

En zo stapte ik woensdag jongstleden met een haarscherpe strategie, een volledig geproduceerd concept, kartonnen, een volledige begroting én wallen ter grootte van de Deltawerken hun burelen binnen. Het andere bureau zou die middag presenteren. Donderdagochtend zou de beslissing vallen. Ik hoorde gene zijde binnensmonds vloeken: "flikt ie het murmeldemurmel WEER! Wat doen we nu?".

Men koos voor het volgende scenario: Donderdagochtend bleef het stil. Donderdagmiddag bleef het stil. Eind van de dag kreeg ik een mail dat het andere bureau was gevraagd om nog wat aanvullingen te leveren, zodat de beslissing tot vrijdagmorgen was uitgesteld. Ja, de Voorzienigheid greep naar zware middelen. Want voor mij is een pitch en pitch. Je mag toch minstens voor je nauwelijks declarabele inspannning verwachten dat partijen aan gelijke voorwaarden en kansen worden onderworpen. Als één partij laat zien dat ze het wèl in drie dagen krachtig en volledig kunnen, dan lijkt het me duidelijk.

Maar zoals gezegd, dit bedrijf kan een potje bij me breken en wat maakt uiteindelijk één dagje extra uit. Als het tenminste bij één dagje zou zijn gebleven. Vrijdagochtend bleef het wederom oorverdovend stil. Vrijdagmiddag ook. Dus zelf maar weer eens in de telefoon geklommen. "Nee, van het andere bureau was nog geen reactie ontvangen"....."Tja, het begon nu inderdaad wel een beetje gênant te worden"...."Nee vanmiddag verwachtten we geen beslissing meer"......

Zoals de klusjesman van het OM de kans kreeg om zijn alibi drie keer bij te stellen, zo kreeg het andere bureau even onaanvaardbaar extra ruimte om alsnog volledig te zijn. Maar los daarvan, indien men na dit weekend gaat beslissen, resten er nog pak  'm beet 10 werkdagen om een site te ontwerpen en in de lucht te brengen, posters en "iets voor op 1.200 bureaus" te produceren en distribueren en een event neer te zetten. En ze knipperen niet eens met hun ogen!

Alle normen, waarden en ervaringen die ik in mijn inmiddels twintigjarige carrière heb opgedaan schudden op hun grondvesten. Is dit waar onze prachtbranche inmiddels naar afglijdt? Of kan de Voorzieningheid niet tegen zijn verlies? Willen ze me ècht in de gordijnen hebben? Dan moet er maandag het bericht komen dat men voor het andere bureau gekozen heeft.   

Al dat groeit...

Al dat groeit, heeft me nooit echt geboeid. Dat gold voor de eerste 48 jaar van mijn leven. Mijn vaste- en diep uitgesleten grapje: ik hou van de natuur, zolang het op mijn bord ligt ha ha. Tuinen (en vooral de mijne) moesten eigenlijk integraal geasfalteerd worden. Vluchtheuvel met een plastic palm in het midden....klaar!

Totdat Anita in mijn leven kwam. Stammend uit een dynastie met ultragroene vingers. Opgegroeid op groenten en fruit uit eigen kweek. En hoe!

Zij heeft onze tuim inmiddels omgetoverd tot een ware culinaire lusthof. Met de klok mee: eigen tomaten, eigen chili's en paprika's, eigen frambozen en eigen druiven van een stek die we op Ibiza op een wijnbouwerij hebben gejat. Hij stak een heel eind de weg over. Eerlijk waar.

En dan hebben we het nog niet over onze eigen aardbeien en een overdadig kruidenassortiment met alles tussen dille, peterselie, munt, bonenkruid, koriander, eetbare lavendel en daslook (een kruising tussen knoflook en lente-ui. Slechts kort eetbaar, daarna goed voor een stevige hallucinatie op een EHBO bij u in de buurt.

Nu het op oogsten aankomt heeft ze volwaardig mijn attentie. De tomaten verdwijnen inmiddels in de sla en de soep (of gewoon zo knap, kauw, slik het ruim in). Van de lavendel draai ik binnenkort het eerste sorbetje. En de kruiden vinden hun weg in menig gerecht in huize Captijn.

Zojuist mijn nieuwe stoomoven ontmaagd. Een aanradertje mag ik wel zeggen. Handje kruiden geplukt voor in een bouquet garni dat aan het stoomvocht is toegevoegd dat vervolgens een prachtig stuk wilde zalm in 4 minuten perfect heeft gegaard (lekker met nog nèt een friemeltje rauw in het midden). Mijn beruchte knoflook-dille saus erbij, wat gebakken piepen en sla. Smullen maar.

Misschien moeten we volgend voorjaar maar wat Texelse lammetjes in de tuin zetten en een Wagyu rund. Dan mag wat mij betreft de recessie komen :)

Bericht uit de gesloten afdeling

We hebben hier een weekendabonnement op de de Telegraaf. Doordeweek komt het nieuws van Nu.nl, TV, BNR en blogs, maar de meeste ruimte op het dienblad waarop het zaterdagontbijt op bed wordt bezorgd, wordt ingenomen door "de dikste van Nederland". En weet u? Na de eerste zes pagina's ben ik wekelijks geheel klaar voor een vulminerend weblogje over de staat waarin Nederland en haar bewoners verkeren.

Nu onderdruk ik die neiging doorgaans met groot succes (of vanwege de aanvang van mijn favoriete BBC programma; Saturday Kitchen) en moet je vooral niet alles geloven wat er in de krant staat, maar het DNA is kristal helder.  De voorpagina van deze zaterdag werkte zo explosief op mijn "zijn-ze-nu-helemaal-van-God-los zenuw", dat ik me deze week even niet meer kon bedwingen.

"Zorgsalarissen hoeven niet aan de Balkenende-norm te voldoen". Als er godverdegodver één tak van sport is waar miljarden aan goed geld naar kwaad gedragen wordt aan opgepompte kosten- en managementstructuren is het wel in de zorg. Terwijl een patiënt zich zo langzamerhand bij de apotheek, als aan de witte pomp voelt en verzekeraars nu en masse de aanvullende verzekeringen aan het uitkleden zijn, kan de humidor met Cohiba's van de vaderlandse zorgbestuurders nog verder open.

De firma Fortis ondertussen, voorspelt een totale meltdown van de wereldeconomie over "enkele weken tot maanden" en werpt zandzakken op rond zijn vermogen middels dealtjes met Chinezen, Russen en kameraad Khadaffi. Als zij en hun wereldwijde collegae, hun plek onder de guillotines op de Dam al niet verdienden door de economie kapot te speculeren, te graaien en te woekeren, zetten ze nu de deuren van ons economisch cultuurgoed open voor mafiosi en terroristen en belonen hun topman met een bonus-slash-waardeverminderingscompensatie op zijn optiepakketje van 2.5 miljoen euro.

Want tja, als je 15 miljard van de waarde van je onderneming weet te laten verdampen, dan toch zeker niet van je eigen aandeeltjes. Je kan namelijk errûg lastig rondkomen van een salaris dat recentelijk, buiten de aandeelhouders om- met nog eens 73% werd verhoogd. Hij voert daarmee met trots de VEB Graai Top 10 aan.

En ons kabinet lijkt geen haar beter. De voorpagina kopt: "Kabinet verslaafd aan belastingen". Meneer Bos en zijn handpopje de Jager verwoesten in rap tempo de koopkracht van de Nederlandse burgers en de slagkracht van de vaderlandse ondernemers met hun verbijsterende en vooral contraproductieve gegraai.

En dan gaat het mij nog niet eens zozeer om het feit dat de overheid zich meer toeëigent. Maar bij ons thuis gaat: "duurder", hand in hand met: "beter". En daar zie ik helemaal niets van. Zwaar gehandicapten moeten voortaan hun belastingcompensatie van 2.500 euro inleveren in ruil voor een nieuwe aalmoes van 450 euro. En terwijl de twee grootste olieslurpers ter wereld nog steeds tanken voor 22, respectievelijk 65 eurocent per liter, doneren wij als brave Hendirk inmiddels meer dan 1,65 voor die zelfde liter aan het goede doel, om de inhoud van onze tank vervolgens in de onacceptabele files verdampen. De schatkist blij. De aandeelhouders van Shell héél blij. De economie en de natuur echter not amused.

En waarin "investeert" de overheid? In biobrandstof. Knap werk jongens! Zelfs in deze experimentele fase is het jullie gelukt om daarmee de voedselprijzen in de wereld op te jagen en half Afrika weer in de hongersnood te dwingen.

Maar voor mij was de topperrrrrrrr van de week, de wijze waarop de antirook fundamentalisten hun "overwinning" vieren. De stichting Stivoro (u weet wel, "voor een rookvrije wereld") lanceerde een werkelijk stuitend moraliserende radiocampagne om nog eens in te wrijven wat we allemaal al weten. Per 1 juli is het neuswarmertje verbannen uit de horeca. De Telegraaf kopt: "Nog één weekend dat de kroegen en disco's blauw staan" en "Naar buiten met die peuk". Vanaf deze plek feliciteer ik iedereen die al demontratief begint te hoesten als iemand zijn pakje trekt van harte met deze zege.

Ik zie alleen één probleem. Wat nu? Gaan jullie nu eindelijk voor die te hard pratende of telefonerende medemens om jullie tere trommelvliesjes te sparen. Die veel te dikke creosoot achterna, die met zijn luidruchtige tafelmanieren jullie netvliezen bedreigt of misschien die offensive smelling untermensch, die met zijn even ongelukkige als overdadige au de toilettekeuze alsnog jullie fragiele neusje en babyroze longetjes ruïneert? Er is immers altijd wel een reden om jullie misereabele bestaantje te verlichten door anderen jullie pathetische belangetje op te leggen.

Als jullie nu ècht ballen hadden trokken jullie ten strijde tegen de baby boomers. Ze kregen alles van hun hard werkende ouders, flierefloten door het leven, verzieken nu ons leefklimaat door hun gegraai op topposities en vreten straks onze AOW op. Maar dat zal jullie wel te lastig zijn, gezien de hoge concentratie van deze uitvreetgeneratie in jullie gelederen.

De stroom van dit soort weerzinwekkende berichten is inmiddels zo groot dat zelfs Jantje Brinker vingers en tenen te kort komt om de dijk te dichten. Wat moet je? Berusten? Vechten? De middelvinger heffen en vertrekken? Ik ben in ieder geval geen type voor berusting. En wegwezen voelt toch en beetje als tja...verraad of zo. Er is in ons land zoveel om voor te vechten. Nu alleen de vorm nog.

New York "de clip"

Terug uit The Big Apple. Een gierende rollercoaster waar we 14 juni rozig, draaierig en intens voldaan uitstapten. Misschien wel de meest intense twee weken van mijn leven en guess what...? We want Móóóóóóóóóóre!

Geen verhalen over restaurants dit keer, geen recenties (want toch lovend) over de musicals die we op Broadway aandeden maar gewoon 2 clipjes van 12 minuten elk, dankzij de nieuwe vrienden van Animoto.

New York, here we come...!

Morgen om 13.30 vertrekken we voor 2 weken naar New York. Directe aanleiding: het huwelijk van Nicole, dochter van lex & Diane Cohen met haar Eric. Alibi voor de rest van die 2 weken: waarom niet in het door het dollarvoordeel nóg leukere New York op zomervakantie als je Ibiza toch de rug hebt toegekeerd (want te crowded met de vervelende kant van Amsterdam Zuid en hordes Engelse all inclusivers)?

Het belooft weer een rollercoaster van indrukken en belevenissen te worden, met top kaarten op zak voor de musicals Wicked, The Jersey Boys en (voor slappe melige lach) Monty Pythons Spamalot, alsmede reserveringen voor de complete New Yorkse Top 5 restaurants. Verder op het program een dagje naar Boston, een bezoekje aan Kees van Liempt in Sag Harbour in The Hamptons en voor de rest.... oerend hard de tourist uithangen.

Ellis Island en het Vrijheidsbeeld, Top of the Rock; het prettige uitkijkje vanaf het dak van Rockefeller Center, Een broodje Pastrami bij Katz's waar Sally voor Harry haar orgasme fakete, Central park, shopje links terrasje rechts en.... een bezoekje aan David Letterman's late night in het beroemde Ed Sullivan Theatre.

Stil zullen we niet zitten. Nou ja.... op die inmiddels bijna 8 uur na die de KLM tegenwoordig nodig heeft om van Schiphol naar JFK te fladderen. En da's nog exclusief de anderhalf uur die het me kostte om een simpele on line check in procedure via 3 halsstarrige helpdesken te doorlopen. Sukkels!

Het bureau is leeg en het koffertje vol, dus.... tot 15 juni.

PS: Wellicht af en toe op deze plek een New York Headline 

Levenslessen

Vanmorgen in de krant: "ontbijtservices bezwijken onder de werkdruk, omdat het vaders en kinderen steeds vaker aan de creativiteit ontbreekt om zelf een moederdagontbijtje te produceren". Wâââh??? Ontbreekt het ons inmiddels ook al aan de CREATIVITEIT om een sjuutje te persen en een croissantje in de oven te schuiven?

Sedert wij ons als fliebertjes eiwit aan de oersoep ontworsteld hebben, hebben wij de ontelbare gevaren en uitdagingen geconfronteerd waarvoor de evolutie ons plaatste. En overwonnen. Door nieuwsgierig te zijn, leergierig misschien wel. Te proberen, op het gevaar af dat we op ons bek gingen. En als dat gebeurde, overeind te krabbelen, er van te leren en door te gaan.

Pfff....een ontbijtje op bed. Nee hoor, daar hebben we de creativiteit niet voor. Of -om met Joling te spreken- de kracht. We draaien liever de evolutie om en bellen de ontbijtservice. Ik stel dat het produceren van een moederdagontbijtje een buitengewoon nuttige ervaring is in het prille leven van een kind.

Het leert kinderen nadenken over wat daar voor nodig is (wel handig als ze ooit events willen gaan produceren). Het leert ze creëren (al is het een beduimelde boterham met ham en pindakaas en bosbessenjam of een verkruimeld beschuitje met ei en pastachoca). En het leert ze het concept van iemand verrassen en verzorgen.

Nee, in plaats daarvan bereikt het door wolken Ritalin benevelde brein van deze ADHD generatie, dat lulhannes pappa de ontbijtservice belt. Want hij heeft er de creativiteit niet voor. Liever rust en orde (en geen keuken waar orkaan Katrina na een potje kinderkoken doorheen geraasd lijkt) dan je kroost een waardevolle ervaring meegeven.

Dat lijkt anno 2008 overigens schering en inslag. De orde, rust en veiligheid in de oh zo drukke hoofdjes van de papsen en mamsen van tegenwoordig lijkt belangrijker dan de ontwikkeling die goed is voor kinderen. Kinderen horen te ervaren dat bleekwater niet te zuipen is. Een mes scherp is. Het stopcontact niet voor vingers of vloeistoffen bedoeld is. Of dat de onlosmakelijke relatie tussen de top van het klimrek en de zwaartekracht, het gebruikertje tot enige voorzichtigheid noopt.

We leven toch in de "belevingseconomie"? Gun hen dan ook die belevingen! Kids kunnen tegen een stootje. Ik ben van schuttingen gedonderd en door ruiten. Er zijn seringen uit mijn maag gepompt. Ik ben uit menig wak gevist. Er is een spontaan gelanceerde harpoenpijl uit mijn wang gehaald en bij het houthakken is er wel eens een stukje pink tussen de blokken terecht gekomen. Ik heb me gebrand, gesneden, gekneusd en gebroken. Ben van fietsen en brommers geslipt en parkeerde mijn eerste autootje pontificaal in een boom. En guess what? I'm still standing.

OK, je hoeft de katjes niet op het spek te binden, maar hen de hele dag preventief te "doenieten", te "blijfaffen" en ze vol te gieten met Ritalin zorgt, zoals een recent boekje met 50 van die levenslessen in essentie betoogt: "op termijn voor een "de-generatie" die geen weerstand meer heeft tegen (onvermijdelijke) levenservaringen die ieder van ons nu eenmaal op zijn pad krijgt". En dat lijkt me een veel omvattender probleem dan dat er een kans is dat het tere kinderzieltje wellicht het schokkende trauma van een paar hechtinkjes moet doorstaan (of erger nog: paps en mams hun broodnodige mentale rust krijgen).

En dat zit inmiddels al dieper in onze maatschappij dan we ons realiseren. Neem bijvoorbeeld (op dezelfde pagina van de krant) dat ons welzijnspolitburo heeft bepaald dat ziekenhuizen geen slokdarmoperaties bij kankerpatiënten mogen uitvoeren als ze er minder dan 10 per jaar doen.

In feite van het zelfde laken een pak. Liever verbieden dan -zo zou je ook kunnen redeneren- die ziekenhuizen de ervaring laten opdoen door ze deze procedure juist wél te laten uitvoeren. Nee hoor, geen denken aan! We laten patiënten in die ziekenhuizen geen gevaar lopen. Stel je voor. Die zijn beter af in ziekenhuizen waar ze die procedure 11 keer per jaar uitvoeren. Dat daardoor de operatiecapaciteit significant terugloopt, de wachtlijsten oplopen en patiënten daardoor mogelijkerwijs overlijden, tja.... dat moet je in een geciviliseerde maatschappij nu eenmaal voor zorgkwaliteit over hebben. Houdt u het nog droog?

De weekendlectuur.

Een van de grote genoegens van het weekend is een luie leessessie met veel espresso, fruitsalade en vers gebakken Parijse roombotercroissants waarvan er met regelmaat een zak ongebakken bevroren exemplaren van een knappend vers bakkertje in de lichtstad, zo mijn vriezer in vliegt.

De stapel bladen die door de week de strijd om de aandacht verloor, krijgt dan voor een uur of twee, de volle attentie in Huize Captijn. Niet in de laatste plaats van de poezen, die niets liever doen dan zich eens lui uitvleien op de vers opengeslagen krant waarin je net begonnen was.

Dat is zo'n moment waarop je door de ramen van je doordeweekse koninkrijkje tuurt en met verbazing en niet zelden verbijstering, een blik werpt op de wereld daar omheen. Het resultaat: bergen inpiratie voor een blogje.

Neem nu zo'n Wilders. Zo langzamerhand gijzelt deze grappenmaker onze complete natie met zijn aangekondigde filmpje. Tot in de sloppen en stegen van Kandahar wordt er inmiddels om zijn hoofd geschreeuwd en met sancties gedreigd. Een nationale sportploeg dat in die contreien een wedstrijdje gaat spelen, overweegt zelfs serieus om de officiële Nederandse kostuums thuis te laten, want je weet maar nooit... Onze hoofd geitenbreier JP reist jammerend Europa af om bescherming te zoeken bij de sterkere jongetjes uit de klas, onderwijl nog één keer uitleggend hoe wij in Nederland omgaan met normen en waarden m.b.t. de vrijheid van meningsuiting. Iedereen die enig belang heeft in de Arabische wereld, zweeft met ingehouden adem en samengeknepen billen tussen angst en vrees voor de gevolgen van publicatie.

En Wilders? Die zit lui achterover en geniet. Hij weet inmiddels dat het dreigen met die film, minstens zo effectief als de daadwerkelijke release. Hij weigert iedere preview. Zelfs aan -nota bene- de Moslim Omroep, die het rolprentje onder die voor de hand liggende conditie beloofde uit te zenden. Hij bedient zich daarmee van precies dezelfde technieken als de terroristen aan de overkant. Dreigen met een "aanslag" levert immers met veel minder moeite, veel meer rendement dan de daadwerkelijke daad. Hij hoeft allen maar zijn voornemen tot openbaarmaking te blijven communiceren om de pleuris te laten escaleren, om vervolgens vanuit de veiligheid die de Staat der Nederlanden hem biedt, hoofdschuddend, met een: "walgelijk...zie je wel" te reageren op hetgeen hij uitlokt.

Maar met welk concreet nationaal nut? Met z'n kop op CNN en zijn brandende evenbeeld aan de hoogste lantarenpaal in Kaboul, heeft Wilders slechts onderstreept dat er -naast hele volksstammen van aardige, vredelievende moslims, ook een groep lichtontvlambare middeleeuwse mafkezen op deze aardbol rondloopt die te vuur en te zwaard op alles bijt. Of we dat na de cartoon affaire nog niet wisten. Wilders trekt belletje en verschuilt zich dan weer snel achter zijn veiligheidscordon. Hij zaait zo om discutabele redenen woede, verdeeldheid en angst en bijt onderwijl snoeihard de hand die hem voedt en beschermt.

En natuuurlijk hebben alle voorstanders van zelfs de meest extreme vormen van vrijheid van meningsuiting gelijk. Wilders film moet kunnen. Mein Kampf moet kunnen. De Paus in satirische programma's belachelijk maken moet kunnen. Alles in ons ruggemerg verweekte polderlandschapje moet kunnen. Maar er is naar mijn smaak een groot verschil tussen vrijheid van meningsuiting en deze terroristische tactiek.

Kijk, dat Larry Flint tijdens de geruchtmakende processen in de VS, het recht op vrijheid van meningsuiting aanvoerde om zijn Penthouse op de markt te houden, werd ook door velen verketterd. Het kostte hem zelfs zijn benen. Maar hij dwong de rest van de natie nimmer om in zijn publicaties te poseren. Wilders doet dat in feite wel. 

Ik bedoel dit: wij geven deze meneer zijn platform en beschermen hem. We leggen hem geen strobreed in de weg om met zijn filmpje een enorme schade aan te richten. We laten ons inmiddels als natie gijzelen tot op het niveau dat een sportkluppie zijn blazertje thuis laat. Zijn we nu helemaal van de pot gerukt?

Wilders heeft er baat bij om de release van zijn film -if any- zo lang mogelijk uit te stellen. Het lijkt inmiddels wel de Grote Donor Show en is het slechts wachten op het moment dat hij op BNN aankondigt dat er toch geen nier is weg te geven. Maar als hij de film ècht wil publiceren, dan lijkt het me niet meer dan redelijk dat hij het exerceren van zijn vrijheid van meningsuiting ook niet verder uitstelt. Als het moet is dat filmpje binnen een half uur het internet over. Blijft hij weigeren dan zou ik zeggen: met gijzelnemers wordt niet onderhandeld. Misschien moesten we om te beginnen zijn bewaking maar eens een tijdje opheffen.

NASCHRIFT 28 maart 2008

Nou, Fitna is een feit. De politiek reageert koel, de pers in haar bloeddorst welhaast teleurgesteld en de gemiddelde moslim vooralsnog schouder ophalend. Een typisch gevalletje van "over promise under score", waarbij de vooraf gecreërde verwachting in geen verhouding staat tot het eindresultaat.

Fitna blijkt een natte wind. Een stukje huisvlijt dat iedere boerenl.l met een oostwaards gerichte satellietschotel en een harddiscrecorder zelf dagelijks van Al Qaeda TV zou kunnen plukken. Home made knip en plakwerk van bekende beelden over oud nieuws met hier en daar charmante foutjes als foto's van rappers waar Nederextremen worden bedoeld en foto's van een religieus feestje die kindermishandeling moeten voorstellen.

Toch heeft Wilders in ieder geval één persoon in de gordijnen gekregen: De maker van de gebruikte cartoon bij wie hij verzuimd heeft de gebruiksrechten te regelen. Dom amateuristisch broddelwerk dus. Zo dom dat ik me niet voor kan stellen dat hij daarmee in Nederland zijn beoogde resultaat haalt. 

   

Brian Adams 11. Niet echt promotie...die tour

We waren door de dames van de American Express Lifestyle Service uitgenodigd om kaartjes te kopen voor de door hen gesponsorde sneak preview van de nieuwe CD 11 van Brian Adams, gisteravond in -voorheen- de Sonesta Koepel, thans toebehorend aan het Renaissance Hotel. En wij dachten: Brian Adams, waarom niet? Zijn "Run to you" staat immers op één van de CD's die ik als Rob's Beukdeunen altijd meeneem als er ergens in een studio wat te drummen valt.

Nadat er 200 euro van mijn kaartje was afgeritst en we de twee bijzondere -elders niet verkrijgbare- kaarten hadden ontvangen, vergezeld van Adams' greatest hits CD en 6 consumptiemuntjes (goed voor elk 1 drankje, zo bleek ter plaatse), kropen wij vol verwachting richting Kattengat. We kwamen terecht op een sjabby incrowdfeestje van platenbonzen, muziekpers en vooral de medewerkers en luisteraars van Q-music: het station waar niet alleen muziek in zit, maar ook het meest mongoloïde gewauwel der vaderlandse ether. Ze hadden gemakshalve maar de gehele branding en bardecoratie geclaimd, zodat het nog even zoeken was naar waar zich de Amexjes ophielden.

Boven dus. Op het tweede balkon. De bedoeling was dat we daar zes rijen dik over de balustrade zouden hangen om een glimp van het concert op te vangen. Nee dank u. Na 4 minuut 27 seconden weer afscheid genomen en op de begane grond een plaatsje gezocht.

Meneer Adams nam zijn tijd. Acht uur werd bijna half negen en om de tijd te doden werden wij bezig gehouden door de nieuwe ster van Q, meneer Ruud de Wild. Hij wilde ondermeer van ons weten of we zijn eerste dagen op het station "kut" hadden gevonden of dat het wel meegevallen was. Ons: "wat dacht je zelf" werd overstemd door het leger bakvisjes dat de door het station rondgestooide kaartjes had weten te bemachtigen.

Toen Adams eindelijk ten tonele -nou ja, eerder ter zeepkist- verscheen, bleek de teloorgang van de platenindustrie in volle omvang. Wat een slecht geproduceerde, uitgeknepen armoede. Om te beginnen had hij geen idee waar hij was. "What is this place? A party hall?  Oh... a church? Well, in that case I apologize for all my sins".

Zonder voorlicht en louter met een beetje kleur op de achterwand en 6 gele spotjes als tegenlicht stond hij vervolgens volstrekt in het donker eenzaam gitaar te spelen. De afdeling "geluid" hield die gitaar- om het zoekplaatje compleet te maken, consequent harder dan zijn stem. Het was tranentrekkend. Hoe durf je als platenbaas, iemand uit je stal zo voor lul te zetten. Mag promotie anno 2008 dan ook al niets meer kosten?

Het mag dan "unplugged" zijn, maar dat geldt niet voor de stekkertjes van de lampen, heren van Mojo. Of is dit een nieuw concept in de rijke geschiedenis van uitgenasjte en op winst geproduceerde producties van uw hand om de profits nòg verder op te schroeven?

Na  twee en een half nummer trok ik het niet meer. Bij het verlaten van de koepel, vroegen we aan de portier of we de eerste waren die vertrokken. "Welnee meneer, u bent al het zesde groepje". Onderwijl werden we voorbij gestoken door het zevende groepje. Was dat niet..... Verdomd! Daar ging Ruud de Wild. Moest natuurlijk vroeg naar bed voor zijn uitzending van morgenochtend. Ja ja...

Bangkok Headlines III

Zo, de koffertjes zijn weer gepakt. Nog een uur of wat en dan stappen we om 03.30 uur AM local time aan boord van de BR75 naar Amsterdam. Ik hou van nachtvluchten en naar het westen duren die extra lang. Mijn systeem signaleert dan dat het donker is, sluit alle onnodige functies en de luiken.... en vertrokken ben ik.

De afgelopen twee dagen een beetje aangeklooid in de stad. Op de avond na onze rivierperikelen aten we in V9, de uiterst hippe restauratie van het Sofitel hier een stukkie verderop. Ik  moet zeggen: weer helemaal raak. Een wijnwinkel annex hypermodern ingerichte smullerij-slash-gallery-slash-loungebar op de 37e (kan ook 38e zijn) van dit Franse hotel. Met adembenemend uitzicht op de Bangkok Skyline en een leuke culinaire vondst in de vorm van "trees". Kies er de entree tree, de dessert tree en een lekker flesje en je bent helemaal het mannetje.

Na alle Siam Centertjes eerder in de week, gisteren het hele Skytrain tracé gedaan (minder vermoeiend dan de hele stad over de grond doorbanjeren en lekker ge-aircoot bovendien) en het Emporium winkelcentrum afgevinkt tijdens een gigantische wolkbreuk.

Daar werd die middag de nationale sierbloemwerkkampioenschappen (leuk scrabble-woord) gehouden.

Bijna de nieuwe Sony A700 met Zeiss lenzenset aangeschaft, maar tegenwoordig is die hier duurder dan in Nederland. En bovendien...de nog relatief verse A100 doet het nog helemaal prima, dus laat u maar.

's Avonds weer bal in het eerder geroemde Oriental Hotel. Ditmaal in hun Sala Rim Naam. Nu heb ik het niet zo met dinnershows (die van Frank W. nagelaten), maar ik moet zeggen: dit tot Royal Thai Palace omgebouwde etablissement serveert een excellente show en gerechten die tot niet al te lang geleden alleen aan de Thaise Koninklijke familie werden voorgeschoteld. Ik moet zeggen: de koning kan een chilietje handelen. Respect!

Met verdoofde bek en tranende ogen, deden we een afzakkertje op het terras (in mijn geval was een rietje om de rivier leeg te zuipen voldoende). Wat een avond hier extra speciaal maakt is dat "de Sala" ten opzichte van het Oriental, aan de andere kant van de rivier ligt en een vloot van sprookjesachtig verlichte jonken haasje-over spelen.

Vandaag begon met een prettig gesprek met het hotelmanagement naar aanleiding van een mailtje dat ik hen had gestuurd over onze ervaringen die ik in eerdere headlines beschreef. Ik moet zeggen, zowel de general manager als de eigenaar van het hotel waren opgedraafd en men bleek leergierig en bereid om op mijn suggesties te acteren. Dat siert ze. En die fles Dom Perignon die een half uur later werd bezorgd was dan ook echt niet nodig geweest.

Daarna een laatste poging ondernomen om het Grand Palace te bereiken. Eerder zijn we al twee keer door heftig ja knikkende taxichauffeurs bij het verkeerde optrekje afgezet, dus tot de tanden bewapend met plaatjes, kaarten en een Thais briefje van de hotelconcierge, meldden we ons vol goede moed op de stoeprand.

Worden we GODVERDEGODVER wéér bij het verkeerde paleis afgezet. Het is maar goed dat een gemiddeld taxiritje hier 2 euro kost, want anders waren we hier echt leeggelopen op die kuttenkoppen. Na een snel rondje door deze "Wat" (alle tempels heten hier Wat nog iets, hetgeen tot amusante conversaties leidt als: "could you take us to Wat Tom? What? Wat Tom. What Wat Tom? Wat Tóm. Me don't know what Wat Tom. What wat you mean? Tom!" etc.) de volgende aangehouden.

Omdat we de stad inmiddels beter kennen dan zij, hebben we toen zelf maar wat als Tom Tom gefungeerd. De volgende chauffeur rukken we gewoon achter zijn stuur vandaan, want inmiddels heb ik ook het gevoel dat ik me hier in het chaotische verkeer overeind kan houden. Van deze sukkel kookte de motor droog, zodat we na een overstapje weer overnieuw konden beginnen.

Uiteindelijk bereiken we de bezienswaardigheid die zich qua bekendheid kan meten met de IJffeltoren, de Sagrada Familia of de Zaanse Schans. Het is een vast en inmiddels haast ritueel bezoekje dat in geen enkel bezoek van onze visites aan Bangkok mag ontbreken. Naast een schat aan Thaise cultuur tref je hier de miniatuur van Angkor Wat (wááát....? Angkor!) die ons inspireerde om de real thing te bezoeken in Cambodja eerder deze trip.

Vanavond een laatste happie in Oriental, ditmaal buiten aan de rivier op hun Riverside Terrase. Kunnen we nog even een paar uur naar dat ademloze uitzicht turen alvorens de Lebua Limo ons rond 01.30 naar de luchthaven brengt.

En daarmee eindigt dan een werkelijk fenomenale trip door Azië. Ik heb het gevoel dat we al een half jaar onderweg zijn (effectief 3 weken) en we zullen de 20 gieg aan foto's hard nodig hebben om deze rollercoaster aan ervaringen en indrukken "een plekje te geven". Maar ook: hè lekker...morgen weer aan het werk!

   

 

Bangkok Headlines II

Ik heb voor het eerst in mijn leven een Spijker gezien. Ik bedoel uiteraard de auto. Weet u waar? Op de derde verdieping van een winkelcentrum. Een promotie? Een blikvanger? Neen, gewoon te koop. In Siam Paragon, samen met Porsches, Audi's, Lexussen (of Lexi?) en andere toys for boys. "Ach, zorgt u dat ie met een half uurtje afgetankt beneden staat? Dan doe ik onderwijl een bakkie."

Een andere noviteit was de ontdekking van de Pepsi kledinglijn. Er is hier een Pepsi store met -hoe kan het ook anders- mierzoete shirtjes, caps, jeans en tassen. Verder natuurlijk de verplichte Verzakkies, Gukkies, Fuilletonnetjes en Ferragamootjes. En dan niet één outletje. Nee, meteen vier of vijf van elk, in een straal van een vierkante kilometer. Je kunt zeggen wat je wilt, maar vergeleken met het gemiddelde winkelcentrumpje hier, is de PC Hooft toch maar een armetierig zandweggetje.

Verder is Bangkok erg veranderd sedert ons laatste bezoek twee jaar geleden. Harder geworden. Smeriger. Lawaaieriger. We moeten de eerste taxichauffeur nog treffen die zich überhaupt bewust is van het feit dat ie in Bangkok is. Kijk, dat je de Sukhumvit Soi 22 even moet opzoeken OK, maar dat er geen enkele blijkt te weten waar de meest beroemde bezienswaardigheden zijn, geeft je toch te denken. Gelukkig is de altijd weer even betrouwbare Skytrain nog altijd het beste middel van transport (althans in een belangrijk deel van de stad). Zeker als je niet uren in de file wilt staan.

Nadat we besloten hebben om ons hotel, het Lebua at State Tower, zoveel mogelijk te mijden, leven we van vroeg tot laat op straat. En dat is erg leuk. Ontbijten bij Starbucks of de Délifrance, snacken van de straat en 's avonds dineren in een keuze van www.10best.com waar we inmiddels al heel wat reizen op vertrouwen.

Zo hadden we het gevoel dat we het holodeck van Starship Enterprise betraden, toen we in ongeveer het zuurste deel van Sukhumvit -waar zelfs de kapper een sophuis bestiert- het restaurant Bourbon Street binnenstapten. Zo stonden we nog in Bangkok en opeens waren we midden in New Orleans. En dan niet in de Disney variant, maar ècht. We aten er misschien wel de beste Gumbo en blackened rib-eye, oost van de Mississippi.

En het kan natuurlijk niet alle dagen rijst zijn. En daarom werd gisteren Le Normandie aangedaan. Al zo'n 120 jaar de pleisterplaats voor alles dat op koning, keizer en admiraal eindigt. We wilden eigenlijk eergisteren al, maar toen bleek Thailand's kroonprins er Valentijnsdag te vieren. Gestoken in een verplicht kostuum werden we royaal onthaald door een Franse maître en dompelden we ons zeven gangen lang in één van Michelin's finest. Mét een indrukwekkende kaaswagen én een desserttrolley die ik van z'n levensdagen nog niet voorgereden heb gekregen.

Een uitzicht over Bangkok's skyline én een vuurwerk dat iemand blijkbaar voor zijn geliefde had laten aanrukken maakten deze avond tot (alweer)  een onvergetelijke.

Voorts een grappig avontuur op de rivier beleefd. We huurden een longtail voor een rondvaartje en werden opgezadeld met een werkelijk starnakel dronken schipper. En een lol dat ie had. Hé pappi you give me beer yes. Hé pappi..... hahaha murmeldemurmel PAPPIEEEEEEE!!!... you give nice tip yes? Toen hij de melancholische fase van zijn dronkenschap bereikte, hebben we hem en onszelf maar uit ons lijden verlost en ons al na 30 van 90 minuten rondvaart af laten zetten op één van de vele steigertjes. Het wil dit keer niet zo lukken in Bangkok...

Vandaag een nieuwe taktiek op de taxi's toegepast. Eerst via het open raam zeggen waar je naartoe wilt en als je binnen 10 seconden geen begrijpend antwoord terug hebt, doorlopen. We dachten dat die wel zou werken. Tot we vanmiddag bij een geheel ander "big palace" werden afgezet, als waarvan we zowel het plaatje als de locatie op de kaart hadden aangewezen tegen de heftig ja knikkende chauffeur. Was overigens ook best een geinig optrekje, dus geen man overboord.

Ben inmiddels wel weer toe aan de terugreis. D'r ligt een onbehoorlijke puist werk te wachten en ook beginnen een vers wit boterhammetje met smeuïg pikant (mijn favoriete kaasje van Gerben, romig als jonge maar smaakt als belegen) en een Holtkamp garnalenkroketje alweer te kriebelen. Nog maar even doorzetten. Nog maar 3 culinaire toppertjes af te vinken en dan mogen we weer.

Eens kijken of we morgen wel onze geplande bestemmingen bereiken. Daarover meer in de laatste headline van deze serie.

   

Bangkok Headlines I

We hebben ons met de grootste moeite losgescheurd van Cambodja. Op de laatste dag hebben we ons overgegeven aan de spa van het hotel, met een menu aan massage- en beautybehandelingen langer dan de Eifeltoren.

Je kunt hier zelfs kiezen voor de "blind massage". Een massage door een blinde. Gebaseerd op het concept dat blinden beter voelen waar de knoop wringt, zullen we maar zeggen. Bovendien een uitkomst voor mensen die hun cellulitus niet aan de buitenwereld willen tonen.

Ik vraag me echter af wat daarvan de echte toegevoegde waarde is. Is een masseuse met Parkinson niet effectiever? Of zou het niet reuze grappig zijn als er iemand met Gilles de la Tourette scheldend op je rug staat te bonken? Ik koos voor de Asian Herbal blend, met extra aandacht voor de voeten (want veel gelopen) en het hoofd (want gewoon verschrikkelijk lekker).

Deze headline komt alweer uit onze laatste bestemming: Bangkok. Gisterenmiddag ingechecked in het Lebua at State Tower. Een lid van de Small Luxery hotels of the World, dat zijn bestaansrecht vooral ontleent aan de adembenemende view over de stad, vanuit het dakrestaurant op de 64e verdieping, of zoals hieronder; vanaf ons 51 verdiepingen hoge balkonnetje. Drie uur later waren we er achter dat het bestaansrecht echt louter daaraan werd ontleend en dreigden we de receptionist met uitchecken als ze hun attitude niet per direct zouden veranderen.

Lebua scheurde ons oorverdovend uit onze gelukzalige bubbel. Om te beginnen doordat ze hier top service bedrijven van het soort: "kijk ons eens topservice bedrijven". Een soort van "biggest", "highest", "most acclaimed" lawaailuxe, waarvan we al jaren niet meer onder de indruk zijn en die ze hier zelfs tot een kunstvorm verheven hebben, waar ik uiterst allergisch voor ben.

Hoeveel man is er nodig om Captijn in de lift van Lebua te helpen? 14. Nee, geen Belgenmop of zo. Op de luttele 20 meter tussen voordeur en lift, wordt je 14 keer aangesproken, welkom geheten, bevraagd naar je bestemming en wat al niet. En dat is dan exclusief de strenge bewaker die pas de slagboom naar Colditz opent als hij met een spiegel de bodemplaat van je taxi heeft geïnspecteerd.

We zijn van de hemel in Bangkok State Prison terechtgekomen. Bewakers met oortjes op iedere 30 centimeter. Bewakers in de liften. Bewakers op iedere verdieping. Mijn God, als ik een bewakingsbedrijf had, dan wist ik het wel: op naar Bangkok! En het ergste is, dat ze je als het ware "aan elkaar doorgeven". Één stap buiten het gebaande pad (in hun definitie dan) en je hebt ze in je nek.

Als je de nota bene openstaande deur door wilt die van het hotel naar de hal van State Tower en de daar gevestigde Starbucks leidt bijvoorbeeld. No Sir, no entry. Dan moet je vervolgens dus het hotel uit, langs de slagboom met de strenge bewaker die zijn spiegeltje het liefste in je sterretje zou willen steken, 3 keer links rond het inmense gebouw, om vervolgens in precies dezelfde hal uit te komen, bij de eerder genoemde koffieboer.

Er knapte echt een bloedvat in mijn hoofd toen er drie, DRIE!!!, in paniek in mijn nek sprongen, toen we in een eerste exploiratie van het hotel het eerder genoemde dakterras aandeden en een fotootje wilden maaken van de view. No sir! Please no pictures. Privacy Policy! Maar dan wel de inhoud van je tas willen inspecteren bij binnenkomst. Hoezo privacy? Kortom: hoog tijd voor een goed gesprek met het hotelmanagement.

Het lullige is dat we ons verblijf in dit hotel, bij de firma Hotels.com, al helemaal hebben vooruitbetaald. Maar er is maar hééél weinig voor nodig om desondanks alsnog vroegtijdig te verkassen. Vooralsnog hebben we besloten om hier alleen te slapen en beoogde geneugden, inclusief ontbijt, elders in de stad op te doen.

En dat is helemaal geen straf. Gisterenavond begonnen we meteen maar goed in één van onze favoriete restaurants: The Blue Elephant. Om je vingers bij af te likken (wel alert blijven op de chilibrokken die niet van worteltjes te onderscheiden zijn).

Vandaag om d'r een beetje in te komen, als eerste het traditionele ritje langs alle Skytrain stationnetjes. Dan is de stad vanuit de lucht weer even gezien en heb je je gevoel voor richtingen en verhoudingen weer up to date.

Die Skytrain is geweldig. Want over de grond is Bangkok qua verkeer nauwelijks begaanbaar. Het aardige is, dat er aan ieder stationnetje "iets" is. Een mega mall, een paleis, de rivier... Door bij ieder stationnetje uit te stappen, doe je zo in feite heel Bangkok. Ideaal. Maar daarover binnenkort meer. 

 

Siem Reap Headlines

Hemel op aarde heeft een naam: Hotel de la Paix in Siem Reap Cambodja. Een schriller contrast met de krioelende meute in Hong kong bestaat er niet. Eigenlijk vat de bovenstaande foto, de orgastische lyriek die ik op het punt sta aan dit blog toe te voegen, perfect samen.

Je moet er overigens wel wat voor doen, want het Koninkrijk Cambodja kom je niet zonder slag of stoot binnen. Douane declaratie, in- en uitreisverklaring, instant visumaanvraag én 20 US dollar per kop zijn nodig om je koffertje aan de andere kant van het hek van de band te mogen halen. Ze lijken allemaal reuze streng, die pak 'm beet 10 m/v die allemaal iets met je paspoort vogelen alvorens ze 'm naar de volgende doorgeven. Maar wie goed langs de trage wachtrij kijkt, ziet de reisdocumenten, trots naar de uiteindelijke uitgiftebalie transporteren door een stralend meisje van een jaar of 8 dat haar mamma na school een uurtje op kantoor is komen helpen.

En dan sijpelen de eerste indrukken van het land en de cultuur binnen. "Oprecht vriendelijk en gastvrij" zijn de eerste woorden die opkomen. Het is een even subtiel als fragiel soort instelling die wij in ons egomaniakale Nederland zo diep hebben weggestopt. "Trots" hoort zeker ook tot de definitie. Dat merkten die lompe moffen, type rinkelende blonde golf vijftiger, die iets te luidruchtig amok maakten over de administratieve toegangsvereisten. Met een zelfde vriendelijkheid en een toenemende vleug beslistheid, werden ze keer op keer terug gestuurd naar het eind van de rij. Zij leerden de les: "misbruik onze vriendelijkheid niet", the hard way.

We hebben toch best wel eens in prettige hotels overnacht, maar op Hotel de la Paix, is zelfs na 72 uur intensief gebruik, niets, maar dan ook helemaal niets aan te merken. Geen lawaailuxe, geen goud uit het plafond, maar louter eerlijke, subtiele, geruisloze, smaakvolle topservice in een aangename walm van Jasmijn en Lotus. Overdag, een beauty- en massageoase, 's avonds een met open vuren uitgelichte droom. Voor iedereen die er een weekje helemaal uit wil (en niet in de laatste plaats, heren van de blije levensovertuiging): zoek niet verder! En gewoon bij Hotels.com, voor een méér dan redelijke prijs uit het digitale schap te vissen.

Wie Siem Reap zegt (in historisch perspectief: Siam Verslagen, refererend aan het langdurige duw en trekwerk met de Thai) zegt Angkor Wat. En wie Angkor Wat zegt, zegt: tempels. De meest geafficieerde tempel is eigenlijk de minst interessante. Je moet hem nu eenmaal afgevinkt hebben, zoals Japanners de Zaanse Schans, maar als je je echt Indiana Jones wilt voelen, zijn er veel betere opties.

De volledig met enorme bomen begroeide ruïne bijvoorbeeld waar ooit Tomb Raider werd opgenomen. Ik heb nog nooit in mijn leven zo'n indrukwekkend complex gezien. Angelina Jolie, schonk na de opnames 1 miljoen US voor de restauratie er van, maar volgens mij moeten ze hier helemaal niets aan doen. Nergens ter wereld is vergankelijkheid mooier tentoongesteld.

Het bezoeken van dit soort tempels is fascinerend. Niet alleen vanwege de magnefieke grandeur die ze -zelfs in deplorabele staat- hebben, maar in mijn fantasie vooral vanwege het volgende concept: de koning wordt op een ochtend wakker naast de koningin. Rekt zich nog eens lekker uit en zegt: "weet je wat wij gaan doen? We bouwen een tempel." Als de hofarchitekt zijn eerste tekeningen presenteert, stuurt de koning hem onverrichte zaken retour: "het moet groter, indrukwekkender. Ik wil de geschiedenis in als de voornaamste vorst aller tijden. Méér wil ik. Meer gebouwen, meer beelden. En dan niet met Buddha's gezicht, maar met het mijne. Mijn tempel moet het gebeeldhouwde verhaal vertellen van mijn successen en oh ja, bouw er voor mijn moeder ook een tempeltje naast en het moet wèl klaar zijn voor ik er tussen uit knijp, Capiche?"

Da's toch een intrigerende gedachte? Dank zij dit soort vorsten heeft Cambodja nu dit werelderfgoed, Egypte zijn pyramides, en Nederland...wel...zijn Zaanse Schans (en daar was dan zelfs nog een Rus voor nodig).

Onze english speaking guide; Yem Kosal (Nicky voor intimi) en de chauffeur van de prettige Lexus SUV, hebben ons een dagje meegenomen on and off the tourist route, langs alle schoonheden van Siem Reap. Naast de tempels en de locale snackbar met gegrilde slang, brachten we ook een bezoekje aan "The Floating Village".

Na een rit over steeds hobbeliger zandpaadjes waar de geur van fermenterende vis steeds sterker werd, kwamen we in een soort Waterworld, van rieten hutjes op palen in een zandbruine rivier. Stroom via walmende generatoren. Water uit de put, maar wel allemaal kleuren TV. Huisjes gebouwd om snel te verkassen, want het waterpeil stijgt hier een meter of zeven in het regenseizoen, waardoor het hele, met mangroven omzoomde gebied onderloopt.

Aan de zoom van het grootste meer van Azië, waarvan het water uit de bergen, de Mekong rivier en seizoensgebonden, uit de lucht komt, tref je een magnefieke zonsondergang. Een fraai plaatje om deze editie van headlines mee te eindigen...

 

 

Hong Kong Headlines III

Nou. Gelukkig nieuwjaar dan maar. Het jaar van de rat is hier met donderend geraas begonnen. Volgens de Chinese dierenriem mijn jaar, by the way. En in tegenstelling tot de Nederlandse associaties met het beestje, gaat ie hier door als vlijtig, aardig, behulpzaam en succesvol. 'T is maar dat u het weet.... Waar je ook kijkt: trommels, draken, miljoenklappers, sinaasappels van geluk en veel rode envelopjes met inhoud voor de prosperity. Wij togen naar Macau. Het eiland op een uurtje varen van Hong Kong, waarvoor je weer even door de douane moet, met al het schrijfwerk van dien.

Deze voormalige Portugese kolonie is een stuk relaxter dan HK en als je af en toe de ogen sluit, waan je je in de chinese wijk van Lissabon. Eerst maar eens  op verkenning uitgegaan in het oude centrumpje. We vielen met ons neus in de nieuwjaarsboter. Net op het moment dat een kolonne zwarte limo's met kentekens als M-00-01 aan kwam zeilen. De "top brass" van het eiland kwam het nieuwjaar officieel inluiden. Hordes pers en de hele populatie van het eiland deden mee.

Vervolgens naar Macau Tower. De 61 verdiepingen hoge "Euromast" van het eiland, met adembenemend uitzicht. Én de mogelijkheid om er van af te bungeeën. Stelletje gekken! Wij kwamen niet verder dan wandelen over een glazen vloer, waaronder het duizelingwekkende gat naar de begane grond.

's Avonds werd het spiksplinternieuwe Venetian aangedaan. Het grootste casino in de wereld, naar voorbeeld van The Venetian Vegas. Compleet met gondola's in het Grand Canal op de 3e verdieping. En tja, je bent tourist of niet, dus..Andiamo! Die avond trad The Police op in het feestzaaltje van het casino (15.000 plaatsen) maar die hadden we in Amsterdam al gezien. En ook Celine Dion moetsten we missen, want dan waren we alweer en route. Na een geinig meevallertje in het casino en een ritje per vleugelboot terug naar Hong Kong, maakten we ons op voor ons laatste dagje in de stad.

Wederom een uitzonderlijke ervaring. Op nieuwjaar is hier alles dicht. Waar 364 dagen per jaar de files tot aan de horizon reiken, leek het wel autoloze zondag. Straten: leeg. Winkels: leeg (en dicht). Parken: leeg. Waar was iedereen? Was de bom gevallen en had niemand het ons verteld? Op onze laatste dag was Hong Kong van ons.

We lieten ons afzetten bij The Peak. Een berg slash heuveltop met het mooiste uitzicht over Hongkong en de haven. Voor fotografie-liefhebbers: absoluut het groothoekje of de fisheye mee...

's Avonds onze laatste dinnerdate in Kowloon. We waren gewaarschuwd dat tout Hong Kong zich daar zou verzamelen voor de grote parade en dat we er beslist voor 17.00 uur moesten zijn om nog enig doorkomen te hebben. En waar je normaal haast wordt klemgereden door honderden taxichauffeurs om vooral bij hen in te stappen, was er nu niet één te krijgen. Solly, nieuwjaal...

Dat noopte ons tot een wandelingetje naar de pier en een ritje met de Star Ferry (geen straf, zelfs aanzienlijk leuker!). Aan de overkant liepen we via de Aziatische variant van de Walk of Fame, met palmafdrukken van sterren als Bruce Lee en Jacky Chang (die hier overigens een eigen sportschool uitbaat), naar het Inter-Continental voor een plezierige maaltijd bij Nobu, de edeljap met filialen in London, Milaan, New York en het eerder door ons bezochte Miami. Om er achter te komen hoe hippe Japanse Haute Cuisine smaakt, is er geen beter adres.

Maar we hadden ook nog de afspraak met Tjacko, de Nederlandse headchef van Ducasse om er een toetje te komen eten en een afterservice biertje te drinken, omdat ze toch niet konden hebben dat we in hetzelfde hotel naar de concurrentie gingen. De franse maître had ons met zwaar "inspector Clouseau-accent" toegebeten: "civilized people do not eat raw fish". 

Het werd een dolle avond, met prachtig uitzicht op de festiviteiten. Ons nieuwjaar kon helemaal niet meer stuk toen Ducasse, als dank voor het plezierig samenzijn, ons bonnetje verscheurde. In ruil hebben we een flink blad bier de keuken ingestuurd. Terug was er nog steeds geen doorkomen aan, dus kozen we voor de MTR, de locale metro. "Waar ellenbogen het verschil maken", want de definitie van "de trein is vol" wordt hier nogal relativerend tegemoet getreden.

Wat een week was dit! We zijn helemaal een beetje in de war van die waterval van geweldige indrukken. Gelukkig dat we in Angkor Wat Cambodja even kunnen bijkomen. In 20 graden meer en in een warm bad van de beste dienstverlening in de wereld. Hotel de la Paix, here we come...!

Hong Kong headlines II

Gisteren een dagje in de provincie. We togen naar Stanley, in het zuid-oosten van HK eiland. Een charmante tourist trap, met tot onze verbazing en genoegen, een heusche Delífrance, met knapperverse stokbroodjes en chocolade croissants die je hier overal treft, maar niet zo lekker. Dat kwam goed uit, want we hadden het eerste uur vrij genomen en daardoor het ontbijt in het hotel gemist.

Volgens onze mini Lonely Planet Hong Kong, is Stanley "the place to be" voor camera's, kunst, kashmir en een grote variatie aan semi artisinale afstofobjecten. En zoals altijd hebben ze gelijk. Op camera's na dan. Een doolhof van overdekte straatjes met niet van echt te onderscheiden kwaliteitsmerken en voor het scherpe oog ook heel wat serieuze koopjes. Ik schafte me er voor 20 piek een prachtige donkerblauwe kashmir sweater aan. Eigenlijk omdat het er toch een beetje kouder was dan waarop ik me in mijn enthousiasme had gekleed. Anita kocht voor 80 eurocent een blauwe broek die niet te onderscheiden blijkt van een blauwe broek van 90 cent.

Tegen het eind van de middag lieten we ons afzetten in Kowloon. Ik bedoel: vroegen we de kapitein van de Star Ferry om ons uit te laten in Kowloon. Voor dat andere afzetten hadden we die morgen nèt iets te lang uitgeslapen. Wat een toeristengetto. Na 5 minuten wisten we dat we ons in ripoff alley bevonden, waar alles dat beweegt, roadkill is voor de 12 miljoen Hong Kong tailors, nep horlogiers en cameraverkopers.

Daartussen taferelen die ik nog nooit in mijn leven heb meegemaakt. Heeft u wel eens een rij zien staan voor een Cucci of Louis Vuitton filiaal? Ik daar wel. Blijkbaar is het Chinese nieuwjaar voor velen aanleiding om een flink uurtje dauw te trappen voor het laatste merkmodelletje. De rijke contrasten van een fascinerende stad!

Culinair hadden we een avondje vrij. We kwamen uiteindelijk terecht in het panorama restaurant op de Star Ferry pier. Wat een verrassing. Zowel qua kaart, executie, prijs/kwaliteit als uitzicht over de haven. Zo troffen we onder de voorgerechten een 36 maanden oude Jabugo ham. De Spaanse Rolls Royce werd aangeboden voor de prijs van een na acht jaar ingeruilde oude Toyota. Dus de keuze was snel bepaald. Natuurlijk bleek het geen Jabuga te zijn en zeker geen 36 maanden (rond de 12 maanden ontstaan er in gedroogde ham kleine zoutconcentraties die hier in het geheel ontbraken), maar nog steeds was er helemaal niks aan te merken op dit voor ons genot gestorven varkentje.

Vandaag hebben we de Disney knipkaart volgemaakt. In 2005 is hier Hong Kong Disney geopend en die hadden we nog niet afgevinkt. In donkergrijs pleuritusweer bleek het een very small world after all. Maar wel weer een hele leuke, met alle "greatest hits" van de andere parken. Als je de ogen knijpt en door je oogharen Mainstreet afkijkt, zie je 20.000 Mickeys lopen. Doe je ze weer open, blijken het de Aziatische bezoekers te zijn. Dat effect schijnt naar zeggen nog grappiger te zijn na een kruidensigaretje. Maar die hebben ze hier niet. En als ze die al hadden, mag je ze nergens opsteken, op straffe van 5.000 HK dollar per overtreding (plus een supplement van 1.500 als je 'm vervolgens naast een afvalbakje laat vallen).

Vanavond wachtte ons een volgend culinair hoogtepunt. Op de agenda: het Atelier van Joël Robuchon op de 4e verdieping van The Landmark, het winkelparadijs hier om de hoek. Deze inmiddels bejaarde -maar allerminst afgeschreven- Franse maître heeft één van zijn supergetalenteerde leerlingen afgezonden om hier uit zijn naam de tongen te strelen. En wàt een genot! 7 gangen degustatie, de één nog lekkerder dan de ander.

Het is onvoorstelbaar wat voor smaakexplosies deze Franse culinaire Hall of Famer aan simpele ingrediënten kan ontlokken. Een paar schijfjes pieper, een vinaigretje, een schaafje ganzenlever en wat truf en dan...... kaboem! De papillen volledig op tilt. Persoonlijk hoogtepunt: een flinterdunne tartelet van filodeeg met ragfijne ui en spek, afgetopt met een laagje truffel. Geniaal!

Morgen schijnt het weer een bezoekje aan Macau toe te laten. Daarheen zouden we gisteren afreizen, maar met een capuchon over de ogen is daar geen reet aan. En laat ons nu morgen een flets zonnetje zijn toegezegd. Donderdag en vrijdag wordt hier werken geblazen en dan off naar Ankor Wat, Cambodja. We ruilen dan dit sweet & sour gekkenhuis in voor serene contemplatie en een graad of 30. Tegen die tijd meld ik me zeker weer....

 

Hong Kong Headlines I

Goed. Hong Kong dus. Het begon niet helemaal vlekkeloos. Het regende "cats & dogs", het hotel had verzuimd om de beloofde driver af te vaardigen en de ATM machine van de China Bank of Weetikveel vrat bijna mijn pasje op. Maar je kunt organiseren of je kunt het niet. Op de achterbank van een wel heel fraaie Merc, bereikten de eerste beelden van Hong Kong het netvlies.

Ik heb werkelijk nog nooit zoveel beton op zo'n klein stukkie land gezien. En hóóg! Totale desortiëntatie was het gevolg. Vooral omdat er op de begane gronden van deze highrisers nauwelijks enige beweging te bekennen is. Geen winkels, geen vreethuizen, niets -maar dan ook niets- om de geest een vastklampje van referentie te bieden. Alleen straatnamen als Fok Yu Two, Long Dong Kwak en Gai Suk Dik.

Het als "best boutique hotel" aangeprezen LKF hotel, stond na de gemiste ophaalafspraak bij mij al 1-0 achter en dat werd héél rap 3-0, toen de iets te bijdehante receptioniste haar "ontvangstritueel" op ons losliet. Formulieren, handtekeningen, house rules, nog meer handtekeningen.... we ondergingen nog nèt geen cavity search bij deze doorbitch. Langzaam drong het tot ons door. De subtiele vriendelijkheid van de Thai moesten we uit ons systeem bannen. De dienstbaarheid die puur bedoeld is om het de bezoeker in alles naar de zin te maken, moest plaats maken voor de meer Chinese mentaliteit waarin westerse bleekneusjes slechts minzaam in hun biotoop worden gedoogd.

Eenmaal in onze kamer op een duizelingwekkend hoge verdieping, trad de acclimatisering in. Na een snelle bite in het restaurant op het dak, trokken we de winterkleren ('t is hier een graad of 10) aan- en voor een eerste exploiratie de buurt in.

We zitten hier in "Central", de zaken- slash shoppingwijk op Hong Kong eiland. En dat midden in de nieuwjaarsuitverkoop. Niet dat ik daar wat aan heb, want ze hebben hier mijn maat toch niet en een goede Hong Kong tailor moet nog geboren worden. De beroepsgroep waarvoor het spreekwoord: "when you pay peanuts, you'll get monkeys" uitgevonden lijkt. Bij het doorpassen denk je nog dat het wat wordt, maar eenmaal thuis flikkert de voering er uit, een mouw, of scheur je pontificaal uit je spiksplinternieuw gestikte kruis.

's Avonds gesnaveld bij wat momenteel doorgaat als Hong Kong's meest hippe restaurant: Opia. Ik moet zeggen: errûg lekker. Ze zijn hier helemaal los op de Wagyu koeienwang. Vermits zeer rustig gegaard en vervolgens gelakt en snel op hoge temperatuur dichtgenuked, een soort draadjesvlees met Tournedos pretentie. Zacht, mals en uiterst smakelijk.

Vandaag de haven gecheckt. Uit het hotel naar de roemruchte Starferry pier gewandeld en aangemonsterd voor een rondvaart. Volgens National Geographic, één van 50 dingen die je eens in je leven gedaan moet hebben. Onder een flets zonnetje en een graad of 13 kwamen de adembenemende uitzichten op HK's skyline tot leven. Inderdaad een indrukwekkend plaatje!

Vanavond een uitje waar ik in het bijzonder naar heb uitgekeken. Een knaagje bij Alain Ducasse's Spoon. Je weet van te voren dat daar onberispelijk wordt gekookt, maar wat ze je bij National Geographic dan weer niet vertellen, is dat dit definitaly een Top 3 ervaring is die je minstens één keer in je leven, met al je zintuigen moet verslinden. Alleen al het panoramische uitzicht op het sprookjesachtig verlichtte HK eiland is een arm en een been waard.

En guess what? De voormalige sous van Chef Kranenborg, Tjaco van Eijken, staat daar als headchef, de belangen van de wereldberoemde Franse cuisinier te verdedigen. En met verve! Ander seignant detail is, dat het lamsvlees dat hier wordt geserveerd, uit Baambrugge wordt ingevlogen. Hup Holland Hup!

Na afloop kregen we een persoonlijk gesigneerd exemplaar van de Groote Alain Ducasse Kook Encyclopie en een uitnodiging om woensdag, als we wederom in het Inter-Continental zijn, maar dan voor Robert de Niro's Nobu, nog even langs te komen voor een dessert en een biertje.

Woensdag een dagje Macau. Paspoort mee, want dit voormalig Portugese Sodom en Gomorra van het Oosten is -ondanks de overdracht van Hong Kong aan China- ècht China. Het wordt een dagje van meanderen door de Portugese straatjes en dan 's avonds keihard blackjacken in één van de uit Vegas overgewaaide mega casino's (...hoor mij nu, ik verveel me in casino's al na 10 minuten, maar het klinkt wel stoer...).

Hoewel de klok in Nederland pas zes geslagen heeft, is het hier tijd om te gaan tukken. Op het Australia Network begint net een aflevering van Poirot. Lekker om  bij in slaap te vallen...    

Koh Samui Headlines III

Nope, geen whalesharks. Sterker nog, bij de locale VVV wordt momenteel zelfs overlegd of ze dat fabeltje niet uit hun foldertjes moeten verwijderen. Hoopvolle duikers uit alle windrichtingen keren immers al jaren een illusie armer huiswaarts. Het is een soort Staatsloterij. Je weet dat de hoofdprijs vallen kan, en stilletjes hoop je dat het jou deze keer overkomt. Maar nee, ook dit keer is de Jackpot niet gevallen.

Maar geen nood, onze laatste dagen op Samui zijn helemaal prima. Gisteren een autootje gehuurd, naar Thais gebruik met een lege tank en zonder remmen. Tja, wat wil je voor nog geen 20 piek per dag. En peut gaat ook hier voor een peulenschil (zouden we nu niet net als Kyoto, internationaal kunnen afspreken dat iedereen wereldwijd hetzelfde bedrag voor een liter benzine betaalt. Misschien voor de rest van de wereld niet zo’n prettig vooruitzicht, maar dan kan er bij ons minimaal een euro per liter af).

Links rijden is altijd weer even wennen. En dat weten ze hier ook, want om de haverklap tref je borden met de tekst: “Remember to drive left”. Gelukkig zijn de huurjeepjes hier allemaal goudkleurig, zodat de gemiddelde locale weggebruiker, toeristen al vanaf de horizon kan zien aanwapperen.

Het is een groot plezier om hier de hele kustweg rond het eiland te volgen en te stoppen bij uitzichten, watervallen en tempels uit een prentenboek of plaatsjes met een enorme bedrijvigheid. Natuurlijk ook op de route de onvermijdelijke “Big Buddha” en het aanpalende tempelcomplex. Het Buddhisme is een geloof –of liever: levensovertuiging- met veel humor. Toen ik een foto maakte van een waslijn vol oranje gewaden, knipoogde er een: “Yes, monks do laundry too…”.

Om de tempels te onderhouden, in hun levensbehoefte te voorzien en de mensheid de gelegenheid te bieden om karmisch goed te doen, kun je overal aan die monniken offeren. Je kunt visvoer voor de  meervallen kopen